«Άνοιξε η γη και τον κατάπιε» αρχές του ’82

Κλειστό το διαμέρισμα. Κλειστό ήταν και χθες το διαμέρισμα της οικογένειας Κουφοντίνα, στον δεύτερο όροφο πολυκατοικίας στην οδό Δαιδάλου, στην Αγία Παρασκευή. Στο διαμέρισμα διαμένει η ηλικιωμένη μητέρα του, μετά τον θάνατο του συζύγου της. Για τον γιο τους τον Δημήτρη, που τα ίχνη του χάθηκαν μυστηριωδώς πριν από χρόνια, ελάχιστα θυμάται.

Για τους παλιούς ενοίκους της πολυκατοικίας στην οδό Δαιδάλου στην Αγία
Παρασκευή, ο Δημήτρης είναι μια μακρινή φιγούρα, το χαμένο εδώ και χρόνια
παιδί της οικογένειας Κουφοντίνα.

Από όλη αυτή τη μυστηριώδη ιστορία της εξαφάνισης του νεαρού φοιτητή, ένα
γεγονός τους έκανε μεγάλη εντύπωση. Η επιμονή των αστυνομικών στην αναζήτησή
του. Και τον πρώτο καιρό της εξαφάνισης, αστυνομικοί ρωτούσαν συνέχεια
ενοίκους και διαχειριστές της πολυκατοικίας, αν γνώριζαν κάτι γι’ αυτόν και αν
τον είχαν ξαναδεί.

Οι έρευνες της Αστυνομίας στη γειτονιά και το ενδιαφέρον της για τις συνθήκες
της εξαφάνισης φάνηκαν να «πάγωσαν» για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το ενδιαφέρον της αστυνομίας για τον Δημήτρη Κουφοντίνα φαίνεται ότι
«αναζωπυρώθηκε», σύμφωνα με μαρτυρία, χρόνια αργότερα, το 1999, λίγο μετά την
επίθεση με ρουκέτα στην κατοικία του Γερμανού πρέσβη. Ένοικος της
πολυκατοικίας θυμάται ότι τη χρονική αυτή περίοδο είχε παρατηρήσει ύποπτες
κινήσεις στη γειτονιά τους. Ένα βράδυ είδε δύο «τύπους», όπως λέει
χαρακτηριστικά, να παρακολουθούν την πολυκατοικία. Στην αρχή φοβήθηκε μήπως
ήταν… κλέφτες. Όταν πλησίασε και τους ρώτησε γιατί περιφέρονται έξω από την
πολυκατοικία, του είπαν ότι είναι αστυνομικοί και τον ρώτησαν για τον Δημήτρη
Κουφοντίνα. Αυτός τους απάντησε ότι έχει εξαφανισθεί εδώ και χρόνια και ότι
δεν τον έχει δει ποτέ του.

Μια πολύ αγαπημένη οικογένεια χαρακτηρίζεται η οικογένεια Κουφοντίνα από τους
ενοίκους. Με τα καλύτερα λόγια μιλούν για τους γονείς και για τις δύο κόρες
τους που πάντα τους συμπεριφέρονταν με υποδειγματικό τρόπο. «Η οικογένεια
είναι από τις πρώτες που εγκαταστάθηκαν στην πολυκατοικία, στο μικρό
διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου», περιγράφει ένοικος της πολυκατοικίας. «Ένα
αγαπημένο ζευγάρι και τα τρία παιδιά τους, οι δύο κόρες τους και ο γιος του ο
Δημήτρης. Οι γονείς εργάζονταν σε εργοστάσιο μέχρι τη συνταξιοδότησή τους. Μια
οικογένεια τόσο ήρεμη και τόσο αγαπημένη που ποτέ δεν είχε ακουστεί ο
παραμικρός καβγάς από το σπίτι τους».

Για τον Δημήτρη θυμούνται ελάχιστα. «Ένα πολύ ήσυχο παιδί. Το θυμόμαστε αμυδρά
με τη βέσπα του. Ξαφνικά γύρω στις αρχές του 1982 μετά τις εκλογές
εξαφανίσθηκε. Σαν να άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Στην αρχή υποθέσαμε ότι θα
έφυγε στο εξωτερικό για σπουδές. Τα χρόνια περνούσαν και ο Δημήτρης δεν είχε
δώσει σημεία ζωής. Δεν τον ξαναείδαμε ποτέ. Σε μια τόσο δεμένη οικογένεια, θα
ήταν πολύ παράξενο να μην είχε εμφανισθεί ποτέ να δει τους γονείς του. Ο
πατέρας πέθανε πριν από επτά χρόνια και ούτε τότε ο Δημήτρης εμφανίσθηκε στην
κηδεία».