Να μην υποφέρουν άλλοι…

Επιχειρηματίας, τραπεζίτης, βουλευτής, εκδότης, αστυνομικός, οδηγός,
εφοπλιστής. Ιδιότητες των θυμάτων των τρομοκρατικών οργανώσεων τα τελευταία
είκοσι επτά χρόνια στην Ελλάδα. Για τις οικογένειές τους, όμως, δεν ήταν παρά
οι γιοι, οι σύζυγοι, οι πατεράδες. Είναι οι δικοί τους άνθρωποι που λείπουν.
Για τον Μιχάλη, τον 17χρονο, σήμερα, γιο του Κωστή Περατικού η ερώτηση μένει
αναπάντητη εδώ και πέντε χρόνια: «γιατί;». Για την Αλεξάνδρα Ρουσέτη, ο
πατέρας της είναι μια συνεχής έλλειψη και μια ανάμνηση που διατηρείται από τις
διηγήσεις των συγγενών της. Η Ελένη Βελούτσου περιγράφει τον πατέρα της και
σημειώνει πως όταν δολοφονήθηκε ήταν «υποψήφιος συνταξιούχος», ενώ ο Γιώργος
Μομφερράτος περιγράφει έναν άνθρωπο που αγαπούσε όσους βρίσκονταν κοντά του:
τον πατέρα του.

Αλεξάνδρα Ρουσέτη

(ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ):

“Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1940. Έζησε έντεκα μέρες στην εντατική μονάδα του
Ερυθρού Σταυρού και απεβίωσε στις 3 Μαρτίου 1985. (…) Ένα απόγευμα ξεκίνησε,
όπως κάθε μέρα, για τη δουλειά του και δεν γύρισε ξανά. Θα μπορούσα να πω
πολλά για τον πατέρα μου. Όμως, δυστυχώς, δεν θυμάμαι, γιατί ήμουν μόλις επτά
χρόνων όταν τον έχασα. Τα περισσότερα γι’ αυτόν τα ξέρω από τη μητέρα μου,
τους συγγενείς και τους φίλους. Από πολύ μικρός έφυγε στην Αφρική, όπου
δούλευε εκεί πολύ σκληρά. Γύρισε στην Ελλάδα και το 1976 παντρεύτηκαν με τη
μαμά μου. Το 1978 γεννήθηκα εγώ και έχω το όνομα της μητέρας του. Ξέρω ότι
αγαπούσε πολύ τα παιδιά και όταν γεννήθηκα εγώ πραγματικά είχε ξετρελαθεί. Μου
λέει η μητέρα μου ότι με πήγαινε στο σχολείο, με πήγαινε βόλτες στο λούνα παρκ
και καθόταν και παίζαμε πολλές ώρες μαζί, μου είχε μεγάλη αδυναμία. Ξέρω ότι
ήταν πολύ γλυκός και ευαίσθητος άνθρωπος. Κρίμα που δεν τον γνώρισα
περισσότερο. Θυμάμαι πάντα αυτό που μου είχε πει η μητέρα μου, ότι όταν ήταν
τραυματισμένος στην εντατική έλεγε το όνομά μου και είμαι σίγουρη ότι θα ήταν
περήφανος για μένα, όπως θα είμαι πάντα περήφανη εγώ για εκείνον.”

Γιώργος Μομφερράτος

(ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ, ΝΙΚΟ):

“Στις 7.10 του απογεύματος της Πέμπτης, 21 Φεβρουαρίου 1985, τα αρρωστημένα
μυαλά των ανεγκέφαλων της 17 Νοέμβρη αφαίρεσαν το δικαίωμα στη ζωή δύο ακόμη
συνανθρώπων μας: του πατέρα μου, εκδότη, τότε, της εφημερίδας “Απογευματινή”
Νίκου Μομφερράτου και του οδηγού της εφημερίδας, Παναγιώτη Ρουσέτη.

Η μητέρα του, Ελένη Σκουμπουρδή, τρεις μέρες μετά τη δολοφονία διέκοψε την
επικοινωνία της με το περιβάλλον και πέθανε έξι μήνες αργότερα.

Η σύζυγός του Ειρήνη, τα αδέλφια του Γιολάντα και Θέμις, τα εξαδέλφια του
Μαριλένα και Ντίκος, τα ανίψια του Δημήτρης, Ελένη, Αλέξανδρος, Παναγής, ο
αδελφός μου Τάσσος και εγώ χάσαμε όλοι έναν γλυκό, τρυφερό και κεφάτο
συνοδοιπόρο της ζωής μας.

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για τον Νίκο. Θα κρατήσω ένα: την ψυχική του
γενναιοδωρία. Όταν ήσουν δίπλα του, αισθανόσουν ότι υπήρχε μόνο για σένα. Και
το έκανε αυτό με όλους. Χωρίς διακρίσεις. Αγαπούσε τους ανθρώπους.”

Ελένη Βελούτσου

(ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ, ΝΙΚΟ)

“Θύμα της 17 Νοέμβρη (15.11.83)

ΑΟΠΛΟΣ…

Ήταν οικογενειάρχης και εργαζόμενος. Ένας απλός υπάλληλος (οδηγός) της
αμερικανικής πρεσβείας. Υποψήφιος συνταξιούχος, ετών 62. Κατηγορήθηκε σαν
«γορίλας» (!) από την οργάνωση-φάντασμα.

Εντελώς άδικο. Και αναίτιο. Όπως κάθε αφαίρεση ζωής.”

Μιχάλης Κ. Περατικός

(ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ, ΚΩΣΤΗ):

“Αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε εδώ και πέντε χρόνια είναι το γιατί.
Γιατί μας στερήθηκε ο μπαμπάς, επειδή μερικοί αρρωστημένοι αποφάσισαν να τον
δολοφονήσουν, γιατί δήθεν ο τόπος μας θα ήταν καλύτερος χωρίς αυτόν. Η πρώτη
σκέψη που μας έρχεται όταν τον σκεφτόμαστε ήταν η καλοσύνη που είχε. Ήταν η
μεγάλη μας αδυναμία και δεν μπορούμε να πιστέψουμε πόσο νέος ήταν και πόσο
άδικα πέθανε, χωρίς αιτία. Τον ευχαριστώ για την απίστευτη αγάπη και ζεστασιά
που μας έδωσε όσο ζούσε. Όταν δολοφονήθηκε ήμουν έντεκα χρόνων και ο αδελφός
μου μόλις πέντε. Δεν έχει μπορέσει ποτέ να εκφράσει αυτά που αισθάνεται. Εγώ
τουλάχιστον τον έζησα περισσότερο από εκείνον. Εξαιτίας αυτών των δολοφόνων
δεν μπορούμε να τον ξαναδούμε ποτέ. Χαίρομαι πραγματικά, Πέτρο (σ.σ.: ο
αδελφός του, μικρότερος γιος του Κωστή Περατικού) που επιτέλους έχει έρθει η
αρχή του τέλους γι’ αυτούς τους ψυχολογικά διεστραμμένους ανθρώπους, για να
μην υποφέρουν άλλοι, όπως ο Κωστής.”