Μade in the Ρhilippines, mam…

Αυτός ο λεκές από παγωτό δεν βγαίνει με τίποτα από τη λευκή σας μοκέτα, μαμ.
Μισή ώρα τώρα έχω πέσει στα γόνατα και τον τρίβω. Όταν έδωσα τον πύραυλο τον
4Χ4 στον γιο σας, παρακαλούσα να του πείτε να πάρει ένα πιατάκι. Εμένα δεν μ’
ακούει. Έτρεμε η ψυχή μου καθώς έβλεπα να το τρώει πάνω στο χαλί του σαλονιού.
Ήξερα ότι θα πέσει η σοκολάτα, από στιγμή σε στιγμή. Κι έπεσε. Ο μικρός σάς
κοίταξε και σάς είπε, «δεν φταίω εγώ, η Μαρία άργησε να το φέρει και είχε
λειώσει».

Δεν άργησα να το φέρω, μαμ. Όμως έξω, έχει σαράντα βαθμούς. Τόσα χρόνια πάω κι
έρχομαι για τα παγωτά του γιου σας και των φίλων του. Και δεν μου είπατε μια
φορά να πάρω ένα για τον εαυτό μου. Ένα μικρό, ένα τόσο δα κυπελλάκι με
δροσερή κρεμούλα. Θα μπορούσα να το αγοράσω και μόνη μου, μαμ. Θα ήθελα όμως
να μου το πείτε εσείς. Μόνο για να μου δείξετε ότι με νοιάζεστε. Ότι με
νοιάζεστε τόσο δα. Όσο το κυπελλάκι.

Δέκα χρόνια στην Ελλάδα, μαμ. Δέκα χρόνια. Τα τρία μου παιδιά δεν με θυμούνται
πια. Με ξέχασαν. Με γνωρίζουν μόνο μέσα από θολές φωτογραφίες και μηνιαίες
επιταγές. Το δικό σας παιδί έχει μια μάνα να το αγκαλιάζει και να το προσέχει
όταν βγαίνει στον ήλιο χωρίς καπέλο. Έχει μια μάνα να το μαλώνει. Και τα
παιδιά μου θα ‘θελαν μια μάνα να τα μαλώνει. Να τους βάζει τις φωνές όταν δεν
τρώνε ολόκληρο το φαγητό τους. Μόνο που τα παιδιά στις Φιλιππίνες τρώνε
ολόκληρο το φαγητό τους, μαμ. Γιατί το φαγητό είναι λίγο. Και τα παιδιά πολλά.

Προχθές ήταν εδώ οι φίλοι του γιου σας. Κάτι πήγα να πω και με κορόιδεψαν.
Πάντα κοροϊδεύουν τον τρόπο που μιλάω. Όταν είμαι μπροστά τους ιδρώνω,
μικραίνω, χάνομαι. Φοβάμαι μη με ρωτήσουν τίποτα και πρέπει να απαντήσω. Ξέρω
τι θα ακολουθήσει. Αυτές οι φοβερές φωνούλες μέσα στο αυτί μου, αυτές οι
περιπαικτικές κραυγές γιατί δεν μιλάω σωστά τα αγγλικά.

Δεν έμαθα ποτέ τα αγγλικά των ιδιωτικών σχολείων, μαμ. Έμαθα τα αγγλικά της
ανάγκης. Τα αγγλικά της μετανάστευσης. Τα αγγλικά της μοναξιάς. Τα αγγλικά που
σώζουν οικογένειες. Τα αγγλικά που τις νύχτες σε κλειδώνουν σε ένα μικρό,
καυτό καμαράκι. Σε βυθίζουν σε έναν ύπνο βαρύ, άδειο, χωρίς όνειρα, μέχρι το
εγερτήριο για να ξαναρχίσω και πάλι. Να ξεκινήσω και πάλι αυτό το μηδέν και το
τίποτα που λέγεται ζωή μου. Πλύσιμο, σίδερο, σφουγγάρισμα, μαγείρεμα, σκύψιμο,
σκύψιμο, σκύψιμο. Η μέση μου, μαμ. Τον τελευταίο καιρό, πονάει πολύ η μέση
μου. Αλλά δεν σας λεω τίποτα. Μπορεί να βρείτε άλλη κοπέλα.

Ο συμμαθητής του γιου σας έλεγε ότι η μητέρα του δεν συμπαθεί τις
Φιλιππινέζες, γιατί είναι κοντές και κίτρινες. Κι εγώ είμαι κοντή και κίτρινη,
μαμ. Όμως όλα όσα αισθάνομαι δεν είναι ούτε πιο κοντά ούτε πιο κίτρινα από τα
δικά σας. Νιώθω περισσότερα από σας. Γιατί μου λείπουν περισσότερα από σας. Κι
αν εσείς με θεωρείτε κοντή και κίτρινη, εγώ, στην πατρίδα μου, ήμουνα το πιο
όμορφο κορίτσι της γειτονιάς. Στη συνοικία μας, λίγο έξω από τη Μανίλα, τα
αγόρια μου σφύριζαν στον δρόμο. Ήμουνα δεκαοκτώ κι έλαμπα. Είμαι τριάντα έξι
και θάμπωσα. Πρόσωπο στεγνό. Χέρια πρησμένα. Μαλλιά που βγαίνουν γκριζόμαυρες
τούφες όταν τα βουρτσίζω.

Πρωτοήρθα σπίτι σας σφίγγοντας στην αγκαλιά μου μια μεγάλη πλαστική τσάντα που
είχε μέσα της όλη μου τη ζωή. Με ρωτήσατε αν έχω παιδιά. Έβγαλα περήφανη να
σας δείξω τη φωτογραφία τους. Είναι πολύ όμορφα τα παιδιά μου. Την άπλωσα προς
το μέρος σας, αλλά εσείς με κόψατε με μια κίνηση:

– Καλά, θα τη δω αργότερα. Να μιλήσουμε πρώτα για τον μισθό σου και για τα
ρεπό σου.

Οκτώ χρόνια είμαι στο σπίτι σας, μαμ. Τα παιδιά μου μεγάλωσαν κι εσείς ποτέ
δεν μου ζητήσατε αυτήν τη φωτογραφία. Ποτέ δεν με ρωτήσατε αν είναι καλά, αν
αρρωσταίνουν, αν είναι θυμωμένα με τη μάνα τους που τα παράτησε και πήγε σε
μιαν άλλη ήπειρο, πώς μεγαλώνουν, πού μεγαλώνουν, ποιος τα μεγαλώνει. Ποτέ,
ούτε μια φορά. Κι όταν με βλέπατε με πρησμένα μάτια, στρέφατε αλλού το βλέμμα.
Λες και φοβόσασταν, μαμ. Φοβόσασταν πως μια τόση δα απλή ερώτηση θα άνοιγε την
πόρτα της πανέμορφης μεζονέτας σας στη φτώχεια, στον τρόμο, σε μια άλλη
σκοτεινή αλήθεια που σας είναι ξένη και έτσι τη θέλετε. Ξένη. Όπως εμένα.

Δεν λέω ότι είστε κακός άνθρωπος, μαμ. Δεν φωνάζετε, δεν με βρίζετε, δεν μου
κλέβετε τα λεφτά μου, δεν μου κρατάτε το διαβατήριο, δεν μετράτε τα ασημένια
κουταλάκια. Γιατί γίνονται κι αυτά, μαμ. Οι φίλες μου στο δυαράκι στην
Πανόρμου – εκεί που τα Σαββατοκύριακα δραπετεύουμε όλες μαζί μέσα στην παλιά
ασπρόμαυρη τηλεόραση – έχουν περάσει πολύ χειρότερα. Η μαμ της Κορασόν τής
έδωσε να φορέσει μια μέρα ολόκληρη τις καινούργιες της γόβες για να τις
«ανοίξει», λέει, επειδή ήτανε πολύ σφιχτές. Όλη μέρα η Κορασόν έκανε τις
δουλειές του σπιτιού φορώντας κουρέλια και πανάκριβες ασημένιες γόβες. Το
ξέρω, μαμ, φαίνεται αστείο. Αλλά τη νύχτα τα πόδια της Κορασόν ήταν ματωμένα.

Είναι βράδυ, μαμ. Πονάω. Έχω περίοδο. Όσο απίστευτο κι αν σας φαίνεται, οι
κοντές κίτρινες γυναίκες έχουν κι αυτές περίοδο, όπως κι εσείς. Μου είπατε πως
θα μου δώσετε το χάπι που παίρνετε κι εσείς. Είναι βράδυ, πονάω και το
ξεχάσατε, μαμ. Κι εγώ δεν μπορώ να ανοίξω το φαρμακείο και να το πάρω μόνη
μου. Οκτώ χρόνια σπίτι σας, δεν τολμάω να ανοίξω το φαρμακείο και να το πάρω
μόνη μου. Όμως πονάω, μαμ.

Πονάω, μαμά. Πού είσαι, μαμά μου; Πόσα χρόνια έχω να σε δω; Πονάω πολύ, μαμά
μου!