ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι ήρωες που εγώ αγάπησα…

Ανοίγω ένα παλιό βιβλίο και αρχίζω να διαβάζω από την αρχή. Η ιστορία μού
είναι γνωστή. Με τους ήρωές του έχω μοιραστεί πολλές ώρες και στο παρελθόν.
Προβληματίστηκα με τις δυσκολίες τους. Γέλασα με τα παθήματά τους. Έμαθα από
τα δικά τους λάθη. Και όταν έφθασα στον επίλογο, στην τελευταία γραμμή, ένιωσα
ικανοποιημένη από την επιλογή μου. Πάνε πάνω από πέντε χρόνια, αν θυμάμαι
καλά, που το συγκεκριμένο βιβλίο το τοποθέτησα στο ράφι της βιβλιοθήκης γεμάτο
από πολύχρωμες υπογραμμίσεις και στριμωγμένες σημειώσεις στα περιθώρια των
σελίδων του. Πριν από λίγες ημέρες άρχισα πάλι να ξεφυλλίζω το ίδιο βιβλίο.
Αυτήν τη φορά δεν είχα αγωνία για το τέλος. Ακόμη κι αν δεν θυμόμουν όλες τις
λεπτομέρειες, το γνώριζα. Όσο όμως προχωρούσε η ιστορία προσέγγιζα διαφορετικά
τούς ήρωες. Βίωνα διαφορετικά τους ρόλους που εκείνοι ενσάρκωναν. Σκέφθηκα πως
τα χρόνια που μεσολάβησαν με έκαναν να «εισπράττω» διαφορετικά τα μηνύματα που
είχε κατά νου ο συγγραφέας. Έριχνα κλεφτές ματιές σε όσα είχα γράψει στα
περιθώρια και προσπαθούσα να ξαναθυμηθώ διαδρομές του παρελθόντος. Η ιστορία,
αν και επαναλαμβανόμενη, με βοηθούσε να ταξιδέψω. Ξανασυναντούσα γνώριμα
πρόσωπα που μου είχαν συστηθεί στο παρελθόν μέσα από τις ίδιες σελίδες. Αυτά
τα πρόσωπα είναι που με βοηθούν να ξεφύγω και να ξεχάσω, έστω και για λίγο,
όλους εκείνους που χωρίς να το έχω επιλέξει επιδιώκουν να γίνουν ήρωες της
καθημερινότητάς μου. Και έτσι όπως εμφανίζονται από το… πουθενά, έτσι
ξαφνικά χάνονται τα ίχνη τους, σε αντίθεση με τους ήρωες του παλιού βιβλίου
μου που παραμένουν διαχρονικοί.