ΟΝΤΡΕΪ ΣΕΝΟΥ «Είμαστε το μέλλον και… το παρόν του κόσμου»

«Δεν είμαστε μόνο νέοι. Είμαστε άνθρωποι και πολίτες αυτού του κόσμου. Μας αποκαλείτε το μέλλον, αλλά είμαστε και το παρόν», είπε η 17χρονη Όντρεϊ Σενού ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, εκπροσωπώντας τα παιδιά όλου του κόσμου

«Είμαστε τα παιδιά του κόσμου, τα θύματα της εκμετάλλευσης και της
κακομεταχείρισης, τα παιδιά του δρόμου. Είμαστε τα παιδιά του πολέμου, τα
ορφανά και τα θύματα του AIDS. Είμαστε τα θύματα των πολιτικών, οικονομικών,
πολιτιστικών, θρησκευτικών και περιβαλλοντικών διακρίσεων. Είμαστε τα παιδιά
που οι φωνές τους δεν ακούγονται. Ήρθε η ώρα να μας υπολογίσετε…».

Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του ΟΗΕ που παιδιά μίλησαν για λογαριασμό των
παιδιών όλου του κόσμου ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και
ζήτησαν απ’ τους «μεγάλους» ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους. Και το παραπάνω
απόσπασμα είναι το αγαπημένο της 17χρονης Όντρεϊ Σενού (Audrey Cheynut).

Το κορίτσι απ’ το Μονακό που παρουσίασε το συγκινητικό κείμενο εκ μέρους των
παιδιών όλου του κόσμου στην Ειδική Συνέλευση του ΟΗΕ για τα παιδιά που
πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη στις αρχές Μαΐου – έλαβε μέρος ειδική επιτροπή
παιδιών απ’ όλο τον κόσμο – μιλάει στα «ΝΕΑ» για τα προβλήματα των παιδιών, τι
δεν κάνουν οι πολιτικοί και για το μεγάλο της όνειρο…

Η Οντρεϊ μιλά με ωριμότητα μεγάλου όταν αναφέρεται στα προβλήματα των παιδιών.
«Είναι τόσα πολλά! Νομίζω ότι δεν μπορούμε να έχουμε μια λίστα για όλα. Στο
Φόρουμ συζητήσαμε μερικά απ’ αυτά, όπως η φτώχεια, ο πόλεμος, η έλλειψη ή η
απουσία εκπαίδευσης. Καταλάβαμε ότι όλ’ αυτά είναι μεταξύ τους συνδεδεμένα.
Όταν κάποιος είναι φτωχός, δεν μπορεί να έχει ιατρική περίθαλψη, δεν μπορεί να
πάει στο σχολείο, ειδικά όταν πρέπει να δουλέψει…».

Γι’ αυτό, λέει, «δεν μπορούμε να βρούμε λύση για ένα πρόβλημα. Για να λύσουμε
ένα, πρέπει να τα λύσουμε όλα. Είναι φαύλος κύκλος». Και το βασικότερο είναι
πως «όλοι λένε ότι πρόκειται να κάνουν “κάτι”, αλλά αυτό το “κάτι” ποτέ δεν
γίνεται…».

«Δεν είμαστε απλώς νέοι άνθρωποι. Είμαστε άνθρωποι και πολίτες αυτού του
κόσμου… Μας αποκαλείτε το μέλλον, αλλά είμαστε και το παρόν». Αυτό είναι το
άλλο τμήμα της ομιλίας που την εκφράζει απόλυτα, γιατί «είναι προφανές και
είναι η αλήθεια. Αλλά, δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι φαίνεται να το έχουν ξεχάσει
αυτό».

Η Οντρεϊ παρακολουθεί μαθήματα στο Τμήμα Φιλολογίας του σχολείου της, όπου
είναι μέλος της θεατρικής ομάδας, αλλά και του κέντρου για τ’ ανθρώπινα
δικαιώματα. Όταν… μεγαλώσει θέλει να γίνει δασκάλα. «Όπως και να ‘χει, θέλω
ν’ ασχοληθώ με τον αγώνα για τα δικαιώματα των παιδιών. Και όταν λέω “αγώνα”,
εννοώ εκπαίδευση ώστε να γίνουν γνωστά τα δικαιώματα των παιδιών. Δεν νομίζω
ότι πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν καλά τα δικαιώματα αυτά. Αν δεν έχεις γνώση, πώς
μπορείς να σεβαστείς;» αναρωτιέται.

Τότε, τι θα έκανε για τα παιδιά αν ήταν πολιτικός; «… Δύσκολη ερώτηση! Οι
πολιτικοί έχουν τη δύναμη ν’ αλλάξουν την κατάσταση των παιδιών. Μπορούν να
κάνουν κάτι για μας, πιστεύω, αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει να μας ακούσουν. Δεν
ζητάμε θαύματα, ξέρουμε ότι είναι δύσκολο να είσαι επικεφαλής μιας χώρας και
να τους ικανοποιήσεις όλους. Στο κείμενο γράψαμε “Ένας κόσμος κατάλληλος για
μας”, ζητώντας συνεργασία με τους ενήλικους, που σημαίνει και με τις
κυβερνήσεις. Μπορούμε ν’ αγωνιστούμε για τα δικαιώματά μας, αλλά δεν μπορούμε
να το κάνουμε μόνοι μας. Αυτό πρέπει να καταλάβουν οι πολιτικοί: είμαστε
έτοιμοι να κάνουμε προσπάθειες, αλλά πρέπει κι αυτοί να κάνουν. Για
παράδειγμα, να κάνουν την κατάσταση των παιδιών προτεραιότητά τους, αλλά
αληθινά!».

Όμως, δεν φτάνουν μόνο οι πολιτικοί. «Χρειαζόμαστε τη δέσμευση όλων των
ενηλίκων. Κάθε άνθρωπος, σε προσωπικό επίπεδο, είναι ικανός να κάνει κάτι
ευνοϊκό για την ανάπτυξη των παιδιών». Η ίδια, πάντως, «μάλλον θα προτιμούσα
να μην είμαι πολιτικός και να είμαι δραστηριοποιημένη στο θέμα των παιδιών.
Άλλωστε, δεν έχω χρόνο να γίνω πολιτικός για να βοηθήσω. Πρέπει να δράσουμε
τώρα!» τονίζει.

Για την αυστηρή μεταναστευτική πολιτική που υιοθετούν όλο και περισσότερες
ευρωπαϊκές χώρες, δεν έχει να πει πολλά, «επειδή το θέμα δεν το συζητήσαμε στο
Φόρουμ. Όμως, τα παιδιά πρόσφυγες και τα παιδιά που είναι θύματα πολέμου θα
‘πρεπε να προστατεύονται με όλους τους τρόπους και να έχουν τις ίδιες
ευκαιρίες με όλα τ’ άλλα παιδιά».

Αν τα παιδιά κυβερνούσαν…

«Δεν νομίζω ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα», λέει η Όντρεϊ Σενού. «Θέλουμε τη
συμμετοχή των παιδιών σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, αυτό είναι αλήθεια.
Επειδή κι εμείς έχουμε ιδέες και μπορούμε να έχουμε λόγο για τις αποφάσεις που
λαμβάνονται για εμάς. Μπορούμε επίσης να πούμε στους ενήλικους ποια είναι τα
προβλήματά μας, πού θα ‘πρεπε να συγκεντρωθούν, για τι θα ‘πρεπε να
πολεμήσουν.

Το να κυβερνήσουν τα παιδιά θα σήμαινε ότι θα είχαν τις έγνοιες των ενηλίκων.
Όχι. Τα παιδιά πρέπει να συγκεντρώνονται σε άλλα πράγματα: να πηγαίνουν
σχολείο, να παίζουν! Η διακυβέρνηση του κόσμου δεν είναι ευθύνη των παιδιών,
είναι των μεγάλων. Αλλά το να κυβερνάς τον κόσμο σημαίνει να κυβερνάς τους
πολίτες του κόσμου και να εξασφαλίζεις μια αξιοπρεπή ζωή σε κάθε άνθρωπο. Κι
εμείς τα παιδιά είμαστε πολίτες του κόσμου. Και η φυσιολογική μας ανάπτυξη
εξαρτάται απ’ τους μεγάλους. Εμείς είμαστε οι επόμενοι που θα κυβερνήσουν τον
κόσμο και αν δεν μεγαλώσουμε σωστά, δεν θα κυβερνήσουμε σωστά και θα
επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη αιωνίως».