ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παγκόσμια πρωτοτυπία…

Μια φορά είπα κι εγώ να πάρω το πτυχίο. Με τα χίλια ζόρια και χωρίς πολλές
απαιτήσεις για βαθμούς, αλλά το πήρα.

Από την επόμενη ημέρα άρχισα τα τηλέφωνα και τις επισκέψεις στη γραμματεία για
να μη χάσω την ορκωμοσία. Να σφίξω το χέρι του πρύτανη, να πάρω και το χαρτί
και να τελειώνω μ’ αυτήν την ιστορία.

Για πολλούς μήνες έπαιρνα την ίδια απάντηση. «Δεν έχει βγει ακόμη η
ανακοίνωση». Έλεγα κι εγώ, δεν μπορεί κάτι θα ξέρουν για να το λένε. Η καλή
ορκωμοσία αργεί να γίνει…

Και ύστερα ήρθαν οι απεργίες. Και η απάντηση πάλι η ίδια. «Άσε να δούμε τι θα
γίνει με τις κινητοποιήσεις, και θα βγει και η ανακοίνωση». Βδομάδα στη
βδομάδα, τα ίδια. Αυτό το τηλεφώνημα στη γραμματεία είχε καταντήσει σαν
φάρμακο που πρέπει να το παίρνεις μία φορά τη βδομάδα.

Οι απεργίες τελείωσαν, οι καθηγητές επέστρεψαν στα γραφεία τους (για να
ξαναφύγουν σε λίγο διακοπές, αφού η εξεταστική πήγε περίπατο). Κι εγώ ακόμη
περιμένω την ανακοίνωση.

Μόνο που η ορκωμοσία έγινε!!!

Και την έχασα, εγώ και δεκάδες άλλοι. Γιατί κανείς δεν φρόντισε να μας
ενημερώσει. Γιατί εκείνο το χαρτί ποτέ δεν αναρτήθηκε στον πίνακα
ανακοινώσεων.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά σου ζητάνε και τον λόγο «γιατί έχασες την ορκωμοσία»
και «γιατί δεν φρόντισες να ενημερωθείς»! Τώρα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον
Φεβρουάριο του 2003!

Άραγε, στα Πανεπιστήμια άλλων χωρών, οι φοιτητές χάνουν τις ορκωμοσίες με τον
ίδιο τρόπο;

Ρητορική ερώτηση, γιατί υποψιάζομαι πως και εδώ η πρωτοτυπία μας είναι παγκόσμια…