Ο «Άδειος Χώρος»…

Έκλεισε η φετινή «σεζόν» του «Άδειου Χώρου», που οργάνωσε η Πειραματική Σκηνή
του Εθνικού Θεάτρου, από 9 Μαΐου μέχρι 14 Ιουνίου. Καταρχάς, να επαναλάβω πόσο
σημαντική θεωρώ την κίνηση αυτή, που έκαναν ο Νίκος Κούρκουλος με τον πρώτο
υπεύθυνο της Πειραματικής Σκηνής, τον Νίκο Περέλη – αλλά και ο νυν, ο Στάθης
Λιβαθινός τους ακολούθησε -, να παραχωρούν σε ομάδες νέων, δωρεάν, το χώρο του
Γκαράζ και τις τεχνικές, αν δεν κάνω λάθος, διευκολύνσεις, για να παρουσιάζουν
τη δουλειά τους – το ‘χω γράψει και ξαναγράψει. Πιστεύω, επίσης, ότι ο Στάθης
Λιβαθινός πολύ καλά έπραξε και ενέταξε, φέτος, όλες τις παραστάσεις του
«Άδειου Χώρου» σε μια, ενιαία, χρονική περίοδο, ώστε να μην «ανακατεύονται» με
τις παραστάσεις της καθαυτό Πειραματικής και γίνεται κομφούζιο. Αλλά… Διότι
υπάρχουν και «αλλά».

…και η Μαντάμ Σουσού

Νομίζω ότι οι επτά ομάδες που επελέγησαν, φέτος, ήταν πάρα πολλές. Και ότι
ήταν λάθος να «συμφύρονται» ομάδες ερασιτεχνών – τους οποίους σέβομαι βαθιά
για το μεράκι τους – με ομάδες επαγγελματικές· η συνολική εικόνα αλλοιώνεται.
Από την άλλη, οι τέσσερις παραστάσεις που παραχωρούνται στις ομάδες – και οι
δύο μέρες για να «στήσουν» και να κάνουν κάποια πρόβα – είναι ανεπαρκείς. Ούτε
επαρκώς προετοιμασμένοι μπορούν να είναι, ούτε, σε τέσσερις βραδιές,
προλαβαίνει κανείς του χώρου, πλην συγγενών και φίλων, να τους δει και, αν
αξίζουν, κάτι να γράψει, κάτι να πει. Ακόμα και το «στόμα με στόμα» δεν
προλαβαίνει να λειτουργήσει. Οπότε, προς τι; Αλλά και η όλη αντιμετώπιση – το
ψυχανεμίζομαι… -, κάτι με τα ταμεία που είναι κλειστά, διότι η είσοδος στις
παραστάσεις του «Άδειου Χώρου» είναι δωρεάν, αλλά αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν
υπάρχει για να δώσει δυο πληροφορίες, κάτι η «ανόρεχτη» ενημέρωση από το
Εθνικό, κάτι το ‘να, κάτι τ’ άλλο, μου αφήνει μια αίσθηση αφ’ υψηλού
«θεώρησης». Κάτι από Μαντάμ Σουσού – «πάρτε κάτι, κι εσείς, πτωχοί»… Μήπως
το όλο σχέδιο πρέπει να ξανακοιταχτεί; Όχι ως «προσφορά» και ως «παροχή προς
αναξιοπαθούντας του θεάτρου» και ως «φιλανθρωπία», αλλά ως οφειλή ενός Εθνικού
Θεάτρου προς τις νέες θεατρικές δυνάμεις του τόπου;