ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Ούτε καν

Τελικώς αυτό το περίεργο Μουντιάλ δεν κατάφερε ούτε καν να φανεί πιστό στον
ίδιο του τον εαυτό. Στη λιγότερο θεαματική και μάλλον πιο κουραστική
διοργάνωση της τελευταίας δωδεκαετίας, αντιστοίχησε ένας από τους πιο
ενδιαφέροντες τελικούς και ο λιγότερο αμφισβητήσιμος τελικός νικητής. Σε ένα
ματς-κορωνίδα που μπορεί να μην ήταν μεγάλο, σίγουρα όμως ήταν ωραίο,
αποδόθηκε ποδοσφαιρική αλλά κατά κάποιο τρόπο και κοινωνική δικαιοσύνη: δεν
νίκησε μόνο η καλύτερη ομάδα, αλλά και η μόνη που είχε τη διάθεση να μοιραστεί
το χάρισμά της με τους φιλάθλους όλου του κόσμου. «Πέντα» λοιπόν, για τη
Βραζιλία, και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη ρέντα. Βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει
ποτέ να μετρήσει την, ψυχολογική κυρίως, συμβολή του άδικου πέναλτι που
καταλογίστηκε υπέρ της στον πρώτο της αγώνα με την Τουρκία και που μετέτρεψε
μια ισοπαλία με γκρίνια σε πρώτη νίκη που τόνωσε τη διάθεση για ανοιχτό
ποδόσφαιρο. Κανείς επίσης δεν θα υπολογίσει ακριβώς το ποσοστό προσφοράς των
αφανών εργατών τύπου Ζιλμπέρτο Σίλβα, Κλέμπερσον και του όλο και λιγότερο
αφανούς Μάρκος, οι οποίοι, σε πείσμα των «ειδικών» και των εμπόρων του
ποδοσφαίρου, αποδείχθηκαν τουλάχιστον εξίσου πολύτιμοι με τα πολυδιαφημισμένα
τέσσερα Ρω των ιδιοφυών ξεσπασμάτων (μάθαμε ότι το πέμπτο Ρω τούς έστειλε μετά
τη λήξη του τελικού το εξής τηλεγράφημα από το Ρίο: «Αφού τα καταφέρατε χωρίς
εμένα, θα πει ή ότι είστε πολύ καλοί ή ότι έπιασε το κόλπο του Σκολάρι»).
Κανείς δεν θα μάθει σε ποια ακριβώς στιγμή ο επιλοχίας προπονητής έγινε μια
πραγματική αλεπού των πάγκων. Ούτε μπορεί να συνυπολογισθεί η επιρροή που είχε
στην εύκολη τελικά επικράτηση της Βραζιλίας η ταυτόχρονη καθίζηση τόσων πολλών
αντιπάλων της και η εύνοια της διαιτησίας ή της τύχης σε άλλους που δεν ήταν
δυνατόν ούτε καν να την ανησυχήσουν.

ΚΑΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ

Ούτε στον τελικό δεν απειλήθηκαν πραγματικά οι Βραζιλιάνοι από μια μαχητική
αλλά ευάλωτη στα χτυπήματα κόμπρας Γερμανία. Μπροστά τους ακόμα και ο επίφοβος
κέρβερος της τευτονικής εστίας λες κι είχε χάσει, για πρώτη φορά σ’ αυτή τη
σειρά των αγώνων, τα νερά του. Το ότι τους χάρισε σχεδόν το πρώτο γκολ έχει
μάλλον συμβολική παρά ουσιαστική αξία, τόσο φαινόταν καθαρά μετά το πρώτο
ημίωρο του παιχνιδιού ότι το άνοιγμα του σκορ ήταν ζήτημα χρόνου και όχι
ικανοτήτων. Το ότι, εξάλλου, το σκορ όχι μόνο το άνοιξε αλλά και το έκλεισε
ένα διαφημιστικό όσο και ποδοσφαιρικό φαινόμενο που αρκετοί βιάστηκαν να
ξεγράψουν, δίνει το μήνυμα ότι το ταλέντο τελικά κερδίζει, αλλά το ξεκούραστο
ταλέντο λίγο πιο εύκολα. Ρονάλντο και σία μάς συμφιλίωσαν σε μεγάλο βαθμό στον
τελικό με το ποδόσφαιρο ως χαρά και ως θέαμα. Όχι τόσο, πάντως, που να
ξεχασθούν αμέσως τα τόσα ανιαρά ή μαγκωμένα παιχνίδια αυτού του Μουντιάλ, οι
τόσες ύποπτες ή κομπλεξικές διαιτησίες, η ομοιομορφία τόσων ομάδων (ακόμα και
των επιστρατευμένων οπαδών τους), η έλλειψη γενικά κεφιού, ιδίως από τους
Ευρωπαίους που πήγαν στην Άνω Ανατολή σαν να έκαναν το καθήκον τους ή αγγαρεία
– και το πλήρωσαν.

Ούτε Καν (κοτσονάτη Βαυαρέζα γιαγιά, μητέρα του Όλιβερ): Εγώ, πάντως, παιδάκι
μου, νιώθω περήφανη για τον γιόκα μου. Έχεις κάθε δίκιο, γιαγιά. Κι εσύ και τα
ογδόντα εκατομμύρια των συμπατριωτών σου. Για όλους τους υπόλοιπους, όμως,
ευτυχώς που το πραγματικό ποδόσφαιρο συνεχίζει να νικάει το σκυλίσιο πείσμα,
ακόμα και τον ηρωισμό. Ραντεβού σε τέσσερα χρόνια στα μέρη σας για την
αντίκρουση.