Υπάρχει νικηφόρα προοπτική;

1. Η ΕΝΟΤΗΤΑ

Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα της Δυτικής Ευρώπης που έχει για μεγάλο
χρονικό διάστημα, από το 1909 και μετά, μια δημοκρατική πλειοψηφία, που έτσι
παύει να είναι ένα συγκυριακό ή περιοδικό φαινόμενο και γίνεται ένα δομικό
χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας. Θα μου πείτε βέβαια ότι για μεγάλα
χρονικά διαστήματα την ίδια περίοδο, σχεδόν ακατάπαυστα από το 1935 και μετά,
κυβερνά η συντηρητική παράταξη. Είναι γεγονός, αλλά αν διαβάσουμε πιο
προσεκτικά τα γεγονότα θα δούμε ότι πάντα η εξουσία της Δεξιάς στηριζόταν σε
παράγοντες που αλλοίωναν τη λαϊκή βούληση: νόθο πραξικόπημα Κονδύλη,
δικτατορία Μεταξά, δωσιλογικές κυβερνήσεις της Κατοχής, Εμφύλιος,
μετεμφυλιακοί εκβιασμοί στρατιωτικής επέμβασης, μεσσιανισμός Παπάγου, ιδιότυπα
εκλογικά συστήματα όπως το 1956 και το 1958, βία και νοθεία το 1961,
δικτατορία και, τέλος, το γνωστό δίλημμα «Ο Καραμανλής ή τα τανκς» στη
μεταπολίτευση.

Σε όλη αυτήν την περίοδο, η εκλογική δύναμη της δημοκρατικής παράταξης τείνει
να φθάσει και να ξεπεράσει το 50%, ενώ αντίστοιχα η εκλογική δύναμη των
αντιπάλων με δυσκολία αγγίζει το 40% κάθε φορά που ο λαός εκφράζεται γνήσια.
Μιλάμε βέβαια για την δημοκρατική παράταξη στο σύνολό της, ως εάν ήταν ένας
ενιαίος πολιτικός χώρος με μία και μοναδική εκλογική παρουσία. Αυτό, όμως,
όπως όλοι ξέρουμε, δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Υπάρχουν, πέραν του
ΠΑΣΟΚ, δύο κοινοβουλευτικά κόμματα: ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ, και τουλάχιστον
δύο εξωκοινοβουλευτικά με αξιομνημόνευτη παρουσία – το ΔΗΚΚΙ και οι Οικολόγοι
– που συγκεντρώνουν με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις περί το 12% του
εκλογικού σώματος, ενώ μόνο το ΚΚΕ με περίπου 5% εξασφαλίζει την είσοδό του
στην επόμενη Βουλή.

Είναι προφανές ότι μια προοπτική συγκυβέρνησης – γιατί τι άλλο νόημα θα είχε
μια εκλογική συμπαράταξη – με το ΚΚΕ είναι αδιανόητη, αν κανείς αντιμετωπίσει
με τον προσήκοντα σεβασμό τις θέσεις που έχει επανειλημμένα διακηρύξει αυτό το
κόμμα. Νομίζω ότι αυτό το επιχείρημα αρκεί και δεν χρειάζεται να διερευνηθεί
περαιτέρω η πολιτική πρακτική του ΚΚΕ και συγκεκριμένα η ροπή του προς τις
ανομολόγητες συμπράξεις με τη Ν.Δ., όπου αυτό καθίσταται δυνατόν (ιδιαίτερα
στον συνδικαλιστικό τομέα και την τοπική αυτοδιοίκηση, όπως πιστεύω θα
διαπιστωθεί πανηγυρικά τους επόμενους μήνες).

Απομένει, λοιπόν, το υπόλοιπο, περίπου 6%, που σε μια εκλογή μεγίστης πόλωσης,
όπως ήταν και εκείνη του 2000 και με δεδομένο το ήδη υπάρχον παραμορφωτικό
εκλογικό σύστημα, θα ήταν δυνατό να παίξει έναν κρίσιμο ρόλο.

Νομίζω ότι το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να αποφασίσει στην αυριανή Συνδιάσκεψή του τη
διατύπωση άμεσης πρότασης ισότιμης εκλογικής συνεργασίας και συγκυβέρνησης
προς τον Συνασπισμό και τις υπόλοιπες δυνάμεις, που είναι ή κινδυνεύουν να
είναι εκτός Κοινοβουλίου και ανήκουν στην ευρύτερη δημοκρατική παράταξη. Τους
προσφέρεται η παρουσία στο Κοινοβούλιο και η ενεργός και υπεύθυνη συμμετοχή
στη διαμόρφωση των αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα. Θα συνεισφέρουν εκτός από την
πολύτιμη εκλογική τους δύναμη και την ιδιαίτερη ευαισθησία τους στον
κουρασμένο και αλλοτριωμένο από την άσκηση της εξουσίας κομματικό μηχανισμό
του ΠΑΣΟΚ. Η πρόταση πρέπει να γίνει τώρα και οι συζητήσεις να ολοκληρωθούν
μέσα στο καλοκαίρι.

Όχι μόνο γιατί αν υπάρξουν θετικά αποτελέσματα θα επηρεάσουν τη διαμόρφωση των
ψηφοδελτίων για τις εκλογές του Οκτωβρίου, όπου τα ψηφοδέλτια δεν έχουν
οριστικοποιηθεί ήδη, αλλά και γιατί, όπως έχω επανειλημμένα τονίσει, δεν
είμαστε στα μέσα της διαδρομής προς τις εθνικές εκλογές, όπως λένε οι μάκαρες
της εξουσίας, είμαστε στο παραπέντε.

Η πρόταση αυτή πρέπει να συνοδευτεί από μια έκκληση για τη συγκρότηση ενός
«Δημοκρατικού Συναγερμού», ενός είδους διαρκούς λαϊκής συνέλευσης όλων των
κινημάτων που έχουν να υπερασπιστούν συγκεκριμένα επιτεύγματα του δημοκρατικού
λαϊκού κινήματος, που τους αφορούν και απειλούνται σήμερα από μια συντηρητική
παλινόρθωση.

Επιτέλους, αντί να παπαγαλίζουμε μονότονα σε όλα τα επίπεδα «Η Δεξιά δεν έχει
θέσεις… η Δεξιά δεν έχει θέσεις…» ας κινητοποιήσουμε τις δυνάμεις, που με
τις κατάλληλες κινητοποιήσεις θα εξαναγκάσουν όλες τις πολιτικές δυνάμεις να
πάρουν ξεκάθαρες θέσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας.

Θέσεις που φέρνουν ψήφους, αλλά που αναπόφευκτα αποξενώνουν ορισμένους
πολίτες.

Τι νόημα έχει τότε όλη αυτή η φασαρία; Πρώτα απ’ όλα, εις το τέλος της, αν
κανείς πιστεύει στη Δημοκρατία και στον δημόσιο διάλογο, τα πράγματα είναι
καλύτερα για τον πολίτη. Δεύτερον, μια δημοκρατική δύναμη, υποστηρίζοντας με
συνέπεια θέσεις σύμφωνες με τις αρχές της, ικανοποιεί φυσιολογικά μεγαλύτερο
αριθμό πολιτών από όσους δυσαρεστεί. Γιατί, λοιπόν, δεν το τολμάμε;

Μερικοί λένε ότι κρύβουμε στα ντουλάπια μας ίσο ή μεγαλύτερο αριθμό άταφων
πτωμάτων σε σχέση με εκείνα που κρύβει η Δεξιά.

Προσωπικά, αρνούμαι να το πιστέψω.

Αναρωτιέμαι τώρα πόσους άραγε απογοήτευσα. Θα φαντάστηκαν βλέποντας τον τίτλο
ότι θα διάβαζαν κάτι για την εσωτερική «ενότητα» του ΠΑΣΟΚ.

Υπομονή!