ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βίοι παράλληλοι

Βίοι παράλληλοι. Σαν εκείνη την αμερικανική ταινία, Συρόμενες Πόρτες θα
λεγόταν νομίζω αν δεν είχαν κακοποιήσει τον τίτλο. Κάτι σαν σχιζοειδής
προσωπικότητα. Ο ένας σου εαυτός να ετοιμάζεται για δουλειά, να επιστρέφει από
τη δουλειά, να συνεχίζει την καθημερινή του ρουτίνα. Ο άλλος, με φόντο
μελωδικούς ήχους, μπροστά μόνο γαλάζιο και ολόγυρα τα χρυσαφένια κύματα της
άμμου. Δεν είναι διακόπτης να γυρίσει, χρειάζεται λίγος χρόνος. Όσο κι αν
προσηλώνεσαι στο τοπίο. Όσο κι αν γεμίζεις το βλέμμα με τις απλές, απέριττες
γραμμές του. Τα λευκά σπιτάκια λιώνουν κάτω από τον ήλιο, οι καμπύλες τους
μεγεθύνονται, τα χρώματα από τις βουκαμβίλιες χορεύουν στο πρόωρο μελτέμι, τα
πλακόστρωτα σοκάκια σε παρασύρουν, μοναδική σου έγνοια είναι… δεν δικαιούσαι
να έχεις καμία έγνοια, αλλά χρειάζεται λίγος χρόνος. Σιγά σιγά. Σιγά σιγά να
υποχωρήσει η συνήθεια, να χαθεί ο θόρυβος και η σχιζοφρένεια και η νευρικότητα
της πόλης, να ξεχαστεί το πρόγραμμα, να μείνει μόνο ο διάφανος ορίζοντας και ο
λήθαργος του απομεσήμερου πλάι στα αλμυρίκια. Λίγες κουβέντες, όλο το χρόνο
μιλάς, λίγες σκέψεις, λίγο λίγο να καμφθούν και οι τύψεις, είναι που όλο το
χρόνο πρέπει να κάνεις κάτι. Αυτό το πλοίο, λες και σε ταξιδεύει σε
έναν κόσμο που δεν υπάρχει στ’ αλήθεια, που κινείται αργά και τεμπέλικα και
νωχελικά, όχι σε ένα νησί που εσύ απλώς τώρα ανακαλύπτεις. Κι αυτό το ταξίδι,
λες και συνεχίζεται και αφού τελειώσει, επιστρέφεις αλλά είσαι ακόμη εκεί.
Έτσι κι εκεί, ήσουν ακόμη εδώ. Μόνο στην αρχή, όμως, μόνο τότε. Έπειτα
ξεκίνησαν οι διακοπές.