[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μένει στην απέναντι πολυκατοικία, στον τρίτο όροφο. Τον βλέπω καθημερινά να
πηγαινοέρχεται στο ερημικό μπαλκόνι, μοναχός, ξεχασμένος – μάλλον – από τα
αφεντικά του. Χαίρεται με τα καλώδια της ΔΕΗ που τρεμοπαίζουν όταν κάθονται τα
περιστέρια, «απλώνεται» για να ξεμουδιάσει συχνά – πυκνά και σηκώνει τα δυο
του πόδια στα κάγκελα του μπαλκονιού για να προσέξει κάτι περίεργο που
συμβαίνει στον δρόμο. Είναι σκούρος και έχει ένα μικρό σπιτάκι στο μπαλκόνι.
Δεν έχει (μυστήριο κι αυτό) ακούσει κανείς τη φωνή του, το γάβγισμά του. Τον
παρατηρώ το πρωί όταν φεύγω και το βράδυ όταν γυρίζω από τη δουλειά. Κυνηγάει,
νομίζοντας ότι θα τα πιάσει, τα σπουργιτάκια που προσπαθούν να κλέψουν λίγα
ψίχουλα από το μπαλκόνι του. Με έχει εντυπωσιάσει η μοναξιά του. Φαίνεται να
έχει εγκαταλειφθεί. Ίσως κάποια ώρα να του δίνουν λίγο φαγητό και νερό, ίσως
να τον βγάζουν κάποια βόλτα, αλλά μου δίνει την αίσθηση του ξεχασμένου.

Τις προάλλες εντυπωσιάστηκε με ένα ψιλοτρακάρισμα που έγινε στη γωνία. Ήταν…
αυτόπτης μάρτυρας στην παραβίαση του «στοπ». Προχθές τον είδα να κουνάει με
χαρά την ουρά του με τα πιτσιρίκια που έπαιζαν στον δρόμο. Αλλά το βράδυ
άκουσα να κλαίει. Λες και ήταν άνθρωπος. Τον παρατηρώ με τις ώρες. Τελευταία
του κάνω νοήματα και φαίνεται να ανταποκρίνεται. Η Μυρτώ με παροτρύνει να του
πετάξω φαγητό. Τον νιώθω να απορεί όταν οι άνθρωποι ανοιγοκλείνουν τα
παραθυρόφυλλα, ίσως γιατί κλείνονται στη μοναξιά τους. Όπως είμαι σίγουρος ότι
απορεί όταν βρέχει και όταν τα σύννεφα «παίζουν» με το φεγγάρι. Εγώ, στ’
αλήθεια, τον νιώθω. Τον καταλαβαίνω. Είναι ο απέναντι φίλος μου. Ένας πιστός
φίλος που είμαι σίγουρος ότι δεν θα με προδώσει ποτέ.