ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Αφυδροποίηση

(Κοινώς ξενέρωμα). Η τρίτη (σαν, στα ιαπωνικά) εβδομάδα του απωανατολικού
Μουντιάλ δικαίωσε πλήρως το όνομά της, αλλά και τις ανησυχίες μας. Κάτι σαν
μπάλα παίχτηκε σε μια διοργάνωση που θα ‘θελε να είναι κάτι σαν γιορτή αλλά,
ποδοσφαιρικά τουλάχιστον, μοιάζει σαν σενάριο για τα χειρότερα όνειρά μας. Αν
στην πρώτη φάση, χωρίς ποτέ να δούμε σπουδαία μπάλα, υπήρξε κάποιο ενδιαφέρον
και δόθηκε κάποιος τόνος ανανέωσης από ορισμένες ομάδες, μόλις άρχισαν τα νοκ
άουτ παιχνίδια, τον πρώτο, σχεδόν τον μοναδικό, αλλά σε κάθε περίπτωση
αρνητικό ρόλο ανέλαβαν τα δήθεν σύγχρονα συστήματα, οι απερίγραπτες διαιτησίες
και οι εντελώς παράλογες ορέξεις των θεών του ποδοσφαίρου. Αποτέλεσμα:
μετριότατο θέαμα, άδικες ή άδοξες προκρίσεις, φόβος για ακόμα χειρότερη
συνέχεια. Η σύγκριση με το προηγούμενο Μουντιάλ της Γαλλίας είναι καταλυτική.

Αν αυτή είναι η εικόνα του σημερινού ποδοσφαίρου, χαλάλι τους. Όμως από τις
τέσσερις ομάδες των ημιτελικών, μόνο μία – και αυτή όχι στην καλύτερη φόρμα
της – δικαιούται έστω και να σκεφτεί πως μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα στις
καλύτερες του κόσμου. Πρόκειται βέβαια για μια Βραζιλία που διαψεύδει την
κακόπιστη βεβαιότητα αρκετών (ανάμεσα στους οποίους και του πάντα άστοχου στα
προγνωστικά του συνομιλητή σας), καθώς, αν μη τι άλλο, ψάχνει ακόμα με τον
τρόπο της την ουσία μέσα από την ομορφιά. Από κει και πέρα, η Τουρκία μπήκε με
το σπαθί της και χωρίς να χρωστά τίποτα σε κανέναν, δεν έχει όμως σε καμία
περίπτωση τη στόφα μεγάλης ομάδας. Το γεγονός ότι η μεσο-επιθετική τετράδα
της, Ουμίτ, Εμρέ, Μπαστούρκ, Χασάν Σας, είναι η καλύτερη του Μουντιάλ, μάλλον
μιλά περισσότερο για την εξαφάνιση των πλαστικών ή κορεσμένων «αστεριών» τύπου
Μπέκαμ και Φίγκο, παρά εισφέρει κάτι ιδιαίτερα ζωογόνο στο παιχνίδι. Η
Γερμανία συνεχίζει και πιθανόν να συνεχίσει, όχι γιατί παίζει καλά, αλλά γιατί
είναι σοβαρή σε ένα πρωτάθλημα μεγάλης επιπολαιότητας, τυχερή (στην κλήρωση,
στις ομάδες που αντιμετωπίζει, στον τρόπο που της «βγαίνουν» τα παιχνίδια) και
έχει έναν τερματοφύλακα που προκαλεί τρόμο στους αντιπάλους και δέος στους
συμπαίκτες. Η δε Κορέα, το μεγάλο «αουτσάιντερ», μετά την πρώτη φάση, είχε να
παρουσιάσει μόνο τρέξιμο, καράτε και σπρώξιμο. Τρέχοντας ασταμάτητα στο κενό,
ενσωματώνοντας τις πολεμικές τέχνες στις μονομαχίες με ή χωρίς μπάλα και
δίνοντας την ευκαιρία σε τόσο πολλούς και διαφορετικούς διαιτητές να βγάλουν
τα απωθημένα τους, η κόκκινη ομάδα δοξάστηκε υπεράνω κάθε φαντασίας αλλά και
μας κούρασε, όσους δεν έχουμε την τύχη να ανήκουμε στα πενήντα εκατομμύρια
υπηκόων του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ακριβώς στον ίδιο βαθμό. Μπάλα είπατε; Τρεις φάσεις
με την άξια της μοίρας της Ιταλία και μιάμιση με την ελάχιστα περισσότερο
ριψοκίνδυνη Ισπανία ήταν η κορεατική συνεισφορά στο ποδοσφαιρικό θέαμα και
αυτήν ανταμείβει κάποιος είρων αόρατος σκηνοθέτης καταδικάζοντάς μας να τη
δούμε εν δράσει και εναντίον των «πάντσερ» παλαιάς τεχνολογίας.

Με τέτοια μικρού βεληνεκούς και λίγων συγκινήσεων παιχνίδια, αλλάζει
αναγκαστικά βάθος πεδίου και η γενική ματιά που ρίχνουμε, ως Έλληνες φίλαθλοι,
στην τόσο μακρινή γιορτή του ποδοσφαίρου. Αίφνης, η φυσική μας τάση για
παραγκοποίηση της ποδοσφαιρικής ζωής βρίσκει λαμπρό και ανεμπόδιστο πεδίο
δόξης, δρώντας μάλιστα αφροδισιακά στη θέση του ανύπαρκτου θεάματος. Οι
Γιαπωνέζοι ντυμένοι Σενεγαλέζοι φαντάζουν πολύ λιγότερο συμπαθητικοί όταν οι
πραγματικοί Σενεγαλέζοι παίκτες ξεχνούν τα μαγικά τους στα αποδυτήρια. Και η
κοπάνα μας στις δυόμισι το μεσημέρι, για να δούμε τα παιχνίδια, μας βγαίνει
μάλλον ξινή όταν αντιλαμβανόμαστε ότι θα ‘ταν πολύ πιο ενδιαφέρον να
περιμέναμε τα πανουτσομεσάνυχτα. Κακόμοιρο Μουντιάλ! Κατάντησες σχεδόν
ανέκδοτο χωρίς καλά – καλά να καταλάβουμε πώς έγινε, αλλά και χωρίς να τολμάμε
να ελπίσουμε ότι κάτι θα αλλάξει ώς το μοιραίο τέλος.