Πολιορκία της χλιδής

Ο 27χρονος μπάσος Ιλντάρ Αμπντραζάκοφ – Μωάμεθ (το γεγονός της παράστασης) με την σοπράνο Λουτσιάνα Σέρα – Παμίρα στο επιβλητικό σκηνικό (και τα εντυπωσιακά κοστούμια) που σχεδίασε για την «Πολιορκία της Κορίνθου» ο Νίκος Πετρόπουλος

Καθαρός ουρανός (ο οποίος αστραπές δεν φοβάται), και μια ατμόσφαιρα ευχάριστα
καλοκαιριάτικη. Κι όταν ο ήλιος έπεσε, μια δροσιά λεπτή και ένα ωραίο φεγγάρι,
που πήγαινε να «γεμίσει». 21 Ιουνίου, θερινό ηλιοστάσιο και Παγκόσμια Μέρα της
Μουσικής. Όλα ήταν με το μέρος της Λυρικής Σκηνής και της Πολιτιστικής
Ολυμπιάδας. Και το πρώτο «μέρος» τού – πολύ καλή ιδέα – «τρίπτυχου», που θα
μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε «Όπερες στον Τόπο τους», με την παρουσίαση της
όπερας του Ροσίνι «Η πολιορκία της Κορίνθου», στις υπώρειες του Ακροκόρινθου,
ευοδώθηκε.

Η πρεμιέρα της Παρασκευής, προγραμματισμένη στις 9, άρχισε με μισή ώρα,
δικαιολογημένη, καθυστέρηση και με ένα θέατρο «τίγκα», χάρη στην απόλυτη
ευταξία που υπήρχε και για την οποία έπαινοι αρμόζουν στην τοπική αστυνομία
και στους ευγενέστατους ανθρώπους της Λυρικής.

Ένα μεγάλο θέατρο, στημένο στη «μέση του πουθενά», το οποίο λειτούργησε
άψογα. Και στη σκηνή, «κτισμένη» μια ολόκληρη Κόρινθος. Με μια μπαρόκ,
ιταλιάνικη αντίληψη, την οποία υπερασπίζεται ο Νίκος Πετρόπουλος, και την
οποία ακολούθησε και στη σκηνοθεσία που υπέγραφε ο ίδιος.

Έτος 1459 μ.Χ. Ο έρωτας του Νεοκλή για την Παμίρα, κόρη τού, άρχοντα
τής, πολιορκούμενης από τους επελαύνοντες Τούρκους, Κορίνθου, Κλεομένη, ο
οποίος υπόσχεται, στον γενναίο αξιωματικό του, το χέρι της, ο δικός της
άσβεστος έρωτας για έναν ξένο με το όνομα Αλμανζόρ, που είχε γνωρίσει στην
Αθήνα και που αποδεικνύεται ότι είναι ο Οθωμανός σουλτάνος Μωάμεθ Β’ ο
Πορθητής, ο οποίος επίσης δεν έχει ξεχάσει την Παλμίρα και θέλει να την κάνει
γυναίκα του, η σύγκρουση που επέρχεται στον ψυχικό κόσμο της νέας ανάμεσα στα
συναισθήματά της και στο «εθνικό» της καθήκον, στο οποίο και, τελικά,
υποτάσσεται, παραδίδοντας στον Μωάμεθ το κορμί της, που η ίδια έχει σκοτώσει,
είναι τα βασικά «μοτίβα» της «λυρικής τραγωδίας» του Τζοακίνο Ροσίνι.

Κίονες και σκάλες, παντού «μάρμαρα» σε χρώματα γλυκά, βράχια και
απομεινάρια αρχαίων τάφων, ένα σκηνικό με διαστάσεις μνημειώδεις, χρυσά
μιντέρια και μουσουλμανικά σύμβολα με ημισελήνους, χρυσάφια και σαρίκια στο
κατάλυμα του Μωάμεθ, περίτεχνα καπέλα και υπέρτατης πολυτέλειας κοστούμια,
πέπλα και βέλα, πανοπλίες και περικεφαλαίες, χρώματα που απέφευγαν να γίνουν
κραυγαλέα, δεκάδες άτομα επί σκηνής, χορωδοί και κομπάρσοι, έδωσαν ένα θέαμα
βουτηγμένο στη χλιδή.

«Ακαδημαϊκή» η παράσταση του Νίκου Πετρόπουλου, με μια βαριά αισθητική,
που κάποιοι χαρακτήρισαν «κιτς», αλλά με μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες, με
τη Φάουστα Ματζουκέλι, που είχε επιμεληθεί την κινησιολογία, να έχει κάνει,
αφανώς, θαύματα σε ένα θέαμα που θα μπορούσε να είναι «δύσκαμπτο» και με ένα
Δανό μαέστρο, τον Νιλς Μούους, να έχει σεβαστεί αυτόν τον σοβαρό Ροσίνι, να
έχει τιθασεύσει το μεσογειακό ταμπεραμέντο μας και να έχει δώσει καρπερά
μουσικά αποτελέσματα.

Τον καλύτερο εαυτό τους έδωσαν οι Έλληνες της διανομής Δημήτρης
Καβράκος – σε πολύ καλή στιγμή του – και Κύρος Πατσαλίδης, η έξοχη μέτζο
Βικτώρια Μαϊφάτοβα, μόνιμο στέλεχος, πια, της Λυρικής, ενώ, από τους ξένους,
πολύ άρεσε ο Νεοκλής της μέτζο Ντανιέλα Μπαρτσελόνα. Η Λουτσιάνα Σέρα, με φωνή
που ουδεμία σχέση έχει, πια, με τη σοπράνο που είχαμε ακούσει στο Μέγαρο, πριν
από μια δεκαετία περίπου, να τραγουδάει Βασίλισσα της Νύχτας στον «Μαγικό
αυλό», βαριά, και σε ηλικία που, ως Παλμίρα, να φαίνεται μεγαλύτερη από τους
«άντρες της ζωής» της και από τον… πατέρα της, απογοήτευσε πολλούς, αν και
πήρε θερμό χειροκρότημα στο τέλος.

Γεγονός της παράστασης, ο 27χρονος μπάσος Ιλντάρ Αμπντραζάκοφ – Μωάμεθ.
Ψηλός, με θαυμάσιο παράστημα, επιβλητικός, και με υπέροχη, γλυκόπιοτη φωνή,
της Μεγάλης του Ρωσικού Γένους Σχολής.

Μια βραδιά χορταστική και μια παράσταση απόλυτα συνεπής. Απλώς, το
κάστρο του Ακροκόρινθου, εκεί ψηλά, πίσω από το σκηνικό, διακριτικά φωτισμένο,
έδινε ένα δικό του μέτρο λιτότητας.