ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μπάλα ενώνει…

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσω, κατ’ αρχήν, κάτι βασικό: δεν μου αρέσει το
ποδόσφαιρο. Για την ακρίβεια, βρίσκω εξαιρετικά βαρετό θέαμα είκοσι δύο
μαντραχαλάδες που κλωτσάνε επί μιάμιση ώρα μια μπάλα σε έναν αχανή χώρο. Και
μάλιστα που χρυσοπληρώνονται γι’ αυτό. Όταν δε ο νεοσσός μου ζητάει πιεστικά
να πάει στο γήπεδο εν μέσω καπνογόνων, μπορώ να πω ότι βρίσκω το ποδόσφαιρο
έως μισητό.

Παρ’ όλα αυτά, είμαι μια… παθιασμένη οπαδός του Μουντιάλ. Γιατί είναι ένα
παγκόσμιο χάπενιγνκ, ένα πολιτισμικό πανηγύρι που τα έχει όλα: συγκίνηση,
αγωνία, ενθουσιασμό, φολκλόρ, εκπλήξεις, ποικιλία, ατμόσφαιρα, γιορτή,
ανθρωπιά. Η μπάλα είναι απλώς η πρόφαση, το μέσο. Για να επικοινωνήσουν,
«συγκρουόμενοι», κράτη, ήπειροι, φυλές και πολιτισμοί. Τι πιο γοητευτικό από
το να βλέπεις τους Νιγηριανούς να κυνηγάνε τους Άγγλους, τους Κινέζους να
παραβγαίνουν με τους Βραζιλιάνους, τους Γερμανούς να κυλιούνται στο γρασίδι με
τους Παραγουανούς και τους Τυνήσιους να κάνουν κόντρες με τους Βέλγους!
Ξανθοί, μαύροι, κοκκινοτρίχηδες και σχιστομάτηδες στον ίδιο «σάκο» – όπως θα
‘πρεπε να ‘ναι…

Οι ενδοοικογενειακές – ενδοσυναδελφικές – ενδοπαρεΐστικες αντιπαραθέσεις
δίνουν και παίρνουν, δίνοντας ζωή σε έναν κατά τα άλλα βαρετό και ζεστό
Ιούνιο. Τα επιχειρήματα περιέχουν από πολιτική έως… styling. Η μια θέλει να
νικήσει η Ιταλία, «γιατί τα Ιταλάκια είναι… κομψά», η άλλη η «τρικολόρ»
γιατί είναι «της γαλλικής κουλτούρας» και ο άλλος η Αργεντική «γιατί, βρε
παιδί μου, έχουν πάθος και… τάνγκο!». Ο απέναντι χτυπιέται κάτω όσο κρατάει
ο αγώνας των Ιρλανδών «που είναι σκληροτράχηλοι μαχητές» και ο διπλανός θέλει
οπωσδήποτε κάποιον από τη Αφρική στον τελικό, να «βγει από την αφάνεια, τέλος
πάντων, κι ο Τρίτος Κόσμος»! Τα στρατόπεδα αλλάζουν κατά περίπτωση…

Στην εποχή τού «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας», το Μουντιάλ
ήταν ίσως ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να ζήσουμε…