ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Υδάτινες εκρήξεις

Στην Ελβετία κλείσανε τα σχολεία λόγω ζέστης. Εδώ πάντως τα Πανεπιστήμια δεν
κλείσανε λόγω ζέστης. Τίποτα δεν έκλεισε λόγω ζέστης, αυτό είναι το περίεργο.
Εμείς είμαστε συνηθισμένοι στη ζέστη, υποτίθεται. Η χθεσινή φωτογραφία με τους
λουόμενους στα σιντριβάνια, ήταν από τη Γερμανία. Εμείς εδώ δεν βουτάμε στα
σιντριβάνια. Παρ’ όλο που αποκτήσαμε κάμποσα πριν ιδρυθεί το ΚΕΠ. Όταν ο
δήμαρχος πίστευε ακόμα στην έκρηξη της πολιτικής φιγούρας του. Τώρα
προσπερνάμε αδιάφορα τα σιντριβάνια, σαν να μην υπάρχουν. Πράγμα που τους
αξίζει, αν σκεφθεί κανείς ότι δεν κατάφεραν να εκτοξεύσουν το ΚΕΠ ούτε μέχρι
τις πρώτες εκλογές. Δεν ζεσταινόμαστε εμείς; Περπατάμε αξιοπρεπείς δίπλα στα
μάταια ύδατα του Αβραμόπουλου. Αν μας βρέξουν, μπορεί να θυμώσουμε κιόλας.
Μεσογειακοί τύποι. Ακόμα κι αν έχουμε συνηθίσει, πόσο πια αντέχουμε; Το σχέδιο
πόλης, ο οικοδομικός κανονισμός, σχέδια επιστημόνων, καγχάζουν κάτω απ’ τα
πόδια μας, στους καυτούς δρόμους. Ό,τι χρειαζόταν για να γίνει ένα ζεστό
Λεκανοπέδιο αφόρητο, έχει αποφασιστεί με μαθηματική τελειότητα. Η κάλυψη των
οικοπέδων. Η χρήση των χώρων. Τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη του. Κανένας νόμος
δεν σχεδιάστηκε υπολογίζοντας το καλοκαίρι, ίσως επειδή με τις ζέστες κλείνει
η Βουλή. Κανένας πολεοδόμος δεν κατάφερε να βάλει όρια στο τσιμέντο. Οπλισμένο
μπετόν. Οπλισμένο εναντίον μας. Ωστόσο, το διαλέξαμε με τη βούληση ελεύθερη,
με ενθουσιασμό που δεν άφησε πόντο σε άλλο υλικό. Οπλισμένο με όλο και
βαρύτερα όπλα. Κάθε χρόνο και περισσότερες εξαγωγές αιρκοντίσιον, που τινάζουν
στον κοινό χώρο, στο έξω, την εσωτερική ζέστη. Γι’ αυτό δεν βουτάμε εμείς στα
σιντριβάνια. Για να μην πουντιάσουμε στο αιρκοντίσιον που καραδοκεί.
Υποφέρουμε σιωπηλά, χωρίς εκρήξεις.