«Ο Μπους δεν ανήκει στο χωριό του Αστερίξ»

«Δεν είμαι χοντρός!». Αγαπημένη φράση του Οβελίξ που δημιουργήθηκε ως ετερώνυμο του καλύτερού του φίλου. «Επειδή ο Αστερίξ είναι ένας ήρωας, χρειαζόμασταν κάποιον που να κάνει συνέχεια παρασπονδίες, ώστε να τους χρησιμοποιούμε ανάλογα με τις ανάγκες της ιστορίας», λέει για τον Οβελίξ ο Αλμπέρ Ουντερζό (εδώ, ένα από τα καινούργια του «στριπάκια»)

Αν το χιούμορ είχε χρώμα, κάτι θα είχε από Αλμπέρ Ουντερζό… Ίσως να ήταν
λίγο κίτρινο, σαν τα μαλλιά του Αστερίξ, ή κόκκινο, σαν το μουστάκι του
Οβελίξ. Κι αν είχε περιφέρεια, θα ήταν σίγουρα… πληθωρική, όπως των
καλοφαγάδων κατοίκων του γαλατικού χωριού. Χωρατατζής όσο και οι ήρωές του –
ομολογεί, άλλωστε, ότι όλα ξεκίνησαν «για πλάκα» – ο Αλμπέρ Ουντερζό φαίνεται
πως ακόμη και στα 75 του χρόνια και ύστερα από 14.000 σχέδια, δεν θέλει να
παίρνει και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του. Και παραδέχεται πως δεν θα ήθελε οι
θεότρελοι ήρωές του να ζουν ανάμεσά μας για τον εξής λόγο: «Επειδή είναι πάρα
πολύ άσχημοι!».

Όλα ξεκίνησαν νωρίς. Ο μικρός «Αλμπέρτο» – αυτό ήταν το πρώτο του
όνομα, αφού είναι ιταλικής καταγωγής – από τότε που θυμάται τον εαυτό του είχε
μανία με το σχέδιο. Στο Νηπιαγωγείο σχεδίαζε πρόβατα και κακούς λύκους, στα
εφτά του χρόνια καταβρόχθιζε όλα τα τεύχη τού «Μίκυ Μάους» και το πρώτο κουτί
με μπογιές που έπεσε στα παιδικά του χέρια, το αξιοποίησε καταλλήλως: έβαψε το
γρασίδι της αυλής κόκκινο και τους κορμούς των δέντρων πράσινους! Τότε
ανακάλυψε ότι είχε αχρωματοψία…

Η αδυναμία αυτή τον εμπόδισε στη ζωγραφική, του επέτρεψε όμως να σχεδιάζει.
Στα 13 του χρόνια προσελήφθη δοκιμαστικά από το Societe Parisain d’ Edition,
όπου ο Calvo τον έθεσε υπό την προστασία του. Ήταν η αρχή του ονείρου.
Ακολούθησαν δουλειές σε πολλά περιοδικά και εκδόσεις, οι ήρωες Clopinard, Arys
Buck, Prince Rollin, Belloy, ώσπου τo 1948 γνώρισε τον μεγάλο Rene Goscinny,
(πατέρας και του Ιζνογκούντ), και έγιναν αχώριστοι φίλοι. To 1959 γεννήθηκε ο
Αστερίξ στο πρώτο τεύχος τού «Pilote» με κείμενα του Goscinny και σχέδια δικά
του. Η αλήθεια είναι πως αν η ιδέα που είχαν αρχικά να δημιουργήσουν κωμικές
φιγούρες ζώων προχωρούσε, ο Αστερίξ και η παρέα του δεν θα είχαν γεννηθεί
ποτέ…

Το 1977, ύστερα από τον θάνατο του Goscinny, ο Αστερίξ παραλίγο να
μείνει ορφανός, αλλά ο Αλμπέρ Ουντερζό σκέφτηκε να δοκιμάσει την τύχη του και
στα σενάρια και να συνεχίσει τις ιστορίες των Γαλατών. Το 1979 ίδρυσε τις
εκδόσεις «Albert Rene» και ο Αστερίξ έχει κλείσει πια τα 43 του χρόνια!

Πού να ‘ναι τώρα ο φοβερός και τρομερός μικρόσωμος ήρωας; Η απάντηση, μεταξύ
σοβαρού και αστείου, (για να μην ανησυχούν οι θαυμαστές του), είναι πως «ο
Αστερίξ είναι μια χαρά. Αυτήν τη στιγμή κάνει διακοπές για λίγο…».

Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας του 43χρονου κόμικ; «Αυτό είναι ένα
μυστικό τόσο μαγικό, όσο και το μαγικό φίλτρο! Μπορώ να σας δώσω μόνο ένα
κομματάκι εξήγησης. Στους αναγνώστες παντού αρέσει το πνεύμα, το χιούμορ, το
στυλ σχεδιασμού, υποθέτω. Πάνω απ’ όλα, η ελευθερία και η ανεξαρτησία των
Γαλατών αρέσει σε όλους όσοι θέλουν να ζήσουν μια ελεύθερη, φυσιολογική ζωή,
πιστεύω».

«Ήθελα να γίνω η ευρωπαϊκή Disney»

«Ήθελα να γίνω η ευρωπαϊκή Disney. Τίποτα παραπάνω και τίποτ’ άλλο», λέει ο Αλμπέρ Ουντερζό, που τα κατάφερε… Ο Αστερίξ του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες και έχει πουλήσει περισσότερα από 280 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο

Τελικά… είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες; «Πιστεύετε ότι οι δικοί μας Γαλάτες
είναι τρελοί; Οι περισσότεροι αναγνώστες πιστεύουν ότι αυτή είναι και η δική
τους φιλοσοφία ζωής», απαντά ο Αλμπέρ Ουντερζό. «Αν δεν ήταν τόσο άσχημοι,
είμαι πολύ κοντά στο να πιστέψω ότι θα ήθελα να ζουν μαζί μας».

Άραγε, θα ψήφιζε ο Αστερίξ τον Λεπέν; «Λυπάμαι, αλλά ο Αστερίξ δεν ζει στον
αιώνα μας και άρα δεν μπορεί να μας δώσει την άποψή του. Αλλά μην ξεχνάτε: Ο
Αστερίξ είναι ανεκτικός…», σχολιάζει ο «μπαμπάς» του. Την άνοδο του Λεπέν
και της Ακροδεξιάς στη χώρα του πώς την σχολιάζει; Μήπως τελικά οι σημερινοί
Γάλλοι είναι γνήσιοι απόγονοι των δικών του τρελών Γαλατών; «Όχι. Σαφώς όχι.
Μην ξεχνάτε ότι ο Αστερίξ είναι απλά ένας κωμικός χαρακτήρας και τίποτα
παραπάνω».

Ο Σιράκ, πάντως, κέρδισε. Θα ταύτιζε κάποιον από τους ήρωές του μαζί του ή με
κάποιον άλλο Γάλλο πολιτικό; Η απάντηση δεν αφήνει και πολλά περιθώρια… «Ο
Σιράκ είναι ο αρχηγός. Έτσι δεν είναι;;;».

Και ο Αμερικανός πρόεδρος Μπους, ποιος θα ήταν; «Ο Μπους φαίνεται να
είναι καινούργιος χαρακτήρας. Δεν είναι μέλος του χωριού, αλλά ούτε Καίσαρας.
Μήπως είναι ένας καλός χαρακτήρας για την επόμενη ιστορία;».

Το να είσαι σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων είναι, λοιπόν, μαγεία. Κι αν
ξεκινούσε τώρα, πάλι το ίδιο θα έκανε; «Όταν ήμουν νέος, αυτό ήθελα να γίνω.
Ήθελα να γίνω η ευρωπαϊκή Disney, τίποτα παραπάνω, τίποτ’ άλλο! Και μία απ’
τις πρώτες μου δουλειές ήταν σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων. Έπρεπε να
ζωγραφίσω στα διαλείμματα, ξέρετε, τα σχέδια ανάμεσα στο βασικό σχέδιο. Σήμερα
η δουλειά είναι αρκετά διαφορετική, αλλά νομίζω ότι είμαι πολύ ευτυχισμένος
που είμαι ένας συγγραφέας κόμικ».

Ο Αστερίξ γεννήθηκε ως γενναίος πολεμιστής, αλλά γρήγορα έγινε ένα ανθρωπάκι
που συνέχεια παραπονιέται και κάνει χωρατά. Γιατί; «Όταν ξεκινήσαμε να
φτιάξουμε το έπος των Γαλατών, δεν γνωρίζαμε καν τι θα μπορούσε να γίνει στις
επόμενες σελίδες. Με το δεύτερο άλμπουμ αρχίσαμε να δημιουργούμε τους βασικούς
χαρακτήρες. Είχαμε ανάγκη να αναπτύξουμε έναν ήρωα, όπως ακριβώς έγινε ο
Αστερίξ. Μην ξεχνάτε ότι ο Αστερίξ είναι μικρόσωμος, πολύ μικρόσωμος, οπότε
όφειλε να είναι έξυπνος. Και επειδή ο Αστερίξ είναι ένας ήρωας, χρειαζόμασταν
τον Οβελίξ, τον φίλο του, που κάνει συνέχεια παρασπονδίες. Έτσι, μπορούμε να
“χρησιμοποιούμε” και τους δύο ή έναν από τους δύο. Εξαρτάται από την ιστορία».

Βρισκόμαστε στα 50 π.Χ. Όλοι οι Γαλάτες έχουν υποταχθεί, εκτός από μία
περιοχή που αντιστέκεται νικηφόρα στους κατακτητές. Το χωριό που δεν έχει
όνομα και που για τους Ρωμαίους κατακτητές είναι το χωριό των τρελών Γαλατών,
αντιστέκεται. Και χάρη στο μαγικό φίλτρο, αυτή η μικρή ομάδα των άφοβων
Γαλατών καταφέρνει – μεταξύ άλλων – να εξαγριώσει τον Καίσαρα και τις
περήφανες λεγεώνες του στον ύψιστο βαθμό! Ποιος είναι ο συμβολισμός; Αν ζούσε
ο Αστερίξ σήμερα θα είχε γίνει ένας από τους πολέμιους της παγκοσμιοποίησης,
όπως ο συμπατριώτης του Ζοζέ Μποβέ – ο οποίος έχει, άλλωστε, το παρατσούκλι
«Αστερίξ»;

«Καταλαβαίνω τι εννοείτε, αλλά ξέρετε, ο Αστερίξ βρίσκεται στον κόσμο της
φαντασίας. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που οι άνθρωποι βρίσκουν πολλές αναφορές
στο χωριό του Αστερίξ, αλλά η αλήθεια είναι ότι εγώ πρέπει απλά να γράψω και
να σχεδιάσω την επόμενη ιστορία του Αστερίξ, αν βρω μια καλή. Την ίδια ώρα όλα
τα ανθρώπινα όντα σίγουρα θα βρουν νέες μάχες και καινούργια λάθη να κάνουν
και πάει λέγοντας… Γι’ αυτό αφήστε με να ζω στη φαντασίωσή μου, η οποία
είμαι τυχερός που αρέσει σε πολλούς ανθρώπους…».

«Δεν είναι έτοιμος για παντρειά»

Αστερίξ, Οβελίξ, Πανοραμίξ, Ιντεφίξ, Αστρονομίξ. Πώς προέκυψαν όλα αυτά τα
ονόματα; «Είναι μέρος του μυστικού. Τα ονόματα είναι κωδικοί, αναφορές,
τεχνάσματα στο σύμπαν των Γαλατών, που αρέσουν πολύ στον κόσμο και μέσα στα
οποία οι αναγνώστες αισθάνονται ευτυχισμένοι. Τα ονόματα είναι οι θεοί ανάμεσα
στους αναγνώστες και τους συγγραφείς. Δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε!».

Καλά με τα ονόματα. Γιατί όμως ο Αστερίξ δεν παντρεύτηκε; «Ξέρετε, αυτή είναι
παλιά παράδοση. Ο Αστερίξ είναι ήρωας κόμικ και οι ήρωες είναι πάντα
εργένηδες. Στην τελευταία περιπέτεια προσπάθησα να τον παντρέψω αλλά, όπως
είδατε, δεν είναι έτοιμος!».

Να υποθέσουμε λοιπόν ότι ο ο γενναίος ήρωας της παρέας, ο Αστερίξ, είναι και ο
αγαπημένος του; «Τους αγαπάω όλους. Αλλά έχω ιδιαίτερη αδυναμία στον Οβελίξ,
επειδή είναι τόσο ανθρώπινος…».

Πώς ξέρει όμως ο συγγραφέας αν είναι αστεία η ιστορία του; Πρέπει να γελάσει ο
ίδιος πρώτα, για να γελάσουν και οι αναγνώστες; «Αυτό είναι μυστικό του
συγγραφέα. Ελπίζω να μη σας πειράζει, αλλά δεν θα σας το αποκαλύψω…».

«Η νέα ιδέα έρχεται ξαφνικά»

Και οι εμπνεύσεις; Έρχονται και φεύγουν; Πώς γίνεται; «Η επόμενη ιδέα, αν μου
έρθει ποτέ κάποια άλλη, θα έρθει στο μυαλό μου ξαφνικά. Όταν μου έρχεται μια
καινούργια ιδέα, πρώτα την δοκιμάζω για να δω πώς λειτουργεί. Μερικές ιδέες
δεν πάνε παραπάνω από είκοσι σελίδες, οπότε τις πετάω».

Και ακολουθώντας το παράδειγμα του θρυλικού Goscinny, «ξεκινάω με την ιστορία.
Γράφω την ιστορία, τους διαλόγους, και μόνο αφού τελειώσω αρχίζω να σχεδιάζω.
Κάποτε εγώ σχεδίαζα και ο Ρενέ ήταν ο συγγραφέας, αλλά βρήκα πραγματική
ευχαρίστηση στο να γράφω ιστορίες ύστερα από τόσα χρόνια στο σχέδιο. Και μόνος
μου προσπαθώ να διατηρήσω ζωντανό το πνεύμα που δημιουργήσαμε μαζί με τον Ρενέ».

280 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως!

Ποιος φοβάται τις λεγεώνες των Ρωμαίων; Όχι πάντως ο Αστερίξ, που πάντα βρίσκει τον τρόπο να μπαίνει στη μύτη των αντιπάλων του

Τα 31 άλμπουμ του Αστερίξ έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες
και διαλέκτους και έχουν πωλήσει περισσότερα από 280 εκατομμύρια αντίτυπα σε
όλο τον κόσμο. Μα δεν ξεκίνησε ο Αστερίξ και οι φίλοι του ως μια παρέα που θα
ήταν το αντίπαλον δέος στα αμερικανικά κόμικ που κατέκλυζαν τότε την αγορά;
Δεν ήταν η γαλλική απάντηση στα εισαγόμενα αμερικανικά κόμικ; «Όχι, καθόλου.
Βασικά, εμένα μου άρεσαν πολύ τα κινούμενα σχέδια του Ντίσνεϊ και όλοι οι
σούπερ ήρωες, όταν ήμουν μικρός. Λοιπόν, ο Αστερίξ ήταν μια δημιουργία
ελεύθερου πνεύματος, που ήμασταν τυχεροί που την φανταστήκαμε μαζί με τον
αγαπημένο μου φίλο Rene Goscinny. Και όλ’ αυτά για πλάκα. Ήταν μόνο για πλάκα.
Να, τι θέλαμε να κάνουμε: να κάνουμε τη δουλειά μας, συγγραφείς κόμικ, για
πλάκα. Μετά την επιτυχία, στα μέσα του ’60, συνειδητοποιήσαμε ότι ο Αστερίξ
φαινόταν να γίνεται κάτι ξεχωριστό. Καταλάβαμε ότι είχαμε κάνει τεράστια
επιτυχία σε όλο τον κόσμο», λέει.

«Ο Αστερίξ παραμένει ο ίδιος, 43 χρόνια μετά. Οι Γάλλοι δημοσιογράφοι ακόμα
πιστεύουν ότι ο Αστερίξ δημιουργήθηκε για τους Γάλλους, αλλά πώς να εξηγήσει
κανείς την επιτυχία στη Γερμανία, την Ισπανία, την Ολλανδία, την Αργεντινή, τη
Βραζιλία, την Ιρλανδία;».