Η αγένεια…

Καλή, χρυσή, την αγαπώ τη Ρούλα Πατεράκη, την τιμώ – και όταν κάνω χιούμορ -,
εκτιμώ τη δουλειά της στο θέατρο, έχω βρει συγκλονιστικές κάποιες παραστάσεις
της, τις έχω υπερασπιστεί, με νύχια και με δόντια, όταν της έριχναν
«πατσαβούρες», αλλά αυτήν τη συνήθεια, που την έχει κάνει έθιμο, δεν την
μπορώ. Να μας αφήνει, είτε όταν παίζει είτε όταν σκηνοθετεί, να περιμένουμε,
έξω απ’ την αίθουσα του θεάτρου, με τις ώρες, καθυστερώντας την έναρξη των
παραστάσεών της. Το έκανε στον «Φούρνο», στην «Καταιγίδα», το έκανε στον
«Φούρνο», στον «Πελεκάνο», το έκανε στο «Χώρα», στην «Κυρία με τις
καμέλιες»… ε, μπάστα! «Ώρα έναρξης 9.30», είχε δοθεί στις εφημερίδες και στα
περιοδικά, για την παράσταση Προυστ, που έκανε στο θέατρο «Οδού Κυκλάδων». Από
τις 9.20 πήγα, πολλοί άλλοι ήταν εκεί από νωρίτερα. Ε, λοιπόν, περιμέναμε –
και να πείτε ότι ήταν πρεμιέρα; Τελευταία παράσταση ήταν – στα στενά
πεζοδρόμια και επί της Κυκλάδων, με τα τροχοφόρα να μας «σπρώχνουν», εκτός από
λίγους που πρόλαβαν να καθήσουν σε κάποιον από τους ελάχιστους πάγκους τού
φουαγιέ, έως τις 10.05! Τότε εδέησαν να μας βάλουν μέσα. Και η παράσταση
άρχισε στις 10.10.

…και οι παλαιοβεντετισμοί

Δεν ξέρω γιατί αργεί, κάθε φορά, η κ. Πατεράκη. Αν κάνει «ζέσταμα» ή αν
καθυστερεί στο μακιγιάζ ή αν καθυστερεί να φορέσει το κοστούμι της. Διόλου δεν
με αφορά. Και αδιαφορώ. Αλλά η δική της αδιαφορία – διότι αδιαφορία και
αγένεια είναι -, προς τους ανθρώπους που πάνε να την δουν και τους αφήνει να
την περιμένουν, μου «την σπάει». Και νομίζω σε πολλούς «την σπάει». Αν, πάλι,
όλα αυτά είναι «στυλ» και «άποψη» και οι «ταμένοι» ανέχονται και
αντιμετωπίζουν, όλα αυτά τα «δήθεν», με την κατανόηση του «ταμένου», εγώ, σας
εξομολογούμαι, τα βρίσκω καμώματα βεντετίστικα πολύ, μα πολύ «πασέ». Των αρχών
του αιώνα. Πίστευα ότι η κ. Πατεράκη ανήκει σε μεταγενέστερες εποχές…