ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ζωή είναι δική του και θα τη ζήσει

Το ξέρει πως δεν είναι, δεν μπορεί να είναι, ο σούπερ ατρόμητος. Δεν έχει βρει
καμία μαγική συνταγή, ούτε ανακάλυψε κάπου πίσω από το αυτί κάποιο θαυματουργό
κουμπάκι να το πατάει και να γίνεται «υπεράνω».

Φοβάται κι αυτός, όπως όλοι μας. Φοβάται πολύ. Οι παλάμες του ιδρώνουν, τα
χέρια του τρέμουν. Μα τη Ζωή την κρατά γερά. Δεν θα την αφήσει να γλιστρήσει
και να πέσει κάτω για κανένα λόγο, για κανένα φόβο.

Δεν θα την χαρίσει σε καμιά αρρώστια και κανένα θάνατο. Αυτός αρρώστια, αυτός
και θεραπεία. Και για τον θάνατο μόνο μια τόση δα απειροελάχιστη στιγμή, ούτε
ψίχουλο παραπάνω.

Η ζωή είναι δική του και θα τη ζήσει, όση κι αν είναι. Δέκα λεπτά; Δέκα μέρες;
Δέκα χρόνια; Παραπάνω; Θα τη ζήσει. Ούτε τη μισή, ούτε τα τρία τέταρτα, ούτε
το μεγαλύτερο μέρος. Ολόκληρη.

Τα πόδια του πονούν, τα γόνατα λυγίζουν, μα θα τη βαδίσει ολόκληρη, από την
πρώτη μέχρι και την τελευταία της στιγμή. Δεν θα προσπεράσει αδιάφορα ούτε ένα
κλάσμα δευτερολέπτου από τον χρόνο του. Μέχρι το τέλος του δρόμου θα φροντίσει
να τον έχει ξεκοκαλίσει.

Πέρασαν χρόνια για να καταλάβει πως το παιχνίδι παίζεται αλλού. Όχι στον
θάνατο ή στον φόβο του. Ούτε στο χθες ή στο αύριο. Αλλά στο τώρα. Κι αν
υπάρχουν χιλιάδες τρόποι για να το χαραμίσει, θα διαλέξει τον έναν για να το
ζήσει.

Η ιστορία του Αντώνη μπορεί να ‘ναι μια ακόμη ανθρώπινη ιστορία. Μπορεί πάλι
και να ‘ναι η ιστορία του ανθρώπου.