– Είμαι σχολείο, η κλήση σας προωθείται…

«Οι μαθητές οφείλουν να πηγαίνουν στο σχολείο τους εγκαίρως, χωρίς κινητό
και τσιγάρα, με κόσμια και ευπρεπή εμφάνιση, τα όρια της οποίας θα
προσδιορίζονται από τους… συμμαθητές τους.

Οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να “τσακώνονται” μεταξύ τους, ούτε βεβαίως μπροστά
στους μαθητές, για το τίνος το μάθημα είναι σημαντικότερο και, το κυριότερο,
πρέπει να προσέχουν πώς ντύνονται, πώς μιλούν, πώς συμπεριφέρονται και τι σόι
ζωή κάνουν.

Όσο για τον κύριο Διευθυντή, πρέπει να μην επιδεικνύει επιλεκτική συμπεριφορά
προς τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, να έχει την πόρτα του ανοικτή,
περισσότερο να επαινεί παρά να επιπλήττει, να έχει τακτική επαφή με τους
γονείς και να αποφεύγει τις ακραίες συμπεριφορές».

Δώδεκα χρόνια, σχεδόν, μετά την επιχείρηση του τότε υπουργού Παιδείας ­ επί
κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας ­ κ. Β. Κοντογιαννόπουλου να βάλει μια τάξη στα
σχολεία με τα περίφημα Προεδρικά Διατάγματα για την ομοιόμορφη εμφάνιση των
μαθητών, ο νυν υπουργός Παιδείας κ. Π. Ευθυμίου θα προσπαθήσει εκ νέου, από
του χρόνου, να συμμαζέψει το χαλαρό κλίμα που επικρατεί στη σχολική κοινότητα,
εισάγοντας «έναν σχολικό κανονισμό με δημοκρατικό περιεχόμενο», όπως
χαρακτηριστικά είπε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου.

Οι βασικές αρχές του κανονισμού λειτουργίας, που αφορούν τους μαθητές, τους
εκπαιδευτικούς και τον διευθυντή κάθε σχολείου, περιγράφονται σε ένα
δεκαεξασέλιδο κείμενο, το οποίο παραδόθηκε στην Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης
Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) και τους άλλους ενδιαφερόμενους φορείς, ώστε να διατυπώσουν
τις απόψεις τους. Ο κ. Ευθυμίου, όταν ρωτήθηκε, δεν απέκλεισε μάλιστα την
πιθανότητα κάποιες από αυτές να γίνουν δεκτές.

Ωστόσο οι συντάκτες του κανονισμού λειτουργίας, έχοντας πλήρη συναίσθηση του
δύσκολου αυτού εγχειρήματος σε έναν κατ’ εξοχήν ευαίσθητο χώρο όπως είναι το
σχολείο και προς αποφυγήν κάθε παρεξηγήσεως, σπεύδουν να εξηγήσουν, από την
πρώτη κιόλας σελίδα, ότι η «ειδοποιός διαφορά, της δημοκρατικά από την
αυταρχικά οργανωμένης ομάδας, έγκειται στο γεγονός ότι οι κανόνες, τα όρια, οι
ρόλοι, οι ευθύνες και η ιεραρχική διάρθρωση της ομάδας προέρχονται από τα μέλη
της, με συναίνεση και συμμετοχή και αφήνουν περιθώρια διαφορών και
πλουραλισμού απόψεων».

Σε πολύ γενικές γραμμές ο κανονισμός προσδιορίζει, μεταξύ άλλων, τα της
εμφάνισης μαθητών και εκπαιδευτικών.

Κανονισμός λειτουργίας. Η εφαρμογή του, προς αποφυγήν κάθε παρεξηγήσεως, έγκειται στη συναίνεση και των ίδιων των μαθητών!

Ειδικότερα αναφέρεται:

– Για τους μαθητές, στην κόσμια και ευπρεπή εμφάνισή τους, αναγνωρίζοντας ότι
τα όρια της είναι δυσδιάκριτα και ορίζει πως «σε ακραίες περιπτώσεις η
κοινότητα της τάξης με τον σύμβουλο καθηγητή μπορεί να επιχειρήσει παρέμβαση.
Αν αυτό δεν αποδώσει, τότε η ευθύνη μεταφέρεται στο δεκαπενταμελές μαθητικό
συμβούλιο και, τέλος, στον σύλλογο των καθηγητών».

Εκείνο πάντως που προσδιόρισε ο κ. Ευθυμίου ρητώς και κατηγορηματικώς,
απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ως απαγορευτικό είναι η… κελεμπία. Δεν πήρε
όμως θέση για τα κολλητά μπλουτζίν, για τα μαλλιά καρφάκια, για τα σκουλαρίκια
στο αυτί, τη μύτη κ.λπ., για τις μπλούζες που αφήνουν ελεύθερη την κοιλιά,
ούτε για το βάθος του ντεκολτέ ή το μήκος της φούστας.

– Για τους εκπαιδευτικούς, στον ηγετικό τους ρόλο μέσα στη σχολική κοινότητα,
επισημαίνοντας πως «οι υποχρεώσεις τους δεν περιορίζονται ούτε στην άρτια
επιστημονική τους κατάρτιση ούτε στην αποτελεσματικότητα της διδασκαλίας τους»
και υπογραμμίζοντας ότι «η μορφή και το ύφος της γλώσσας των εκπαιδευτικών, η
κοινωνική τους ζωή και η γενικότερη παρουσία τους δημιουργούν πρότυπα αναφοράς
για τους μαθητές και επομένως την ανάγκη να δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα σε
θέματα που διαμορφώνουν την εικόνα του εκπαιδευτικού».

Όταν ο κ. Ευθυμίου ρωτήθηκε αν θα απαγορευθεί η γενειάδα, απήντησε αρνητικά.
Δεν έδωσε όμως και περισσότερα στοιχεία για τα «πρέπει», που επιβάλλεται να
διέπουν στο εξής τη ζωή, την εμφάνιση και το λέγειν, των εκπαιδευτικών.

Στα συν του κανονισμού λειτουργίας προσμετρώνται η απαγόρευση των κινητών
τηλεφώνων και του καπνίσματος. Ωστόσο, δεν διευκρινίζεται αν οι απαγορεύσεις
αυτές ισχύουν και για τους καθηγητές.

Στα συν, επίσης, προσμετράται και ο κανόνας που λέει ότι «όταν ο μαθητής
τιμωρείται με αποβολή από τα μαθήματα είναι σκόπιμο να παραμένει στο σχολείο
όλες τις ώρες λειτουργίας του και να απασχολείται, σύμφωνα με τις οδηγίες του
υποδιευθυντή ή άλλου εντεταλμένου εκπαιδευτικού».

Υποχρεωτική και η έγκαιρη προσέλευση στο σχολείο!

Αξιοπρόσεκτο, αλλά και ανησυχητικό ταυτοχρόνως, είναι ότι στον κανονισμό
λειτουργίας γίνεται αναφορά και στα αυτονόητα, όπως στην υποχρέωση μαθητών και
καθηγητών να προσέρχονται εγκαίρως στο σχολείο, να παρευρίσκονται στην πρωινή
συγκέντρωση όταν έχουν μάθημα την πρώτη ώρα, να φοιτούν κανονικά στο σχολείο
και να παρακολουθούν τα μαθήματα ανελλιπώς και όχι επιλεκτικώς. Πράγμα που
σημαίνει ότι το κοινό αίσθημα πως τα σχολεία μας έχουν γίνει «ρέμπελο ασκέρι»
δεν λαθεύει. Γιατί, αν χρειάζονται κανονισμοί για τα αυτονόητα, δεν είναι
κάτι, αλλά πολλά αυτά που δεν πηγαίνουν καλά.

Τα Προεδρικά Διατάγματα του κ. Κοντογιαννόπουλου στοίχισαν στον ίδιο τη θέση
του στο υπουργείο Παιδείας και στην εκπαίδευση δραματικές κινητοποιήσεις σε
όλη τη χώρα, που κατέληξαν στον άδικο θάνατο του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα,
στην Πάτρα.

Ο όποιος παραλληλισμός είναι βεβαίως εντελώς άστοχος και θα ήταν άδικο να
υπαινιχθεί οποιοσδήποτε ότι βρισκόμαστε προ του μαθητικού κινήματος των…
κινητών. Εξάλλου, τότε η σχολική χρονιά μόλις άρχιζε, με τους μαθητές και τους
εκπαιδευτικούς κεφάτους και ξεκούραστους, ενώ τώρα η σχολική χρονιά μόλις
τελείωσε, με τους μαθητές εξουθενωμένους από τις εξετάσεις και με τους
εκπαιδευτικούς πιστωμένους με μία πενταετία μείον στη σύνταξη.