20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Λαμπερός ηθοποιός. Και με χιούμορ καταλυτικό. Επί σκηνής και εκτός σκηνής.
Είκοσι τρία χρόνια στο σανίδι ο Γρηγόρης Βαλτινός, αναδείχτηκε, γρήγορα και
«αβίαστα», σε πρωταγωνιστή, από τους βασικούς του θεάτρου μας. Δεμένος τα
τελευταία χρόνια με τους παραγωγούς Γιώργο και Νινέτα Λεμπέση, έχει κάνει
σπίτι του το θέατρό τους, το «Λαμπέτη», και το «προικίζει» με σειρά επιτυχιών.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχει στραφεί και στη σκηνοθεσία. Απόψε, μάλιστα,
στο θέατρο «Αθήναιον», κάνει πρεμιέρα, με πρωταγωνίστριες την Εβελίνα Παπούλια
και την Τάνια Τρύπη, το μιούζικαλ «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές», στο οποίο
κρατάει τον «ρόλο», αποκλειστικά, του σκηνοθέτη.

«Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές»; Μα ο τόπος έχει γεμίσει κοκκινομάλλες…

Στην παράσταση του «Αθήναιον», θα έχουμε και κοκκινομάλλες. Θα σας καλύψουμε
όλους.

Εσείς ποιες προτιμάτε;

Πρέπει να μιλήσω πρώτα λίγο μαζί τους.

Το βασικό μέλημα του σκηνοθέτη στο μιούζικαλ;

Να προβάλει τη φαντασία, τη λάμψη, τα φρου-φρου και τα αρώματα, χωρίς να
ακυρώσει την κοινή λογική του θεατή.

Μιούζικαλ με τη μουσική σε πλέι μπακ δεν ισοδυναμεί με σκορδαλιά χωρίς
σκόρδο;

Αυτή η εκτίμηση είναι απολύτως «ελληνική», όσο και η σκορδαλιά. Κάποια από τα
πιο διάσημα μιούζικαλ στο εξωτερικό παίζονται με τμηματικό πλέι μπακ και
κάποια άλλα με εξ ολοκλήρου ηχογραφημένη μουσική.

Αυτή τη μόδα των σεναρίων που «μεταλλάσσονται» σε έργα θεατρικά δεν τη
βαριέστε;

Δεν τη βαριέμαι, γιατί δεν έχω καμία σχέση μ’ αυτή. Αν εννοείτε τις «ξανθές»,
θα ξέρετε ότι το θεατρικό προϋπήρξε του σεναρίου. Άρα, αδίκως με
κατηγορείτε…

Έχετε συνεργαστεί, κατά καιρούς, με όλες τις πρωταγωνίστριες και βγήκατε…
σώος και αρτιμελής. Αυτό σημαίνει γερή κράση;

Γερή κράση είχα και αξιώθηκα να σταθώ δίπλα τους. Όσο για το αρτιμελής, δεν θα
το ‘λεγα. Η Μελίνα, η Αλίκη, η Τζένη πήραν φεύγοντας ένα κομμάτι απ’ την ψυχή
μου μαζί τους.

Ηθοποιός, σκηνοθέτης ή τραγουδιστής; Φλερτάρετε με πολλά;

Νομίζω πως «φλερτάρουν» οι ερασιτέχνες και δεν αισθάνομαι ερασιτέχνης. Είμαι
ηθοποιός και σκηνοθέτης, με καλή φωνή.

Η εμπειρία του «Οιδίποδα τύραννου» στο Εθνικό;

Άνοιξαν τα μάτια μου. Προς τα μέσα και προς τα έξω.

Με τον σκηνοθέτη της παράστασης Βασίλη Παπαβασιλείου δεν τα πήγατε και πολύ
καλά. Θα επιχειρούσατε νέα συνεργασία μαζί του;

Χωρίς αμφιβολία. Η εμπειρία της προηγούμενης συνεργασίας μας θα έκανε καλύτερη
την επόμενη.

Ειλικρινά, πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε νεώτερους ηθοποιούς να «ανέρχονται»;

Εννοείτε, αν ζηλεύω; Μα, δεν διεκδικούμε τους ίδιους ρόλους, ούτε τις ίδιες
εμπειρίες, ούτε το ίδιο χειροκρότημα.

Και τον χειμώνα; Πάλι επανάληψη (το «Δείπνο με φίλους»);

Για λίγους μήνες, μέχρι το τέλος του χρόνου στο «Λαμπέτη» και μετά σε πέντε
μεγάλες πόλεις. Ύστερα, ξεκούραση και καινούργια σχέδια.

Δεν πλήττετε με τόσες επιτυχίες;

Το προτιμώ, από το να έπληττα με αποτυχίες…

Το «Ημερολόγιο ενός τρελού», που είχατε αναγγείλει, γιατί δεν το κάνατε; Το
φοβηθήκατε;

Γιατί να το φοβηθώ; Ποτέ δεν δάγκωσε κανέναν… Διατηρώ το δικαίωμα, να
τροποποιώ τις επιλογές μου. Ίσως, κάποια άλλη φορά…

Γιώργος και Νινέτα Λεμπέση for ever;

They are so cool, για να σας απαντήσω στο ίδιο κλίμα. Συμφωνούμε και δεν
καταπιέζουμε ο ένας τον άλλον. Όσο ισχύει αυτό, θα είμαστε μαζί.

Πώς και δεν έχετε αποτολμήσει δικό σας θέατρο; Και η «κουτσή Μαρία» έχει
πια…

Δεν θα συμφωνήσω για την «κουτσή Μαρία»… Ο κάθε καλλιτέχνης έχει το δικό του
όραμα. Όταν δεν του το χρηματοδοτούν άλλοι, αναγκάζεται να αναλάβει και την
οικονομική ευθύνη. Νιώθω τυχερός, που δεν επωμίστηκα το επιχειρηματικό βάρος
και που κάποιος χρηματοδοτεί τον δημιουργικό μου οίστρο.

Αν οι δυο γιοι σας σάς έλεγαν «θέλω να γίνω ηθοποιός», εσείς τι θα λέγατε;

«Η ώρα η καλή, αν δεν είσαστε αγγούρια… ».

Και από μέσα σας τι θα σκεφτόσασταν;

«Θεούλη μου, μακάρι να διαλέξουν κάτι άλλο… ».

Γιάννης Βούρος: μαζί στη δραματική σχολή, στον στρατό, στο θέατρο, φίλοι
στενοί… Στο μέλλον;

Και πάλι, φίλοι στενοί, να αναπολούμε τα παλιά και να ονειρευόμαστε τα
καινούργια. Στον στρατό, πάντως, δεν το βλέπω να μας ξανακαλούν…

Είστε τύπος μονογαμικός;

Μα είναι τώρα αυτή ερώτηση δημοσιογράφου που εργάζεται σε σοβαρό έντυπο; Πώς
είπατε ότι λέγεστε;

Ποιον θα ψηφίσετε στις δημοτικές εκλογές; Μη μου πείτε ότι ανήκετε στην
κατηγορία «δεν ξέρω, δεν απαντώ»…

Αυτό θα σας έλεγα. Και θα ήταν αλήθεια.