ΕΓΡΑΨΑΝ

Γιώργος Λακόπουλος

(ο αρθρογράφος για την κίνηση του Αλ. Παπαδόπουλου)

«Ο κ. Παπαδόπουλος επιχειρώντας «να γίνει ο εαυτός του», όπως θα έλεγε ο
Νίτσε, κατά πάσαν πιθανότητα θα φάει το – αγύριστο – κεφάλι του. Ανέκαθεν
προτιμούσε να είναι ο «ζόρικος» σε ένα κόμμα που δεν έχει όρεξη για ζοριλίκια.
Και για αυτό έμεινε μόνος. Όπως στις συνεδριάσεις των κυβερνητικών οργάνων,
στις οποίες δεν δίσταζε να πει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα όσο τα
παρουσίαζε η κυβερνητική αυταρέσκεια, ή στην εποχή της πανδαισίας του
Χρηματιστηρίου, που προέβλεπε ότι επέρχεται σήψη και αλλοτρίωση, ή ακόμη όταν
αρνήθηκε να πάρει μέρος στη συγχορδία απόσυρσης του «ασφαλιστικού Γιαννίτση».

Υπάρχει ισοζύγιο ανάμεσα στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα για έναν πολιτικό που
πήγε πολλές φορές κόντρα στο ρεύμα; Υπάρχει. Θετικό ή αρνητικό; Είναι θέμα
οπτικής γωνίας. Με τα μέτρα της πολιτικής αγοράς, είναι «σφαγμένος από χέρι».
Από τη στιγμή όμως που έδρασε έξω από τις συμβάσεις αυτής της αγοράς, λογικά
πρέπει να τον αφήνουν αδιάφορο οι διακυμάνσεις της. Και ίσως η αξία της
πρωτοβουλίας του βρίσκεται σε έναν στίχο του Ελύτη: «Εγώ φεύγω – εσείς να
δούμε τώρα!».

(«Το Βήμα»)