Παγιδευμένοι στο Ισλαμαμπάντ

Ο ήλιος γέρνει και η ατμόσφαιρα της πακιστανικής πρωτεύουσας είναι νυσταγμένη
όπως συνήθως. Οι φαρδιές λεωφόροι της Ισλαμαμπάντ είναι ήσυχες όπως πάντα.

Τίποτα δεν προδίδει την εσωτερική μας ταραχή.

Από τις 11 Σεπτεμβρίου, οι Δυτικοί ζουν με τον φόβο μιας τρομοκρατικής
επίθεσης. Για ασφάλεια, πήρα τα τρία παιδιά μου για τρεις μήνες στο Δελχί και
ύστερα επέστρεψα, ελπίζοντας σε μια φυσιολογική ζωή. Τον Μάρτιο επαληθεύτηκαν
οι χειρότεροι φόβοι μας. Σε επίθεση με χειροβομβίδες, σε εκκλησία της
Ισλαμαμπάντ, σκοτώθηκε η σύζυγος και η κόρη Αμερικανού διπλωμάτη. Άλλοι τρεις
σκοτώθηκαν και 45 τραυματίσθηκαν, καθώς η πόλη έγινε εφιάλτης για εκείνους που
πίστευαν ότι ήταν το ιδανικό μέρος για οικογενειακή ζωή.

Η βομβιστική επίθεση κατά την οποία σκοτώθηκαν 11 Γάλλοι μηχανικοί στο
Καράτσι, την πόλη όπου απήχθη και δολοφονήθηκε ο Ντάνιελ Περλ, μας έκανε να
αναρωτιόμαστε ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των τρομοκρατών.

Τώρα ακούμε να μιλούν για πυρηνικό πόλεμο. Ίσως το πιο ανησυχητικό είναι ο
απερίσκεπτος τρόπος με τον οποίο διατυπώνονται οι σχετικές απειλές από τους
Πακιστανούς.

Ύστερα ακούσαμε ότι η βρετανική Υπάτη Αρμοστεία άρχισε να απομακρύνει τους
Βρετανούς πολίτες. Τότε με έπιασε ένα κάψιμο στο στομάχι.

Πόσο πιο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η κατάσταση;

Πώς θα ξεφύγουμε από την Ισλαμαμπάντ, αν ξεσπάσει πόλεμος και σταματήσουν οι
πτήσεις;

Πολλοί έχουν αποφασίσει πως πρέπει να φύγουν.

Μα αυτήν τη φορά δεν πρόκειται να πάμε στο Δελχί. Μερικοί μάλιστα σκέπτονται
κάτι που μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες θα έμοιαζε αδιανόητο: να φύγουν μέσω
Καμπούλ.

Το άρθρο της Catherine Redden δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Observer».