Κόντρα ώς και στον εαυτό του

Το προηγούμενο παρατσούκλι του ήταν «Καποδίστριας» – το απέκτησε με εκείνο
το περίφημο «Σχέδιο», για το οποίο πολλοί στοιχημάτισαν ότι δεν θα εφαρμοζόταν
και όλοι χάνουν το στοίχημα, τέσσερα χρόνια τώρα.

Το καινούργιο παρατσούκλι αναζητείται από προχθές: ο κ. Αλ. Παπαδόπουλος είναι
ο πρώτος πολιτικός που τόλμησε να τα βάλει με την πολυπληθέστερη κοινωνική
ομάδα της χώρας, τους καπνιστές…

Καπνιστής. Φανατικός καπνιστής ο ίδιος, δεν αποφεύγει ούτε τον καπνό,
ούτε τη… φωτιά: Τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου -όχι από την αρχή της γνωριμίας
τους -όσο και ο κ. Κ. Σημίτης γνώριζαν ότι σε κάθε ανασχηματισμό είχαν (και
έχουν) να κάνουν με ένα στέλεχος που δεν διστάζει να γίνεται αντιπαθές, σε μια
πολιτική σκηνή όπου κυριαρχούν τα «καλά παιδιά»…

Ένα από τα «καλά παιδιά» -για την ακρίβεια, από τα καλύτερα -είναι και ο
επίσημος αντίπαλός του από την πλευρά της Ν.Δ.: ο κ. Νικ. Κακλαμάνης. Ο κ.
Κακλαμάνης, που πέρασε σε δημοτικότητα τον κ. Αλ. Παπαδόπουλο στο «ξορκισμένο»
από την αξιωματική αντιπολίτευση γκάλοπ της V-PRC, σπανίως επιλέγει τους
υψηλούς τόνους και πολύ συχνά καταφεύγει στην αφοπλιστική ειλικρίνεια. Όπως
τις προάλλες, όταν δεν δίστασε να ομολογήσει στον Σκάι ότι οι προτάσεις της
Ν.Δ. για τη δημόσια υγεία είναι υπό διαμόρφωση από τη Γραμματεία Προγράμματος
της Ν.Δ. και τον κ. Γ. Σουφλιά και ζήτησε να… μη νομίσει κανείς ότι θα είναι
κοσμογονικές!

Κόντρα με τους γιατρούς. Αντίθετα, ο κ. Παπαδόπουλος έχει ξεκινήσει εδώ
και δύο χρόνια τη «δική του» προσπάθεια μεταρρύθμισης στον χώρο της Υγείας:
έχοντας αποκτήσει μεγάλη φήμη με τον «Καποδίστρια», ήλθε σε κόντρα με τους
γιατρούς -«μεγάλους» και «μικρούς» -επιχείρησε να βάλει μάνατζερ στα
νοσοκομεία, έκανε εφόδους μέσα στη νύχτα, άκουσε αγόγγυστα τα μύρια όσα από
τους πολίτες που δεν βλέπουν την αλλαγή για την οποία τούς μίλησε, ήλθε σε
αντιπαράθεση με τους συναδέλφους του στην κυβέρνηση για λεφτά, προσλήψεις,
προμήθειες. Και σε κάποιες περιπτώσεις -όταν έφτανε στα άκρα -έστελνε το
μήνυμα στον κ. Κ. Σημίτη ότι ήταν έτοιμος να παραιτηθεί. Ο Πρωθυπουργός τού
απαντούσε «ούτε να το συζητάς», και φτου κι απ’ την αρχή…

Στη Θεσπρωτία. Το «φτου κι απ’ την αρχή» βέβαια, ισχύει κυρίως για την
εκλογική του περιφέρεια -ο υπουργός Υγείας είχε συνηθίσει σε μια αυτονόητη
(και πολύ άνετη) εκλογή στη διεδρική Θεσπρωτία. Στις τελευταίες εκλογές,
χρειάστηκε να… παρακαλέσει για να συμπληρωθεί το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, μιας
και όλοι γνώριζαν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος για δεύτερη υποψηφιότητα σε μια
περιοχή όπου το κυβερνών κόμμα εξέλεγε «βρέξει – χιονίσει» έναν βουλευτή. Τώρα
πια, η Θεσπρωτία περιλαμβάνεται στις μονοεδρικές περιφέρειες -και παρά το
γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ προηγήθηκε με 1.500 ψήφους το 2000, είναι πλέον σαφές ότι
η επόμενη εκλογή δεν είναι καθόλου δεδομένη.

Κάθε «πρωτοκλασάτος» του κυβερνώντος κόμματος που θα σεβόταν τον εαυτό του, θα
είχε ήδη μετακομίσει σε κάποια από τις Α’ και Β’ της Αθήνας -αλλά δεν είναι
αυτή η περίπτωση του κ. Αλ. Παπαδόπουλου. Ο οποίος έσπευσε να δεσμευθεί ότι θα
είναι και πάλι υποψήφιος στη «ρώσικη ρουλέτα» της Θεσπρωτίας…

«Ηπειρώτικο κεφάλι». Άλλοι -προφανώς φίλοι του -θεωρούν τη συμπεριφορά
του ως ένα απτό δείγμα ότι παραμένει «ηπειρώτικο κεφάλι». Άλλοι πάλι, πιο
ψύχραιμοι, μιλούν για «έλλειψη ευελιξίας», κάτι που όχι μόνον κάνει δύσκολη τη
ζωή του πολιτικού, αλλά μικραίνει και τα ποσοστά του.

Τα ποσοστά δεν ανεβαίνουν ιδιαίτερα και όταν ο πολιτικός αποφεύγει τις
τηλεοπτικές εμφανίσεις -ο κ. Παπαδόπουλος κάνει τα τελευταία χρόνια τις
απολύτως απαραίτητες. Ενώ ο κ. Νικ. Κακλαμάνης, ο «σκιώδης» αντίπαλός του από
τη Ν.Δ., δεν παραλείπει να εξασκήσει το επικοινωνιακό του ταλέντο.

Ταλέντο στις συγκρούσεις. Το ταλέντο του κ. Αλ. Παπαδόπουλου είναι
αλλού: στις συγκρούσεις. Ο κ. Γ. Παπαντωνίου ακόμα θυμάται εκείνες τις
ομηρικές διαμάχες την περίοδο που οι δυο τους ήταν το «δίδυμο» της ελληνικής
Οικονομίας, στις αρχές της «μάχης για την ΟΝΕ». Ο κ. Παπαδόπουλος θεωρείται
από αρκετούς μέσα στο ΠΑΣΟΚ -όπου γενικώς, οι καλές κουβέντες για τους
υπολοίπους είναι είδος εν ανεπαρκεία -ότι έχει παίξει σημαντικό ρόλο στις
προσπάθειες, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, για τη συγκράτηση των κρατικών
δαπανών «κόντρα» στις «σειρήνες» της αναδιανομής που (τότε) δεν είχε και
ιδιαίτερο νόημα, αλλά είχε (και τότε) μεγάλο πολιτικό όφελος. Και πώς βρήκε να
γιορτάσει την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, λίγα χρόνια αργότερα; Με μια
συνέντευξη, στην οποία ζητούσε… πολιτικές δημοσιονομικού σοκ!