Αντίο, αμερικανικό αυτοκίνητο

Πριν συμπληρωθούν 100 χρόνια από την κυκλοφορία του διάσημου μοντέλου Τ, το
1908, η Φορντ θα έχει εγκαταλείψει, σε μεγάλο βαθμό, την ιδέα του αμερικανικού
αυτοκινήτου. Θα εξακολουθήσει να σχεδιάζει τα αμαξώματα, θα συναρμολογεί και
θα πωλεί τα αυτοκίνητα, όμως ξένοι μηχανικοί θα είναι εκείνοι που θα
σχεδιάζουν τα μηχανικά μέρη, όπως είναι η ανάρτηση και ό,τι βρίσκεται κάτω από
το αμάξωμα, καθώς και όλα τα μηχανολογικά μέρη που καθορίζουν τη συμπεριφορά
του αυτοκινήτου στον δρόμο. Για παράδειγμα, το νέο επιβατικό της Φορντ στη
μεγάλη κατηγορία των οικογενειακών οχημάτων, το μοντέλο 500, το οποίο θα
παρουσιαστεί σε δύο περίπου χρόνια, θα είναι ­ σε σημαντικό βαθμό ­ ένα
τροποποιημένο σουηδικό Βόλβο S80.

Γιατί, όμως, το Ντιτρόιτ σηκώνει τη… λευκή σημαία; Επειδή, τις προηγούμενες
δύο δεκαετίες, οι μηχανικοί της εταιρείας δεν κατάφεραν να ανταγωνιστούν τους
συναδέλφους τους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και επειδή αυτός είναι ένας
ακόμη τρόπος για να μειωθεί το κόστος παραγωγής. Και αυτό γίνεται στο πλαίσιο
των πολλών συνεργασιών που πραγματοποίησε η εταιρεία τα τελευταία χρόνια με
διάφορους ομίλους σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ιδέα είναι η εξής: μειώστε το
τεράστιο κόστος εξέλιξης αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες και δημιουργήστε
μια νέα γενιά αυτοκινήτων με αμερικανικό σήμα, τα οποία μηχανολογικά θα έχουν
σχεδιαστεί στο εξωτερικό και θα έχουν την ίδια οδική συμπεριφορά με τα
εισαγόμενα. Τα αμαξώματα, αυτά που ο πελάτης «βλέπει, αισθάνεται και αγγίζει»,
σύμφωνα με έναν αντιπρόεδρο της Κράισλερ, τον Richard Schaum, θα σχεδιάζονται
στις ΗΠΑ.

Δικαιώνονται οι εξαγορές

Τα αμερικανικά αυτοκίνητα θα χρησιμοποιούν πλέον πολλά μέρη ­ μηχανικά και μηχανολογικά ­ που εξελίσσουν Ευρωπαίοι και Ιάπωνες κατασκευαστές

Η μείωση του κόστους θα πρέπει να είναι τεράστια ­ ίσως να είναι τελικά τόσο
μεγάλη, που να αρχίσει να δικαιολογεί το μεγάλο κόστος όλων εκείνων των
εξαγορών της εταιρείας στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Nextrend,
εταιρείας συμβούλων στον χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας, Christopher
Cedergren, σε μια αμερικανική εταιρεία κοστίζει 1,2 δισ. δολάρια το να
εξελίξει ένα νέο αυτοκίνητο μεσαίου μεγέθους. Ωστόσο, αν ο κατασκευαστής
χρησιμοποιήσει το πλαίσιο ενός άλλου κατασκευαστή για τον σκοπό αυτό, το
κόστος εξέλιξης μειώνεται στο μισό, περίπου στα 600 εκατ. δολάρια. Ίσως,
λοιπόν, η νέα σειρά 500 της Φορντ να εξοικονομήσει στην εταιρεία το 10% του
τιμήματος των 6 δισ. δολαρίων που πλήρωσε το Ντιτρόιτ για να αγοράσει, το
2000, όλη τη σειρά επιβατικών αυτοκινήτων της Βόλβο.

Εισαγόμενα αυτοκίνητα, όπως είναι το Honda Accord και το Toyota Camry, έχουν
αρπάξει σημαντικό μερίδιο της αγοράς από τη Φορντ. Φέτος, για πρώτη φορά, οι
μάρκες αυτοκινήτων που κατασκευάζονται στο Ντιτρόιτ, όπως τα Chevrolet και τα
Ford, έχουν λιγότερες πωλήσεις από εισαγόμενα οχήματα. Το μερίδιο αγοράς, που
ήταν 75% πριν από 20 χρόνια, έχει φτάσει σήμερα στο 49%. Αυτό μεταφράζεται σε
ετήσια μείωση των πωλήσεων για το Ντιτρόιτ, άνω των δύο εκατ. αυτοκινήτων, που
αντιστοιχούν σε έσοδα 50 δισ. δολαρίων.

Το τελευταίο επιτυχημένο μοντέλο ήταν το Ford Taurus, που παρουσιάστηκε το
1986. Πριν από αυτό θα πρέπει να ανατρέξει κανείς πίσω στο 1978 για να βρει
επιτυχημένο αμερικανικό αυτοκίνητο, το Oldsmobile Cutlass.

Τα ελαφρά φορτηγά

Φυσικά, μιλάμε μόνο για τις μισές δραστηριότητες του Ντιτρόιτ, που είναι
γνωστές με τον τίτλο «αυτοκίνητα». Το άλλο μισό της παραγωγής επιβατικών
οχημάτων αφορά τα «ελαφρά φορτηγά» ή οχήματα ελευθέρου χρόνου (SUV). Πρόκειται
για τα μικρά φορτηγάκια. Τα οχήματα αυτά παραμένουν ακόμη πολύ… αμερικανικά.
Όλα αυτά χρησιμοποιούνται περισσότερο ως επιβατικά, παρά ως επαγγελματικά.
Πέρυσι, το Ντιτρόιτ παρουσίασε μόνο ένα νέο επιβατικό αυτοκίνητο, το
Thunderbird, αλλά παρουσίασε επτά νέα ελαφρά φορτηγάκια. Τα τελευταία
αντιστοιχούν στο 75% των συνολικών πωλήσεων της Chrysler, στο 56% των
συνολικών πωλήσεων της Φορντ και στο 50% των πωλήσεων της Τζένεραλ Μότορς.

Στην αγορά αυτή οι Αμερικανοί «πουλάνε» για δύο μόνο λόγους: την τιμή και τον
πατριωτισμό. Έτσι, οι τρεις μεγάλες αδελφές αποφάσισαν ότι αφού δεν μπορούν να
νικήσουν τον ανταγωνισμό, θα πρέπει να συνεργαστούν μαζί του. Η νέα γενιά
αμερικανικών αυτοκινήτων θα διακρίνεται για την καλή οδική συμπεριφορά, που
χαρακτηρίζει τώρα τα γιαπωνέζικα και τα ευρωπαϊκά οχήματα.

Και άλλες εταιρείες

Το μοντέλο Crossfire της Chrysler (που ελέγχεται από τους Γερμανούς από το
1998) θα μοιράζεται μηχανικά μέρη σε ποσοστό 40% με τη Μερσεντές, ενώ ακόμη
και τα οχήματα αυτά θα κατασκευάζονται στη Γερμανία.

Η εταιρεία θα ακολουθήσει την πολιτική αυτή δανεισμού από τη Μερσεντές και για
τα αυτοκίνητα που θα αντικαταστήσουν τα μοντέλα Concorde και 300Μ στα μέσα της
δεκαετίας.

Ανάμεσα στα κοινά μέρη θα είναι και συστήματα μετάδοσης της Μερσεντές. Για την
Τζένεραλ Μότορς, που είναι πιο εξαρτημένη από τις πωλήσεις αυτοκινήτων και
έχει πολύ περισσότερα μοντέλα και μάρκες, η πολιτική αυτή είναι περισσότερο
συνηθισμένη, γιατί πολλά μοντέλα της στην αμερικανική αγορά χρησιμοποιούν
μηχανικά μέρη της γερμανικής Όπελ, της ιαπωνικής Toyota και της αυστραλέζικης
Holden. Σε ανάλογες κινήσεις αναμένεται να προχωρήσουν και άλλες αμερικανικές
εταιρείες.

Όχι τα ίδια λάθη

Το Ντιτρόιτ προσέχει πολύ, ώστε να μην επαναλάβει λάθη που έκανε στο παρελθόν.
Τα νέα αυτά αυτοκίνητα, τα οποία θα μοιράζονται κοινά μηχανικά μέρη, δεν θα
είναι «παγκόσμια αυτοκίνητα» ­ ένα μόνο μοντέλο με το ίδιο στυλιζάρισμα για
όλες τις αγορές. Το λάθος αυτό το έκανε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η
Φορντ με το μοντέλο Mondeo / Contour, που παρουσιάστηκε σε όλες τις αγορές. Το
όχημα αυτό πούλησε καλά στην Ευρώπη, αλλά δεν πήγε καθόλου καλά στις ΗΠΑ, λόγω
της υψηλής τιμής και του μικρού μεγέθους του. Το σκεπτικό, τώρα, είναι να
υπάρχει διαφορετικό στυλιζάρισμα για όλα τα μοντέλα.

Αυτή η προσπάθεια, όμως, θα κάνει, άραγε, τους Αμερικανούς να αγοράσουν τα
αυτοκίνητα των τριών μεγάλων αμερικανικών εταιρειών; Ποιος ξέρει; Μέχρι να
απαντηθεί η ερώτηση αυτή, τουλάχιστον το Ντιτρόιτ θα έχει εξοικονομήσει πολλά
χρήματα.

© Forbes Global Inc.

Επιμέλεια διεθνών οικονομικών θεμάτων: Σπύρος Δημητρέλης, Γιώργος Κανελλόπουλος