ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σκουλήκια στο τελευταίο θρανίο…

Είναι από τις περιπτώσεις που οι μαθητές γίνονται δάσκαλοι. Και το
συνειδητοποιείς ακαριαία, μέσα σε δευτερόλεπτα, πολύ πριν γνωρίσεις τις
«φάτσες»… Τη στιγμή που ένα νεανικό, φευγάτο περιοδικό φθάνει στο γραφείο…
«Το Schoolήκι»… To underground περιοδικό ενός ιδιωτικού σχολείου, το οποίο
εκδίδει η παρέα των μαθητών από τη Σχολή Αυγουλέα-Λυναρδάτου στο Περιστέρι.
Ναι, ναι… αυτοί που έγιναν διάσημοι με δύο συνεντεύξεις: του κ.
Χριστόδουλου, πριν από λίγες ημέρες, και του κ. Στεφανόπουλου πέρυσι…

Μόνο που αυτές δεν αρκούν για να περιγράψουν τη ζωντάνια, το χιούμορ, το
μεράκι, τον αντισυμβατικό και δημιουργικό χαρακτήρα των παιδιών. Οι
μεγαλύτερες δόσεις από τον δροσερό αέρα που φέρνουν μαζί τους βρίσκονται στις
υπόλοιπες σελίδες: σε κείμενα, φωτογραφίες, ιδέες, σκέψεις, μπροστά κι ανάμεσα
από τις λέξεις. Πειράγματα και αστεία, πρόσωπα νεανικά και πρόσωπα «βαριά»,
ρεπορτάζ σοβαρά (όπως αυτό για την εμμονή της δίαιτας και τη χαμηλή εικόνα που
έχουν τα κορίτσια των 15, 16 και 17 για τον εαυτό τους), η ποίηση του Ελύτη
που βρίσκει τη θέση της δίπλα σε χαβαλεδιάρικες ατάκες… Όλα ισορροπούν πάνω
στην ίδια ανάγκη: να… πιάσουν το πρέπει απ’ το ιώτα και να το γδάρουν ίσα με
το πι…

Χωρίς ενοχές, χωρίς αυτολογοκρισία, με σκληρή, προσωπική δουλειά… Αυτό είδα.
Και συνάντησα σκουλήκια που κρατιούνται μακριά από μικρόβια. Που ψάχνουν στον
καθρέφτη για να δουν αυτό που οι περισσότεροι από εμάς παλεύουμε να κρύψουμε:
το άτακτο παιδί. Τους διάβασα, από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία. Και
γέλασα με την καρδιά μου. Όμορφο γέλιο, ελεύθερο… Από ‘κείνα που
απελευθερώνουν οι αλήθειες: «Όλοι κρύβουμε ένα schoolήκι! Ακόμα και οι πιο
περιποιημένοι κήποι. Ακόμα και τα πιο σύγχρονα ιδιωτικά σχολεία, όπως το δικό
μας. Αυτό το schoolήκι είναι ο άτακτος εαυτός μας. Είναι το πνιχτό γέλιο.
Είναι ο μαθητής στο τελευταίο θρανίο»…