20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ

ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΗΣ

Αξέχαστα τραγούδια, ελαφρά, λαϊκά, έντεχνα, κομμάτια που έβαλαν τη σφραγίδα
τους στην πορεία του ελληνικού τραγουδιού και που, δίχως αμφιβολία, «λάμπουν»
και σήμερα. Ο Μίμης Πλέσσας κατέχει, όπως φαίνεται, το μεγάλο μυστικό της
διάρκειας, το ακριβότερο και σπανιότερο μυστικό που μπορεί να κατέχει ένας
συνθέτης. Δικαιούται λοιπόν να γιορτάσει τα 50 του χρόνια στο τραγούδι –
«Ιωβηλαίο» – και μαζί του να γιορτάσουμε κι εμείς. Απόψε μας δίνει ραντεβού
στο Ηρώδειο. Μαζί του η Μαρινέλλα, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Κώστας Χατζής, η
Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Πένυ Ξενάκη, ο Σπύρος Κλείσσας. Σολίστ ο Στέφανος Κορκολής.

«Ιωβηλαίο» για μια καριέρα που ξεκινάει πότε ακριβώς;

Το 1952 ανέβηκε μια μουσική κωμωδία του Ν. Φατσέα, με τον τίτλο «Με τον έρωτα
παρέα».

Ωστόσο το Ηρώδειο έρχεται κάπως αργά στη ζωή σας. Πενήντα χρόνια ακριβώς
μετά τον πρώτο σας δίσκο…

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν θέατρα που έχουν για τις χώρες τους την αντίστοιχη
αίγλη που έχει για τους Έλληνες το Ηρώδειο και είχα την τύχη να εμφανιστώ
επανειλημμένα σε κάποια απ’ αυτά. Δεν με νοιάζει που το Ηρώδειο άργησε, εφόσον
σήμερα γίνεται με τη βοήθεια του ΥΠΠΟ.

Να υποθέσουμε ότι ήταν κάπως «δυσκίνητη» η ελληνική πολιτεία;

Γιατί να μην απαντήσετε εσείς σε αυτή την ερώτηση, που είστε πιο κοντά στα
πολιτικά δρώμενα;

Είναι μια δικαίωση για σας αυτή η συναυλία;

Θα έλεγα δικαίωση γι’ αυτούς που με πίστεψαν. Απάντηση σε αυτούς που δεν με
κατάλαβαν. Και η σωστή στιγμή για να αναθεωρήσουν όσοι προσπαθούν να με
κρατήσουν μακριά από τα πολιτιστικά δρώμενα.

Θα περίμενε κανείς να σας βλέπει πιο τακτικά μαζί με μεγάλα ονόματα του
ελληνικού τραγουδιού (όπως συμβαίνει τώρα)…

Ευτυχώς που η αξιοκρατία κρίνεται από τον πανδαμάτορα χρόνο και το αδέκαστο
και ανεπηρέαστο μεγάλο κοινό.

Ειδικά φέτος δε, δεν υπήρξε πρόγραμμα – λαϊκό, έντεχνο ή ποπ – που να μην
είχε κομμάτια όπως το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» ή το «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου».

Η επιλογή των δύο τραγουδιών στο παράδειγμά σας δείχνει την ποικιλία της
γραφής μου στο πεντάγραμμο. Για πολλά χρόνια οι μόδες των εποχών ζητούσαν άλλα
ακούσματα.

Για να μην πούμε για το «Τι σου ‘κανα και πίνεις» που διανύει δεύτερο κύκλο
ζωής…

Ήμουν εκ των υποστηρικτών της έννοιας επανεκτέλεση και διασκευή. Σήμερα είμαι
υπερήφανος που δεν υπάρχει σημερινό αστέρι που να μη συμπεριλαμβάνει στη
δισκογραφία και στις ζωντανές του εμφανίσεις μερικά από τα αειθαλή τραγούδια
της γενιάς μου.

Εσείς πώς αισθάνεστε ως ακροατής όταν ακούτε ξανά και ξανά αυτά τα
τραγούδια…

Όταν οι διασκευές προσθέτουν έστω και μια μικρή φαεινή μουσική ιδέα, με
διασκεδάζουν και τα επικροτώ.

Σας ενοχλεί που ακούγονται και από κάποιους «εμπορικούς» τραγουδιστές οι
οποίοι ενδεχομένως τα χρησιμοποιούν και ως ποτ πουρί;

Το γεγονός αυτό δεν παύει να δικαιώνει την αξία των τραγουδιών μας.

Ποιο είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί επί της ουσίας τη σημερινή
δισκογραφική πραγματικότητα από εκείνη του ’60;

Τα τραγούδια του ’60 γράφτηκαν για να αντέξουν στον χρόνο. Οι σημερινές
αντιγραφές τραγουδιών κατασκευάζονται με ημερομηνία λήξης.

Δεν μπορεί όμως να μην υπάρχουν και θετικά στοιχεία…

Το θετικό της σημερινής εποχής είναι ότι οι νέοι δημιουργοί με ταλέντο έχουν
και την ευχή των γονιών τους.

Γράφονται καλά τραγούδια στις μέρες μας…

Ασφαλώς! Απλά δεν προωθούνται.

Όπως…

Δεν θα απαντήσω σε κάτι που θα διαχώριζε κάποια από τα πολλά τραγούδια που
ψάχνουν τον δρόμο τους.

Κι όμως η ελληνική δισκογραφία μιλάει τα δύο-τρία τελευταία χρόνια για μια
τεράστια κρίση…

Γιατί δεν κάνει μια ενδοσκόπηση; Διότι στην κρίση αυτή έφτασε λόγω του
σκεπτικού και των πεπραγμένων της.

Πολλοί λένε ότι δεν υπάρχουν συνθέτες σήμερα.

Από τη στιγμή που οι σημερινοί άξιοι θα αλληλοϋποστηριχθούν θα υπάρξει άνθηση.

Εσείς ο ίδιος τι μουσική ακούτε στο σπίτι σας;

Οι παραγωγικές μου διαδικασίες είναι τέτοιες που μου καθορίζουν τα μουσικά μου
ακούσματα.

Τι αισθάνεστε όταν ανοίγετε την τηλεόραση;

Βλέπω μια συνειδητή προσπάθεια να φτωχύνουν τη γλώσσα μου και να μινιμαλίσουν
την αισθητική μου.

To ραδιόφωνο;

Υπάρχουν ακόμα άξιοι παραγωγοί που βαδίζουν στα χνάρια των παλαιοτέρων και
κρατάνε το επίπεδο.

Τελικά ένας… απαιτητικός Έλληνας που θέλει να ζήσει μια καθημερινότητα με
ποιότητα τι πρέπει να κάνει;

Αν δεν μπορεί να μονάσει, αξίζει από σεβασμό στη ζωή και σε όσα ονειρεύτηκε να
κρατάει με πείσμα το ήθος των πράξεών του και να σηκώνει τον πήχυ της
αξιοκρατίας κάθε φορά που φτάνει σε έναν στόχο.