Ναι, είμαι ακόμα ζωντανός…

«Ήταν ο κόσμος έξω σαν καινούργιος. Περπάτησα, δειλά στην αρχή, όμως
ελεύθερος πια, χωρίς πιτζάμες και χωρίς τη σιδεριά με τους ορούς να τρίζει στο
πλευρό μου. Μία ανάσα, δύο… Μια ελαφριά δροσιά μου χάιδεψε το πρόσωπο. Ναι,
ήμουν ακόμα ζωντανός!».

«Ότι είχα λευχαιμία σήμαινε πως ήμουν ακόμη ζωντανός. Άρα, έπρεπε να αγωνιστώ όσο μπορώ», λέει ο 28χρονος Αντώνης Κόλλας

Στα τέλη του περασμένου Ιουνίου, ο Αντώνης Κόλλας περνούσε την πόρτα της
Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών στο Νοσοκομείο «Γ. Παπανικολάου» της
Θεσσαλονίκης. Κρατούσε στα χέρια του το εξιτήριο και μαζί με αυτό κρατούσε
σφικτά τη ζωή. Όποιος και να προσπαθούσε να του την πάρει εκείνη την ώρα, όση
δύναμη κι αν είχε, δεν θα τα κατάφερνε.

Πάλευε να την κερδίσει (ή, όπως ο ίδιος λέει, να την ανακαλύψει από την αρχή)
έναν ολόκληρο χρόνο. Ένα χρόνο ήταν αυτός απέναντι στη λευχαιμία. Κι όσα
πέρασαν από το μυαλό του, όσα κουβέντιασε κι όσα αποσιώπησε, όσα ήταν φανερά
κι αυτά που δεν φαίνονταν με γυμνό μάτι, σήμερα τα γράφει στην ιστοσελίδα που
έχει δημιουργήσει στο Ίντερνετ.

Με χιούμορ

Είναι η πρώτη φορά που ο Αντώνης μιλάει για τον εαυτό του. Και διάλεξε να το
κάνει με χιούμορ, με λόγια σταράτα, χωρίς παρωπίδες και μέσα από το Διαδίκτυο.
Σε μία ιστοσελίδα, όπου καταθέτει την προσωπική του ιστορία και τις δικές του
σκέψεις. Μία ιστοσελίδα πάνω από όλα interactive, αφού ο Αντώνης θέλει να τη
μοιραστεί με όλους τους ανθρώπους, ασθενείς και μη, που θέλουν κάτι να πουν.

Στις 8 Νοεμβρίου του 2000 ο 28χρονος σήμερα Αντώνης Κόλλας διαγνώστηκε με
οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία. «Εκεί, γύρω στον 14ο μήνα της στρατιωτικής μου
θητείας, η προηγούμενη ζωή μου, όπως τη γνώριζα και όπως την αντιλαμβανόμουν
μέχρι τότε, έμελλε να λήξει».

Όχι, ρε. Δεν θα πεθάνεις

Εκείνος όμως δεν έληξε! Την πρώτη ημέρα στο νοσοκομείο, όπου είχε πάει για τη
χημειοθεραπεία, οι γιατροί του μίλησαν με «λίγα λόγια και μετρημένα». Κάτι που
τον γέμισε με δύναμη. Κι όταν όλοι έφυγαν από το δωμάτιο, «θυμάμαι που πήγα
στον καθρέπτη του μπάνιου, κοίταξα τον εαυτό μου στα μάτια και του είπα: Όχι,
ρε! Δεν θα πεθάνεις! Τ’ ακούς; Θα ζήσεις για να ξανακερδίσεις τη ζωή που
κλωτσούσες τόσο καιρό. Θα πολεμήσεις. Εσύ το δημιούργησες κι εσύ θα το
θεραπεύσεις. Κι αν πάλι δεν τα καταφέρεις, θα ξέρεις τουλάχιστον ότι
αγωνίστηκες».

Το θύμιζε στον εαυτό του, τότε που έμπαινε για χημειοθεραπεία, έβγαινε για
καμιά δεκαριά ημέρες και ξανάμπαινε για την επόμενη. Όταν έγερνε να κοιμηθεί
«με τους ορούς κρεμασμένους πάνω από τα όνειρά του». Όταν μπήκε για 48 ημέρες
στη Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών. Και τώρα, ένα χρόνο μετά την
επιτυχή αυτόλογη μεταμόσχευση (σ.σ.: δηλαδή με κύτταρα από τον δικό του
οργανισμό) στην οποία υποβλήθηκε, αυτό επαναλαμβάνει μέσα του. «Για να μην
ξεχνάω τον αγώνα μου»…

Ημέρα με την ημέρα

Πολλά από όσα περιγράφει στην ιστοσελίδα του δεν τα έχει ακόμη κατακτήσει. Τα
κατακτά ημέρα με την ημέρα, στιγμή με τη στιγμή. Γιατί ξέρει πως «δεν είναι
πάντα εύκολο. Υπάρχουν στιγμές που διστάζεις, δειλιάζεις, πισωπατάς.
Κουράζεσαι και απογοητεύεσαι»…

Αλλά, ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκε να το βάλει κάτω. Ούτε καν πέρασε από
το μυαλό του να πέσει και να μην ξανασηκωθεί. Ήταν ακόμη ζωντανός και το
αποδείκνυε κάθε δευτερόλεπτο. Διεκδικούσε ό,τι του ανήκει χωρίς λεπτό να
παραιτηθεί. Γιατί ούτε η λευχαιμία ήταν δικαιολογία για κάτι τέτοιο. «Πως είχα
λευχαιμία, σήμαινε πως ήμουν ακόμη ζωντανός. Δεν έχω ακούσει κανένα πεθαμένο
να πάσχει από οτιδήποτε! Υπάρχουν ακόμα στιγμές εξαίσιες, και είναι κρίμα να
πάνε χαμένες».

Και δεν βγήκε χαμένος από αυτόν τον αγώνα. Κέρδισε την πρώτη και πιο κρίσιμη
μάχη με τη λευχαιμία. Ένα χρόνο μετά, τα αποτελέσματα των εξετάσεων που κάνει
είναι ικανοποιητικά, παρ’ όλο που χρειάζεται ακόμη χρόνος τακτικής
παρακολούθησης.

Γνώρισε από πρώτο χέρι την αξία του πόνου που, όπως λέει, τού δίδαξε πώς να
φτάνει πιο βαθιά στην ψυχή του.

Κέρδισε όμως και κάτι ακόμη, πιο σημαντικό για τον ίδιο: «Κέρδισα τον Αντώνη
που είχα χάσει εκεί γύρω στα 18, όταν με κυρίευσε η απαισιοδοξία για τα πάντα.
Τον πλούτο της κάθε στιγμής και της κάθε ημέρας που περνάει. Την ίδια τη ζωή».

Τελικά ο πιτσιρικάς δεν τα κατάφερε

Για ένα μήνα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, δούλευε για να στήσει την ιστοσελίδα του. Την όπλισε με χιούμορ αλλά και αλήθεια, θέλοντας να τη μοιραστεί με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους

Στη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο, ο Αντώνης γνώρισε πολλά παιδιά
με λευχαιμία.

Άλλα στην ίδια με εκείνον ηλικία ή μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα. «Όπως ένας
πιτσιρικάς 15 χρόνων, που το μόνο που γύρευε ήταν να πετάξει στα σκουπίδια
τους ορούς που έσταζαν πάνω του, να καβαλήσει το μηχανάκι του και να ξεχυθεί
στους δρόμους και στις αγκαλιές των κοριτσιών. Τελικά δεν τα κατάφερε…».

Από τα παιδιά που έκανε παρέα, δεν τα κατάφεραν όλοι. Δεν μπορεί να περιγράψει
ό,τι ένιωθε κάθε φορά που κάποιος έχανε τη μάχη. «Άλλες φορές έρχεται χωρίς να
το περιμένεις. Εκεί που ήταν ένας άνθρωπος βλέπεις ξαφνικά ένα άδειο κρεβάτι
και ένα χώρο που απολυμαίνεται. Και άλλες φορές, απλά ξέρεις πως θα
συμβεί…».

Γι’ αυτά και για άλλα πολλά συναισθήματα θέλει να πιάσει κουβέντα ο Αντώνης,
μέσα από την ιστοσελίδα του. «Γι’ αυτά που περνούν από το μυαλό, τα ζεις και
τα νιώθεις αλλά εκεί, στο θάλαμο νοσηλείας, δεν μπορείς να τα συζητήσεις. Όμως
όλοι όσοι το έχουν ζήσει αυτό ή κάτι παρόμοιο, λίγο ή πολύ θέλουν και έχουν
πράγματα να πουν».

Και αυτό τούς καλεί να κάνουν. «Να δανείσει ο καθένας τη ματιά του στους
υπόλοιπους, όλοι μαζί να βλέπουμε με χίλια μάτια, όλοι μαζί να αγωνιζόμαστε
και να αντέχουμε και στο τέλος, όλοι μαζί ίσως καταφέρουμε να αθροίσουμε καμιά
200αριά χιλιάδες αιμοπετάλια…».

LINKS:

http://users.hol.gr/~sirkoll/AML-main.htm