ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καλός ο εθελοντισμός, αλλά…

Ολυμπιακοί Αγώνες χωρίς τους εθελοντές δεν γίνονται. Κι αυτό το γνωρίζουν καλά
όσοι έχουν επιφορτισθεί με την προετοιμασία τους. Το ψυλλιαζόμαστε κι εμείς.
Όχι όλοι βέβαια. Όσοι, όμως, αντιλαμβάνονται τη σημασία του ρόλου των
εθελοντών στην οργάνωση έχουν αρχίσει να πανικοβάλλονται. Και δεν εφησυχάζουν
με διαβεβαιώσεις ότι εφαρμόζεται το χρονοδιάγραμμα. Εσχάτως βγήκαν παγανιά για
την αλίευση αιτήσεων συμμετοχής στον εθελοντισμό αθλητές, πρωταθλητές και
Ολυμπιονίκες. Το ίδιο αναμένεται να κάνουν γνωστοί, διαπρέψαντες στα γράμματα
και στις τέχνες. Καλούνται να κινητοποιήσουν τουλάχιστον εκατό χιλιάδες
Έλληνες πολίτες. Να τους εμφυσήσουν αισθήματα προσφοράς. Και στη συνέχεια να
τους πείσουν ως «στρατιώτες» να ακολουθήσουν το πρόγραμμα που οι επαΐοντες θα
καταρτίσουν. Ακολουθώντας τον Παναγιώτη Φασούλα, αλλά, κυρίως, τον Τάσο
Μητρόπουλο, θα υπέβαλλα και εγώ, αμέσως μόλις με καλούσαν, αίτηση ως
εθελόντρια. Έτσι θα κάνουν και χιλιάδες, κυρίως νέοι. Αλλά δεν είμαι διόλου
σίγουρη πως θα βρεθούν στη θέση τους όταν έρθει η ώρα να ανταποκριθούν στην
υποχρέωση που ανέλαβαν. Αν με την ίδια προθυμία δεχθούν, για παράδειγμα, στις
23 Αυγούστου του 2004, στις 4.17΄ τα ξημερώματα, να βρίσκονται στο αεροδρόμιο
για να παραλάβουν τον τάδε συνοδό του αθλητή. Να του κουβαλήσουν τις βαλίτσες
και να τον οδηγήσουν στο κατάλυμά του. ‘Η, για δέκα ημέρες, 12 έως 4 το
απόγευμα, θα πρέπει να αλλάζουν χαρτιά υγείας στις τουαλέτες των αποδυτηρίων
του γηπέδου μπάντμιντον (κοινώς αντιπτέριση) ή να μαζεύουν τα άπλυτα των
καλεσμένων προς… διεκπεραίωση.

Δεν λέω, καλός ο εθελοντισμός ως ιδέα. Αλλά ποιος θα μας πει πώς μετουσιώνεται
σε πράξη; Προσωπικά, αμά το μάθω από σταρ, πρωταθλητές και «θεούς» των
γηπέδων, θα το χωνέψω καλύτερα.