Οι νευρώσεις της διπλανής πόρτας

-Έσπασε το νύχι μου…

– Δυο δάχτυλα μου βγήκε η ρίζα στο μαλλί…

– Και δεν έσπασε απλώς. Σμπαραλιάστηκε απ’ τη ρίζα…

– Άντε πάλι κομμωτήρια…

– Κοίτα, μπήκε μες στο κρέας, πονάει, μιλάμε…

– Άσε που τα μπερδεύω ακόμα με τα ευρώ και δίνω κάτι πουρμπουάρ ασύλληπτα…

– Και να πεις ότι δεν βάζω σκληρυντικό νυχιών;

– Ασύλληπτα. Πεντοχίλιαρο του ‘δωσα κατά λάθος αυτουνού που με λούζει…

– Εννέα νύχια τέλεια, το ένα κολοβό….

– Πήρε τέτοια χαρά! Μόνο πρόταση γάμου δεν μου έκανε…

– Θα κυκλοφορώ όλη μέρα με τον παράμεσο μπηγμένο στην παλάμη…

– Επειδή είναι γκέι το παλικάρι, δεν με καμάρωσες νυφούλα….

– Δεν σε καταλαβαίνω ώρες – ώρες…

– Ώσπου να εξοικειωθώ εγώ με τα ευρώ, θα το ‘χω πουλήσει το προικώο στον Νέο
Βουτσά…

– Ειλικρινά, ώρες – ώρες, μου σπας τα νεύρα.

– Μύγα σε τσίμπησε;

– Εγώ σου μιλάω για άλλο.

– Και;

– Εγώ σου μιλάω για άλλο κι εσύ μου μιλάς για άλλο.

– Κι επειδή εσύ μου μιλάς για άλλο κι εγώ σου μιλάω για άλλο, γιατί πρέπει εγώ
να ακούσω το δικό σου το άλλο και να μην ακούσεις εσύ το δικό μου το άλλο;

– Αρχίζει πάλι τα τρελά της…

– Γιατί το δικό σου το «άλλο» είναι πιο σημαντικό από το δικό μου το «άλλο»;
Το δικό μου το άλλο στο πηγάδι κατούρησε;

– Άρχισε πάλι…

– Ποιος το αξιολογεί δηλαδή αυτό, ποιος αποφασίζει ότι το δικό σου το άλλο
μετράει περισσότερο από το δικό μου το άλλο, ποιος το καθορίζει, μια ύψιστη
δύναμη, ο Θεός ο Παντοκράτορας, ο Συ που κόσμους κυβερνάς και ζωή παντού
σκορπάς;

– Απλά, άμα σου λένε άλλο και απαντάς άλλο…

– Άμα σου λένε άλλο και απαντάς άλλο, σου λένε άλλο και απαντάς άλλο. Άλλο σου
λένε. Άλλο απαντάς. Το θέσφατο πού έγκειται; Αυτή η ξεπερασούρα πού κολλάει;
Το δικό σου το άλλο είναι πιο άλλο από το δικό μου το άλλο;

– Έχεις ένα ταλέντο να παραληρείς άνευ αντικειμένου.

– Όταν κάποιος σου λέει «άλλο σου λέω» πρέπει και καλά να παραλύσει το σύμπαν;
Να σταθείς σε στάση προσοχής; Αυτό τον φασισμό «άλλο σου λέω» να μην εννοώ να
τον συλλάβω, ένα περίεργο πράγμα!

– Αυτά τα ηρεμιστικά που σου ‘δωσε ο γιατρός, τα παίρνεις ακόμα;

– Και σιγά το «άλλο» δηλαδή. Το δικό σου άλλο ότι σου ‘σπασε το νύχι, το δικό
μου ότι βγήκε η ρίζα στο μαλλί. Το ξέρεις ότι στην Αμερική 24 με 27 Μαΐου
αναμένουν τρομοκρατική επίθεση;

– Ποιος σου το είπε εσένα;

– Ο Μπιν Λάντεν, Ευγενία.

– Σοβαρά μιλάω.

– Κι εγώ σοβαρά μιλάω. Με πήρε τηλέφωνο. «Έλα», μου λέει «Οσάμα εδώ, έμαθα ότι
έσπασε το νύχι της Ευγενίας, πήρα να τη συλλυπηθώ»…

– Τα νεύρα σου έχεις σήμερα…

– «Και να σου πω», μου λέει, «εντελώς παρεμπιπτόντως ότι θα στουκάρω και τον
Λευκό Οίκο για να περνάει η ώρα μου…».

– Αυτό μας έλειπε τώρα…

– Άσε, μη συγχύζεσαι κι έχεις και νύχι για εντατική…

– Σιγά, ρε Μίνα. Κι εσύ δεν μίλαγες για την κατάρρευση του υπαρκτού
σοσιαλισμού. Για ντεκαπάζ μίλαγες…

– Εγώ το ντεκαπάζ, ως φιλοσοφικό ρεύμα, το ασπάστηκα αργότερα. Δεκαοχτώ χρονών
ψήφιζα Αριστερά.

– Μετά το πήρες όλο δεξιά το τιμόνι.

– Στα νιάτα μου ψήφιζα Φλωράκη.

– Κι ο Φλωράκης στα νιάτα του ψήφιζε Φλωράκη.

– Είπα «Φλωράκη». Την Καίτη η Φλωράκη την είδανε να βγαίνει από το ιατρείο του
Φουστάνου.

– Νομίζω ότι στον από πάνω όροφο είναι η συμβολαιογράφος της.

– Κι εμείς πήγαμε συμβολαιογράφο. Δεν βγήκαμε δέκα χρόνια νεώτερες.

– Κι εγώ έχω κάνει σακούλες στα μάτια…

– Σόρι που σε πρόγκηξα πριν…

– Μωρέ, δεν είναι το νύχι…

– Ξέρω…

– Ούτε η ρίζα…

– Ξέρω, κούκλα μου. Ξέρω.

– Για να δω τη ρίζα σου στο φως.

– Για να δω το νύχι σου από κοντά.

– Ξέρεις πως λέγεται αυτό τώρα;

– Τώρα ειδικά;

– Σύγκλιση ιδεολογικών νευρώσεων.

– Φιλία λέγεται, ρε μ… Φιλία!