Παγκόσμια μάχη για μείωση φορολoγίας

Από τότε που δημιουργήθηκε ο Δείκτης Φορολογικής Επιβάρυνσης των Επιχειρήσεων,
ο οποίος δημοσιεύεται μια φορά τον χρόνο από το Forbes Global, η πίεση στις
χώρες που φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις της λίστας για να μειώσουν τη
φορολογία έχει αυξηθεί.

Σε μια παγκόσμια οικονομική αγορά που οδεύει προς την ενοποίηση ίσως να μην
έχουν κι άλλη επιλογή. Η απόφαση είναι δύσκολη. Και η στιγμή της απόφασης
αυτής, ιδιαίτερα για τη Γαλλία, που βρίσκεται στην πρώτη θέση της λίστας, και
τον πρόεδρό της Ζακ Σιράκ, ίσως να πλησιάζει.

Ο Σιράκ έχει δεσμευτεί να μειώσει τον υψηλότερο συντελεστή φορολόγησης για
εισοδήματα προσώπων κατά 30%. Προφανώς, πιστεύει ότι οι επιχειρηματίες
χρειάζονται και τη συμβολή της κυβέρνησης για να βελτιωθεί η θέση της Γαλλίας
­ βρίσκεται στη 12η θέση ­ στον σχετικό πίνακα με τις χώρες της Ευρωπαϊκής
Ένωσης που έχουν το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα. Μόνο η Ελλάδα, η Ισπανία
και η Πορτογαλία βρίσκονται σε χειρότερη θέση.

Με το να το κάνει αυτό ο Σιράκ, θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Γερμανίας,
που ακόμη και με την ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών κατάφερε να μειώσει τον
Δείκτη κατά 28 πόντους μέσα σε δύο χρόνια, σε χαμηλότερα επίπεδα από αυτόν της
Ιαπωνίας και κοντά σε αυτόν της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι προφανές ότι η
κοινωνική δυσαρέσκεια που φάνηκε από την ψήφο των Γάλλων στις πρόσφατες
εκλογές, αποτελεί υπενθύμιση στον 69χρονο ακολουθητή των ιδεών του Ντε Γκωλ
ότι η Γαλλία δεν έχει πια άλλη επιλογή παρά να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις
για οικονομική ανάπτυξη.

Ο Δείκτης είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορούμε να βρούμε για τα βάρη που
έχουν οι επιχειρηματίες. Ωστόσο, σε αυτή τη μελέτη για το «φρένο» που βάζουν
οι κυβερνήσεις στην επιχειρηματικότητα, το Forbes Global περιλαμβάνει όχι μόνο
τους υψηλότερους συντελεστές φορολόγησης εισοδημάτων φυσικών προσώπων, αλλά
και τις συνολικές φορολογικές επιβαρύνσεις σε σύγκριση με το ΑΕΠ. Αυτό γίνεται
για να εξασφαλιστεί πως μια μείωση στον υψηλότερο συντελεστή δεν θα
εξανεμιστεί μέσω της αλλαγής της φορολογικής βάσης, των φορολογικών απαλλαγών
ή τη δημιουργία νέων κρυμμένων φόρων όπως είναι οι «οικολογικοί» φόροι, οι
οποίοι είναι ουσιαστικά φόροι με άλλο όνομα, καθώς επιβαρύνουν εξίσου αυτούς
που ρυπαίνουν και αυτούς που δεν ρυπαίνουν.

Δυστυχώς, η συνολική φορολογική επιβάρυνση αυξάνεται συνεχώς από το 1965 στις
περισσότερες από τις χώρες που περιλαμβάνονται στην έρευνα. Οριακά, τα νέα
είναι καλύτερα. Ο Δείκτης είναι χαμηλότερος σε 18 περιφέρειες αυτή τη χρονιά.
Τρεις αύξησαν τους φόρους, αλλά μόνο λίγο, ενώ δύο τούς κράτησαν στα ίδια
επίπεδα. Έξι νέες χώρες περιελήφθησαν στους δείκτες.

Μια από αυτές, η Σιγκαπούρη, σχεδιάζει μέσα στα επόμενα τρία χρόνια να μειώσει
τον υψηλότερο συντελεστή φορολόγησης των επιχειρηματικών κερδών και των
εισοδημάτων φυσικών προσώπων στο 20%. Αυτή είναι η πρακτική που ακολουθείται
στην Ασία, που βρίσκεται ήδη κάτω από τα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως,
η Βρετανία του Τόνι Μπλερ έχει προτείνει επιπλέον φόρους. Οι ΗΠΑ του Τζορτζ
Μπους δεν φαίνεται να έχουν πρόθεση να πλησιάσουν τον μέσο όρο. Η φράση «μόνο
πάνω από το πτώμα μου» συνοψίζει την πολιτική Μπους για αύξηση στη φορολογία.

Ο Μπλερ όμως πρέπει να είναι προσεκτικός. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ιρλανδία, μια
χώρα με χαμηλή φορολογία, βρίσκεται στη διπλανή πόρτα. Σε όλη την επικράτεια,
η εισαγωγή του ευρώ και η ιδέα μιας Ευρώπης χωρίς σύνορα έχουν κάνει τις
συγκρίσεις ακόμη πιο προφανείς και απαραίτητες.

Η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί πολλές επιλογές σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο
ανταγωνισμός που δημιουργείται έχει αντίκτυπο στη φορολογία με τρόπο αόρατο,
ακόμη και για κάποιες χώρες που προσπαθούν να σηκώσουν γύρω τους τείχη και
συζητούν για εναρμόνιση προς τα επάνω της φορολογίας. Οι περισσότερες χώρες
καυχώνται ότι προσφέρουν υψηλό βιοτικό επίπεδο και ότι έχουν καλές υποδομές
που χρηματοδοτούνται από υψηλή φορολογία, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν να
συζητήσουν για τον υψηλό τους Δείκτη.

Η Γαλλία πρόσφατα χορήγησε 534 εκατ. ευρώ σε επενδυτικές πρωτοβουλίες και
επιπλέον πιστώσεις 18 εκατ. ευρώ τον χρόνο για τη δημιουργία ειδικού κέντρου
ερευνών στα ηλεκτρονικά, στο οποίο θα ηγείται η Μοτορόλα. Αυτό αντιστοιχεί σε
επιδότηση περισσότερων από 108.000 ευρώ για κάθε μια από τις 5.000 θέσεις
εργασίας που θα δημιουργηθούν. Ωστόσο, κορυφαίοι ερευνητές και επιστήμονες που
σκέφτονται τη λύση της Γαλλίας, μπορεί να καταλήξουν να πληρώσουν ένα
αντίστοιχο ποσό σε φόρους εισοδήματος και άλλους φόρους. Τα δεδομένα στην
περίπτωση αυτή, που παρουσιάζονται και στην ηλεκτρονική διεύθυνση www. forbes.
com/misery, μπορούν να βοηθήσουν να σηκωθεί αυτό το πέπλο.

Βέβαια, υπάρχουν και άλλοι επιχειρηματικοί και προσωπικοί παράγοντες ώστε να
αποφασίσει κανείς πού θέλει να επενδύσει και να ζήσει. Όμως, σε ένα συνεχώς
μεταβαλλόμενο κινητό περιβάλλον με ελκυστικές εναλλακτικές λύσεις, οι φόροι
μπορεί να είναι ο παράγοντας-κλειδί που να κάνει τη διαφορά σε μια απόφαση,
σύμφωνα με μελέτη της Ernst & Young στην οποία συμμετείχαν οι διευθύνοντες
σύμβουλοι από 350 πολυεθνικές εταιρείες. Ένα ανώτατο στέλεχος πρέπει να
συνειδητοποιήσει ότι ο συνολικός μισθός του μπορεί να μειωθεί ακόμη και κατά
70% ή και ακόμη περισσότερο σε μια χώρα με υψηλή φορολογία όπως είναι η
Γαλλία. Το ποσοστό της μείωσης στο Χονγκ Κονγκ για παράδειγμα είναι 21%. Το
ίδιο ισχύει και αντίστροφα. Στη Ρωσία, τη Σιγκαπούρη, τις ΗΠΑ και τη Βρετανία,
ένας Βέλγος που είναι ανώτατο στέλεχος σε εταιρεία, μπορεί ακόμη και να
διπλασιάσει τον καθαρό μισθό του (μετά τους φόρους) με το να αλλάξει τόπο
διαμονής. Τα κίνητρα των επιχειρηματιών είναι ξεκάθαρα. Το ίδιο ξεκάθαρα θα
πρέπει να είναι και για τους πολιτικούς. Απαντήστε μας κ. Σιράκ, εάν θέλετε,
εσείς και οι φίλοι σας.

© Forbes Global Inc.

Επιμέλεια διεθνών οικονομικών θεμάτων: Σπύρος Δημητρέλης, Γιώργος Κανελλόπουλος