Ούτε ήρωες ούτε τρομοκράτες

«Δεν είμαστε ήρωες ούτε τρομοκράτες»… Οι δύο Παλαιστίνιοι που
φιλοξενούνται στη χώρα μας, «τη δεύτερη πατρίδα τους», όπως είπαν, αφηγήθηκαν
την ιστορία τους. Και άρχισαν ήδη να μαθαίνουν ελληνικά, γιατί «θέλουμε να
ζήσουμε μια φυσιολογική ζωή εδώ».

ΜΟΧΑΜΑΝΤ ΜΟΧΑΝΑ

«Τρώγαμε φύλλα από τα δένδρα…»

«Ονομάζομαι Μοχάμαντ Μοχάνα και είμαι υπάλληλος της Παλαιστινιακής Αρχής στην
Υπηρεσία Ασφαλείας. Είχαμε πληροφορίες ότι ίσως επιχειρηθεί εισβολή στη
Βηθλεέμ και θεωρήσαμε εθνικό και προσωπικό μας χρέος να υπερασπίσουμε την πόλη
και τους κατοίκους. Ξαφνιαστήκαμε από το μέγεθος της επίθεσης των Ισραηλινών:
250 άρματα, τέσσερα ελικόπτερα Απάτσι και 10.000 στρατιώτες. Μαζευτήκαμε στην
παλιά πόλη, περίπου 250-350 άνδρες των παλαιστινιακών δυνάμεων ασφαλείας.
Κρατούσαμε από ένα Καλάσνικοφ και οι άνδρες της τουριστικής αστυνομίας από ένα
πιστόλι, αλλά δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση στον οπλισμό», αρχίζει την
αφήγησή του ο 21χρονος.

«Ή θα μας σκότωναν ή έπρεπε να κάνουμε κάτι. Είχαν ήδη σκοτωθεί πολλοί, τα
πτώματά τους κείτονταν στους δρόμους. Μια ομάδα από εμάς έφθασε στον Ναό. Η
εκκλησία ήταν ανοιχτή. Πάντα είναι. Όταν φθάσαμε ενημερώσαμε και τους άλλους
να έρθουν, γιατί καταλάβαμε ότι είναι η μόνη μας ελπίδα. Ήρθαν γυναίκες,
παιδιά, απλοί πολίτες που δεν ήταν μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας».

«Όσοι κρατούσαμε όπλα, μείναμε στον περίβολο της εκκλησίας. Όσοι έμπαιναν μέσα
παρέδιδαν τον οπλισμό τους στον πατέρα Ιμπραήμ Φάλτας, τον Λατίνο ιερέα. Το
πρώτο βράδυ έπεσε νεκρός ο Σαμίρ, που χτυπούσε τις καμπάνες στον Ναό. Το πτώμα
του έμεινε εκεί μέχρι την επομένη. Όταν μπήκαμε, οι ιερείς και μία μοναχή
φρόντισαν τους τραυματίες. Τις δύο πρώτες ημέρες μάς έφερναν φαγητό όλοι,
ελληνορθόδοξοι και λατίνοι».

Πίναμε νερό με αλάτι…

«Δύο εβδομάδες μετά ύψωσαν έναν πύργο κι ένα όπλο με τηλεχειρισμό, ενώ έβαλαν
ελεύθερους σκοπευτές στα γύρω σπίτια. Τα τρόφιμα είχαν εξαντληθεί.
Αναγκαστήκαμε να φάμε αγριόχορτα και φύλλα δένδρων. Πίναμε νερό με αλάτι…
Ύστερα σκοτώθηκαν κι άλλοι δύο. Τους βάλαμε σε ξύλινες κάσες. Έβαλαν μεγάλα
ηχεία που εξέπεμπαν ήχους από αεροσκάφη και ύστερα ένα μηχάνημα που έβγαζε
ήχους από γαβγίσματα και νιαουρίσματα… Μας προκαλούσαν συνέχεια,
πυροβολούσαν συνέχεια. Τα πτώματα των συναδέλφων μας έμειναν στις κάσες τρεις
εβδομάδες».

Το μήνυμα που στέλνει στους συγγενείς του είναι ότι «φύγαμε από την Παλαιστίνη
και ήρθαμε στην Παλαιστίνη. Θέλω να ξέρουν οι γονείς μας ότι εδώ μας
υποδέχθηκαν θερμά, ότι μας αγκαλιάζουν με την αγάπη τους. Είμαστε σε μια χώρα
που ο λαός της ήταν πάντα φίλος μας».

Η ισραηλινή πρεσβεία στην Ελλάδα σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι ο Μοχάμαντ
Μοχάνα είναι μέλος των Ειδικών Δυνάμεων της Παλαιστινιακής Αρχής, καθώς και
της Τανζίμ και ότι συμμετείχε στη στρατολόγηση τρομοκρατικών πυρήνων και στην
κατασκευή εκρηκτικών για να χρησιμοποιηθούν σε επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών.

ΜΑΜΝΤΟΥΧ ΟΥΑΡΝΤΙΑΝ

«Όχι, δεν είχα κανένα όπλο»

«Είμαι από τη Βηθλεέμ και σπουδάζω Πληροφορική. Πέρασα δύο χρόνια στις
ισραηλινές φυλακές, χωρίς να στοιχειοθετείται κατηγορία εναντίον μου, με τη
διαδικασία της διοικητικής κράτησης, η οποία ανανεωνόταν κάθε έξι μήνες. Βγήκα
από τη φυλακή πέντε μήνες πριν από την πολιορκία στον Ναό της Γεννήσεως.
Είχαμε ακούσει ότι ο ισραηλινός στρατός θα έκανε επίθεση και καταφύγαμε σε
διάφορα σημεία της πόλης για να γλιτώσουμε. Δεν περιμέναμε ότι ο ισραηλινός
στρατός θα έμπαινε μέσα στην πόλη…», αφηγείται ο 22χρονος.

«Ξαφνιαστήκαμε όταν είδαμε να επιτίθενεται. Μπήκαμε σ’ έναν ιερό χώρο για να
ζητήσουμε άσυλο. Δεν περιμέναμε ότι θα πολιορκούσαν τον Ναό. Ύψωσαν πύργους,
δολοφόνησαν οκτώ Παλαιστινίους, είχαμε 28 τραυματίες, τους πυροβολούσαν στην
κοιλιά. Έριχναν δακρυγόνα και βόμβες που προκαλούν φωτιά».

«Δεν κρατήσαμε όμηρους τους ιερείς. Η σχέση μας μαζί τους ήταν άψογη. Μας
βοήθησαν με κάθε δυνατό τρόπο, μας προμήθευαν φαγητό και άλλα είδη, μετέφεραν
τους τραυματίες. Αν θέλετε να το επιβεβαιώσετε, ρωτήστε τον ελληνορθόδοξο
πατέρα Γεώργιο (Βησσαρίωνα) και τον Λατίνο Ιμπραήμ Φάλτας. Ύστερα από πολλές
ημέρες ήμασταν σε πολύ δύσκολη θέση, χωρίς φαγητό και νερό. Μπήκαν δέκα ξένοι
ακτιβιστές. Μας πρόσφεραν νερό και φαγώσιμα και έμειναν μαζί μας…».

«Όχι, δεν είχα κανένα όπλο. Ήμουν στη Ραμάλα, ξεκίνησε η επίθεση και πήγα στη
Βηθλεέμ για να γλιτώσω, νομίζοντας ότι δεν θα γίνει επίθεση εκεί».

«Θέλω να πάρω το πτυχίο μου»

Είναι μέλος της Χαμάς; «Σας είπα ότι με συνέλαβαν όταν ήμουν 19 ετών με την
κατηγορία ότι ανήκω στη Χαμάς και πέρασα 2 χρόνια στις ισραηλινές φυλακές, ενώ
ποτέ δεν υπήρχε κανένα στοιχείο εις βάρος μου. Ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι το
όνομά μου ήταν ανάμεσα στων 13 που ζήτησε το Ισραήλ να φύγουν».

«Ελπίζω η παραμονή μας να είναι προσωρινή, να επιστρέψουμε. Όμως, την Ελλάδα
την αισθανόμαστε σαν πατρίδα μας. Θα ‘θελα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου και
να γυρίσω πίσω με ένα πτυχίο στα χέρια μου».

Στην ανακοίνωση της ισραηλινής πρεσβείας αναφέρεται ότι ο Μαμντούχ Ουαρντιάν
είναι ένοπλο στρατευμένο μέλος της Χαμάς και ότι ο επικεφαλής της στρατιωτικής
πτέρυγας της οργάνωσης στη Βηθλεέμ ομολόγησε πως ο Ουαρντιάν ήταν μέλος του
πυρήνα του και συμμετείχε σε επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών με αυτόματα και
τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών.