Και οι 16 είναι υπέροχοι…

Δεκαέξι ηθοποιοί, τέσσερα θέατρα, μία πλατεία: η μεγάλη γιορτή της
Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, για το σύγχρονο θέατρο. Το Μεταξουργείο, για δέκα
ημέρες του Σεπτεμβρίου, γίνεται η θεατρική πλατεία της Αθήνας, όπου το
θεατρόφιλο κοινό θα συναντήσει 16 σολίστες ηθοποιούς, σε αντίστοιχους
μονολόγους. Ποιοι είναι αυτοί: Χρήστος Βαλαβανίδης, Άννα Μακράκη, Θανάσης
Παπαγεωργίου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Άννα Βαγενά, Λάκης Λαζόπουλος, Ρένη Πιττακή,
Βασίλης Παπαβασιλείου, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Σταμάτης
Φασουλής, Πέμυ Ζούνη. Γοητευτικό, πλούσιο, καθαρά θεατρικό με αναμενόμενη την
αστραπή του απρόβλεπτου, το πρόγραμμα αναμένεται μ’ ένδιαφέρον. Κείμενα –
μικρά αριστουργήματα, με ερμηνείες μοναδικές. Ο καθένας από τους 16
συμμετέχοντες έχει γράψει τη δική του ιστορία ως ερμηνευτής. Ποιος θα είχε
αντίρρηση για τις συγκεκριμένες επιλογές;

…και το συγκριτικό μειονέκτημα

Κι ωστόσο ενστάσεις υπάρχουν και είναι δίκαιες, έστω κι αν είναι συγγνωστές
από τη σκοπιά των διοργανωτών. Σχεδόν εν κρυπτώ οργανώθηκε ο «θίασος». Χωρίς
προκήρυξη ενδιαφέροντος – κάτι στα ψιλά γράφτηκε μέσα από ένα σύνολο
ανακοινώσεων του υπουργού Πολιτισμού – χωρίς ενημέρωση αρμοδίων φορέων. Δεν
είναι λοιπόν άδικη η αγανάκτηση πολλών ηθοποιών, που ζητούν να μην
αντιμετωπίζονται ως πολίτες β’ κατηγορίας. Και δεν είναι παράλογη η πίκρα
ορισμένων, που θα ήθελαν να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής, να κριθούν και να
απορριφθούν. Γιατί το ζήτημα δεν είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχουν οι
σημαντικοί ηθοποιοί που επελέγησαν απέναντι στους άλλους που δεν ενημερώθηκαν,
αλλά το συγκριτικό μειονέκτημα που τους προσέδωσαν αγνοώντας τους. Ως
αντίλογος, βεβαίως, θα μπορούσε να λεχθεί πως δεν θα υπήρχε ηθοποιός που δεν
θα υπέβαλε αίτηση συμμετοχής. Οπότε ο τεράστιος αριθμός ενδιαφέροντος θα
καθιστούσε ιδιαίτερα χρονοβόρα την επιλογή, ενώ ούτε τότε θα έλειπαν τα
παράπονα.