Η ελευθεροτυπία σε θάνατο

Αν δεν ήταν οι παραινέσεις φίλων Τούρκων δημοσιογράφων, τα σχόλια του
φιλοϊσλαμικού αντιπολιτευόμενου Τύπου και το «σεργιάνι» στις ιστοσελίδες
μικρών τοπικών εφημερίδων ανά την Τουρκία στο Διαδίκτυο, δεν θα έπρεπε να
γράψω για τον νέο νόμο περί Τύπου που ψηφίστηκε χθες για 2η φορά στην τουρκική
Εθνοσυνέλευση, γιατί το θέμα είναι λογοκριμένο στα εθνικής κυκλοφορίας και
εμβέλειας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) και αδύνατο να παρακολουθηθεί χωρίς να
καταβληθεί προσπάθεια.

Η κοινή γνώμη στην Τουρκία δηλαδή, σχεδόν δεν γνωρίζει ότι χθες το πρωί οι
βουλευτές της συμπολίτευσης στην Άγκυρα ψήφισαν τον «Νόμο περί του
Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου» στον οποίο είχαν συγκολληθεί οκτώ άρθρα του νόμου
περί Τύπου και νομιμοποίησαν τη διαπλοκή, αφάνισαν τα τοπικά ΜΜΕ και ανήγειραν
ένα τεράστιο τείχος απαγορεύσεων στη λειτουργία του Διαδικτύου.

Κι αυτό, τη στιγμή που όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, οι βουλευτές ήταν εναντίον
της ψήφισης του νόμου, ο οποίος, μεταξύ άλλων, αυξάνει το όριο ιδιοκτησίας σε
20% (σε εξάρτηση με την κυκλοφορία, αναγνωσιμότητα ή θεαματικότητα),
επιτρέποντας έτσι, ουσιαστικά, τη δημιουργία μονοπωλίων και, κυρίως, τη
συμμετοχή των ιδιοκτητών σε κρατικούς διαγωνισμούς, ενώ προβλέπει τεράστια
χρηματικά πρόστιμα σε δημοσιογράφους και θέτει υπό έλεγχο την χρήση του
Διαδικτύου.

Ίσως να μη χρειάζεται να σχολιάσει κανείς τον νόμο, παρά μόνο να ρίξει μια
ματιά στις αιτιάσεις που προέβαλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Αχμέτ Νετζντέτ
Σεζέρ, αρνούμενος – πριν από δεκαπέντε ημέρες – να τον υπογράψει: «Είναι
αδύνατον να εμποδιστεί η δημιουργία μονοπωλίων και καρτέλ στο χώρο των ΜΜΕ με
τις διευθετήσεις που προβλέπει το νομοσχέδιο», και «η ελευθερία του Τύπου
πρέπει να προστατεύεται τόσο απέναντι στην κρατική όσο και την ιδιωτική
εξουσία. Με την έννοια αυτή, αποτελεί καθήκον του κράτους να λάβει πραγματικά
μέτρα προστασίας της πολυφωνίας στα ΜΜΕ. Τα μέτρα που θα ληφθούν για να
μπορέσει να ασκείται ανεξάρτητα και αμερόληπτα το δημοσιογραφικό επάγγελμα,
εμπίπτουν στο πλαίσιο αυτού του καθήκοντος».

Στην Τουρκία δεν «απειλείται» πια η ελευθερία του Τύπου, έχει ουσιαστικά καταλυθεί.