Δρόμοι

Με αφορμή…

… τους 13 Παλαιστινίους που «φιλοξενούνται» στη Λάρνακα, μερικές σκέψεις που
έγραψε πριν από ένα μήνα ο αρθρογράφος Πίτερ Πρέστον στην «Γκάρντιαν»,
μεταφέροντάς μας σε εκείνο το μαρτυρικό νησί, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα
απέναντι από την Ιερουσαλήμ. Πριν από είκοσι οκτώ χρόνια, ένας από τους
ισχυρότερους στρατούς του κόσμου πάτησε το νησί, συνέτριψε την άθλια άμυνά
του, οδήγησε χιλιάδες αθώους αμάχους σε προσφυγικούς καταυλισμούς, περιφρόνησε
τη διεθνή «κοινότητα» και πήρε όσα επιθυμούσε. Το νησί – μια όμορφη χώρα –
χωρίστηκε στα δύο. Σήμερα, ο κατακτητής παραμένει στα εδάφη που κατέκτησε. Οι
διωγμένοι παραμένουν διωγμένοι. Στα σπίτια τους ζουν έποικοι «εισαγωγής», που
οργώνουν ξένα χωράφια. Τείχη και διαχωριστικές γραμμές ορθώνονται ανελέητα.
Και εκτός από μερικές φλυαρίες – από διπλωμάτες του ΟΗΕ ή «ειδικούς
συντονιστές» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ – δεν κουνιέται φύλλο.

Οι Ελληνοκύπριοι…

… δεν χρησιμοποίησαν καμιά στρατιωτική απειλή. Χωρίς αυτό που σήμερα κάποιοι
θα έλεγαν «τρομοκρατία» και κάποιοι άλλοι «απελευθερωτικό αγώνα», οι
Ελληνοκύπριοι δεν έκαναν καμιά πρόοδο, δεν κατάφεραν να πάρουν πίσω τα σπίτια
τους, τις περιουσίες τους. Το διεθνές δίκαιο είναι στο πλευρό τους. Η διεθνής
κοινότητα δεν αναγνωρίζει τον Ντενκτάς και το «ανεξάρτητο κράτος» του, που
στηρίζεται σε χιλιάδες τουρκικά στρατεύματα. Λόγια. Μόνο λόγια, χωρίς πιέσεις
– ένα όπλο που δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί. Στη δεκαετία του 1950, η
«τρομοκρατία» της ΕΟΚΑ είχε χαρίσει στους Κυπρίους την ανεξαρτησία τους από τη
Βρετανία. Έκτοτε δεν βρήκαν το δίκιο τους ούτε με τις παραφουσκωμένες
υποσχέσεις ούτε με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Η «τρομοκρατία»…

… λέει ο Πρέστον, έκανε τον Μακάριο πρόεδρο της Κύπρου και τον Κενιάτα
πρόεδρο της Κένυας. Από την «τρομοκρατία» του άστρου του Δαβίδ γεννήθηκε το
Ισραήλ. «Τρομοκράτες» κάθονται σε υπουργικά έδρανα στο Μπέλφαστ. Η τρομοκρατία
χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για την επίτευξη πολιτικών στόχων. Αυτό δεν την
κάνει λιγότερο απεχθή. Η βόμβα στην αγορά της Ιερουσαλήμ, με την οποία ήταν
ζωσμένο ένα κοριτσάκι, ήταν απεχθής. Το ίδιο απεχθή είναι όσα συνέβησαν στην
Τζενίν και όσα ίσως θα συμβούν αύριο στη Γάζα. Απεχθής είναι και ο φόρος
αίματος της «ιντιφάντα» (που βέβαια τα περισσότερα θύματά της ήταν
Παλαιστίνιοι).

Το ερώτημα…

… όμως στο οποίο θα κληθούμε να απαντήσουμε μόλις σταματήσουν οι σκοτωμοί
είναι: υπάρχει λύση; Θα είναι άλλη μία Κύπρος, άλλες τόσες δεκαετίες με
φλυαρίες; Θα είναι άλλο ένα Κασμίρ, όπου οι δύο πλευρές συγκεντρώνουν ακόμη
όπλα μαζικής καταστροφής; Ή θα είναι απλώς άλλη μια εκεχειρία, στον δρόμο των
Αμερικανών προς τη Βαγδάτη; Τις καλύτερες απαντήσεις θα μπορούσε ίσως να τις
δώσει ένας Ραμπίν ή ένας Μαντέλα. Μπορούμε άραγε να έχουμε τέτοιες απαιτήσεις
από έναν Σαρόν ή έναν Αραφάτ;