Εργάτριες του σεξ

Χάρη σ’ έναν νέο νόμο που ψηφίστηκε στη Γερμανία, συλλογικές
διαπραγματεύσεις άρχισαν στο Cafι Pssst, έναν από τους παλιότερους οίκους
ανοχής του Βερολίνου.

Με τον νόμο. Στη Γερμανία οι εκδιδόμενες γυναίκες θα πληρώνουν φόρο προκειμένου να έχουν εργασιακά δικαιώματα και συντάξεις

Η διεύθυνση προσφέρει βασικό μισθό 600 ευρώ για 40 ώρες εργασίας εβδομαδιαίως,
συν 40 ευρώ ανά πελάτη ως «συμμετοχή στα κέρδη». Μέχρι στιγμής οι εργάτριες
είναι επιφυλακτικές. «Οι περισσότερες από εμάς κάνουμε αυτήν τη δουλειά
συμπληρωματικά», λέει η Ζακλίν (όπως είπε τουλάχιστον ότι ονομάζεται). «Αν δεν
θέλω να εμφανιστώ για δύο εβδομάδες, είναι δικαίωμά μου. Δεν ενδιαφέρομαι να
δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα».

Για πολλά χρόνια η πορνεία λειτουργούσε ημι-νόμιμα στη Γερμανία. Ήταν ανεκτή
στη σκιά, δεν επιτρεπόταν να ασκείται φανερά και, όσες την ασκούσαν, συχνά
παρενοχλούνταν από τις αρχές. Αλλά ένας νόμος που τέθηκε σε ισχύ νωρίτερα
φέτος αποτελεί μείζον βήμα προς την επίσημη νομική αναγνώρισή της ως ένα
επάγγελμα σαν οποιοδήποτε άλλο. Ο νόμος δίνει στις Γερμανίδες πόρνες δικαίωμα
να συνάπτουν εργασιακές συμβάσεις, στις οποίες να υπάρχουν προβλέψεις για
υγειονομική ασφάλιση, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας. Θα μπορούν επίσης να
συνδικαλίζονται και να προσφεύγουν στα δικαστήρια εναντίον πελατών που δεν
πληρώνουν.

Σε αντάλλαγμα γι’ αυτή την αναγνώρισή τους, θα πρέπει να πληρώνουν φόρους. Η
κυβέρνηση προσδοκά έναν πακτωλό – με τους επίσημους υπολογισμούς, οι 400.000
γυναίκες που εκδίδονται στη χώρα κερδίζουν περίπου 6,7 δισεκατομμύρια ευρώ
ετησίως και εξυπηρετούν περίπου ένα εκατομμύριο πελάτες την ημέρα.

Η γερμανική κυβέρνηση φαίνεται, λοιπόν, να υιοθετεί τη θέση πως ορισμένα
κοινωνικά κακά δεν μπορεί να εξαλειφθούν και είναι καλύτερο να αναγνωρισθούν
επισήμως και να ρυθμιστούν κανονιστικά.

Καχυποψία

Μέχρι στιγμής διαπιστώνει πως δεν είναι εύκολο να κάνει να συνεργαστεί μαζί
της μία ομάδα που επί χρόνια αντιμετωπίζεται με καχυποψία. «Πριν από τους
νέους νόμους, η στάση ήταν: “Γιατί να πληρώνω φόρους, αφού δεν έχω
δικαιώματα”», λέει η Αντρέα Πετς η οποία δουλεύει στο Hydra, ένα συμβουλευτικό
κέντρο για εκδιδόμενες γυναίκες στο Βερολίνο. Αλλά τώρα που τους δίνονται
δικαιώματα, προσθέτει, «δεν σημαίνει πως 200.000 εκδιδόμενες γυναίκες θα
σπεύσουν ξαφνικά να γραφτούν στους καταλόγους της Εφορίας».

Και αν οι φορολογικές αρχές δεν προχωρήσουν σε μέτρα ελέγχου, οι ιδιοκτήτες
των οίκων ανοχής δεν θα έχουν κίνητρο να δηλώνουν επισήμως πως απασχολούν
πόρνες και να πρέπει έτσι να συμβάλλουν γενναία στο γερμανικό σύστημα
υγειονομικής ασφάλειας, συντάξεων και άλλων κοινωνικών υπηρεσιών, όπου η
εργοδοτική συνεισφορά φθάνει το 50% του μισθού.

Το Cafι Pssst, σε μια ήσυχη γωνιά της συνοικίας Σαρλότενμπουργκ του Βερολίνου,
διεδραμάτισε ξεχωριστό ρόλο για να υιοθετηθεί το νέο νομικό καθεστώς των
εργατριών του σεξ. Η ιδιοκτήτριά του, Φελίτσιτας Βάιγκμαν, υπήρξε επί 24
χρόνια πόρνη και οι νομικές προσφυγές της οδήγησαν τελικά στον νόμο, ο οποίος
τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο.

Το 1997, αφού η Βάιγκμαν άνοιξε τον οίκο ανοχής με τη μορφή ενός μπαρ, όπου οι
πόρνες θα μπορούσαν να συναντώνται με πελάτες, και δωματίων, στα οποία θα
μπορούσαν να αποσύρονται, οι τοπικές αρχές επιδίωξαν να το κλείσουν. Η
γερμανική νομοθεσία χαρακτήριζε «ανήθικη» την προαγωγή της πορνείας και οι
αρχές υποστήριξαν πως αυτό ακριβώς γινόταν στο μπαρ. Η Βάιγκμαν απάντησε με μήνυση.

Η δικαστική μάχη τερματίσθηκε με απόφαση δικαστηρίου του Βερολίνου, τον
Δεκέμβριο του 2000, ότι οι νόμοι της χώρας περί αιδούς είναι ξεπερασμένοι.