Ο διάλογος για τη γλώσσα

Το θέμα της γλώσσας απασχολεί τον κ. Θεόδωρο Πάντο, που σημειώνει μεταξύ
άλλων:

«Ανοίξατε τελευταία μία υπέροχη αλληλογραφία στην εφημερίδα για τη γλώσσα, που
παρά τις διαφορετικές απόψεις των επιστολογράφων, διακρίνω το ενδιαφέρον τους
και την αγάπη τους για τη γλώσσα μας.

Η ανησυχία που εκφράζεται στην Ελλάδα, υπάρχει σε όλες τις χώρες. Δεν είναι
τυχαίο ότι οι Γάλλοι παραπονούνται για τα γαλλικά τους, οι Άγγλοι για τα
αγγλικά τους. Σήμερα υπάρχει ένα πρόβλημα ευρύτερο, που είναι πρόβλημα
ποιότητας στη χρήση της γλώσσας (βλ. περιοδ. «Γυναίκα», τ. Μαΐου, ένα πολύ
σοβαρό αφιέρωμα).

Μύθοι της γλώσσας, γλωσσαμύντορες, ουφολόγοι, αχάριστοι για τις δανεικές και
αγύριστες λέξεις οι Νεοέλληνες που διαμαρτύρονται, κατά τους δημοσιογράφους
σας».

Για το ίδιο θέμα, αναφερόμενη στον συνεργάτη των «ΝΕΩΝ» κ. Γιάννη Χάρη, η
κ. Φωτεινή Οικονόμου γράφει:

«Τι έχει συμβεί κ. Χάρη και όλοι όσοι διαφωνούν με τα άρθρα σας είναι τόσο
ελληνοκεντρικοί σε σημείο που τους ταυτίζετε με ουφολόγους;

Δεν σας αρκεί που με όποιον τρόπο, σωστό ή λάθος, ψάχνουν τη γλώσσα τους,
αναζητούν τρόπο να βρουν μιαν άλλη Ελλάδα, όχι αυτήν την ψωροκώσταινα και του
Καραγκιόζη, αλλά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, του Μακρυγιάννη και του
Παπαδιαμάντη;

Όχι την Ελλάδα του “Μπαρ” και του “Μεγάλου Αδελφού” ούτε του “Εφιάλτη”, αλλά
του “Λεωνίδα”».

Από την πλευρά του ο κ. Πάνος Κριάς, παρατηρεί:

«Ο στείρος ελληνοκεντρισμός είναι μια αμιγώς πνευματική νόσος. Ακριβώς επειδή
δεν έχουν τίποτε να προβάλουν από το παρόν – αντιθέτως καταστρέφονται όλα γύρω
τους – καταφεύγουν με εθνικιστικά κριτήρια στην αρχαία αίγλη, ενός πολύ
μακρινού παρελθόντος. Πρέπει επιτέλους ν’ ακουσθεί και μια άλλη φωνή».