Μαραμένα τα βάγια κι οι βιόλες

Κάθομαι και χαζεύω… Τίποτα δεν θέλω να κάνω. Απολύτως τίποτα. Δουλειές,
εκκρεμότητες, τίποτα. Τίποτα, τίποτα, τίποτα. Να κοιτάω τα νύχια μου, μπορώ;
Να ατενίζω το ταβάνι, μπορώ; Να βυθιστώ στον πυθμένα μιας μνημειώδους
ηλιθιότητας, μπορώ; Επιτρέπεται; Το έχω αυτό το δικαίωμα;

Βγήκε πρωί – πρωί η «ζωδιού» στο πρωινάδικο και με κοίταξε αυστηρά. «Σας
διακρίνει μια αναβλητικότητα». (Και δυο). «Μην τα αφήνετε όλα τελευταία
στιγμή». (Γιατί, ποιος με εμποδίζει;). «Μετά θα σας φανούν βουνό». (Γι’ αυτό
είναι τα βουνά. Για να μου φαίνονται). «Μην αναβάλετε». (Μην αναβάλετε για
αύριο, ό,τι μπορείτε να κάνετε μεθαύριο). Έλληνες είμαστε, γλυκιά μου. Έτσι τα
βρήκαμε, εμείς θα τ’ αλλάξουμε; Σαν τους αλλοδαπούς να γίνουμε; Που αγοράζουν
τα χριστουγεννιάτικα Δεκαπενταύγουστο;

Κάθομαι και χαζεύω… Αλλά χαζεύω πολύ. Του χαζού το χάζι, μιλάμε. Πότε ήλθε
Πάσχα, πότε παρήλθε – τι να πω; Ένα πεντάλεπτο μου φάνηκε. Δεν το πήρε καν το
μάτι μου. Θα ήμουνα στο ντους όταν έφτασε κι ένα «γεια» δεν αξιώθηκα να του
πω.

Αυτές δεν ήταν διακοπές. Το τριήμερο της ξεπέτας ήτανε. Πήγαμε στο νησί,
ανοίξαμε βαλίτσες, Χριστός Ανέστη, Αληθώς Ανέστη, ματς μουτς, να
τσουγκρίσουμε, έχεις ποπό, έχω ποπό, και του χρόνου, κλείσαμε βαλίτσες, φύγαμε
από το νησί.

Άσε που μπερδεύτηκα και με τον μίνι-καύσωνα των μετεωρολόγων και στοίβαξα όλο
το τζάντζαλο, το μάντζαλο και το ξεμανίκωτο. Με ζακετούλες άπαντες, το παιδί
μου κι εγώ, δυο τρελοί ξώμπρατσοι να ξεπαγιάζουμε. Το ένα Τι-σερτ πάνω στο
άλλο, του έβαζα. Άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε, μια χρωματική πανδαισία, ο
κόλαφος του στυλίστα, σαν ντολμαδάκι ένα θέαμα. Μας λυπήθηκε η μητέρα μου, μας
αγόρασε από την πόλη του νησιού δυο μπουφάν, ζεστάθηκε το κοκαλάκι μας.

Κάθομαι και χαζεύω… Ακόμα να επιστρέψουνε; Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι οι
μέρες της άδειας, βάλε και καμιά απεργία, προσθέτουμε και την επιδημία γνωστή
στους επιστημονικούς κύκλους ως «Ο Ιός του Δημοσίου Υπαλλήλου» – νάτο βγήκε
ένα δεκαήμερο. Η χαρά του φορολογούμενου. Απ’ έξω οι χίλιοι μύριοι πολίτες,
μέσα μισός υπάλληλος, πάει η ισορροπία του οικήματος. Έι – ωπ, έι – ωπ, πάρτο
όλο δεξιά γιατί μπατάρει αυτό τώρα. Έγειρε γλυκά η δημόσια υπηρεσία. Έγινε το
ΙΚΑ ο κεκλιμένος πύργος της Πίζας.

Κάθομαι και χαζεύω. Πάρτο Ρίο, χτύπα το Αντίρριο. Είκοσι πέντε χιλιόμετρα
ουρά; Πού είναι το βιβλίο Γκίνες όταν το χρειαζόμαστε; Μια παγκόσμια
πρωτοτυπία, ένα διεθνές φαινόμενο! Από το Ρίο στο Αντίρριο, μιράκολο: Μπροστά
στα έκθαμβα μάτια σας, το δεκάλεπτο γίνεται εικοσιτετράωρο. Τόσο μωρό να
κλαίει, ούτε στη Μικρασιατική. Νερό δεν είχανε, φαΐ δεν είχανε, παραλίγο να
φάνε τα κιβώτια ταχυτήτων. Τουαλέτα; Σοβαρολογείς τώρα; Όποιος κατούρησε σ’
αυτή τη ζωή – κατούρησε. Μην είμαστε και πλεονέκτες. Γι’ αυτό είδα μια
εβδομάδα πριν, τσιμπημένες τις διαφημίσεις με τις πάνες για την ακράτεια. Έτσι
είναι, μάτια μου. Άμα δεν του τη βγάλεις ξινή την έξοδο του εκδρομέως, άμα δεν
πει το Χριστό φαντάρο, άμα δεν φτύσει το γάλα που βύζαξε, δεν έχει γούστο. Ρίο
– Αντίρριο μου ήθελες, φουκαρά; Ταξιδάκι μου ‘θελες, καρμοίρη; Σου κακόπεφτε
Λαμπρή στην Κατεχάκη; Φάτην τώρα. Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη και εις άλλα
με υγεία. Υγεία και ψυγεία. Στο Ζάσταβα. Τρόφιμα, νερό, αναψυκτικά, την
αντιβίωση και την ενυδατική νυκτός.

Κάθομαι και χαζεύω. Μετά τις γιορτές όλοι έχουν ένα κενό στην καρδιά. Εγώ πάλι
ένα κενό στον εγκέφαλο. Ωραία περάσατε; Δεν βαριέσαι. Ξεκουραστήκατε; Δεν
βαριέσαι. Καλή παρέα; Δεν βαριέσαι; Η επιστροφή εντάξει; Δεν βαριέσαι.

Αν βαριέμαι; Αφόρητα. Η εν πολλαίς «ανίαις» περιπεσούσα γυνή. Είπα «γυνή» και
θυμήθηκα: Τουλάχιστον εμείς κουτσά – στραβά ξέραμε και κάνα τροπάριο. Κάνα
«σήμερον κρεμάται» τη Μεγάλη Πέμπτη, ο Επιτάφιος περί τίνος πρόκειται, η
Ανάσταση τι συμβολίζει.

Τα σημερινά παιδιά νομίζουν ότι Μεγάλη Παρασκευή είναι η μέρα που βάζουμε
καινούργιες μπαταρίες στο Game Boy. Ότι αυτό εορτάζει η Ορθοδοξία. Τέτοιος
πακτωλός γνώσεων, τέτοια παροχή πληροφοριών από το σχολείο. Η άλλη η μικρή
άκουσε για γάμο εν Κανά και ζήτησε να ντυθεί παρανυφάκι. Κι ο πιτσιρικάς που
του εξηγούσανε πως αναστήθηκε ο Χριστός, αναρωτιόταν γιατί δεν βάλανε
συναγερμό στον τάφο. Έτσι είναι. Βάλε ένα αλάρμ, χιλίαρχε, να κάνεις τη
δουλειά σου.

Κάθομαι και χαζεύω. Το αντίθετο του «κάθομαι», «σηκώνομαι». Του «χαζεύω»,
«δουλεύω». Κι εγώ δεν σηκώνομαι να δουλέψω. Δεν είμαι τύπος των αντιθέσεων
εγώ. Άσε τη ζωδιού να λέει. Όσο με παίρνει, δεν κάνω τίποτα. Μετά τα
τσουβαλιάζω όλα μαζί. Ένα γενικό πασαλιψατέρ ποτέ κανέναν δεν έβλαψε.

Κι όπως κάθομαι και χαζεύω, ποιος ξέρει; Κάπου μπορεί να ξαναβρώ το Πάσχα μου.
Κάπου μπορεί να ξαναβρώ το Πάσχα των Ελλήνων. Να περνάει φευγαλέα από μπροστά
μου. Να χάνεται στο γλυκύ έαρ των παιδικών μου χρόνων. Στις πασχαλιές. Στα
μοβ. Στα ολόλευκα παπουτσάκια. Στα κουλουράκια πλεγμένα κοτσιδούλες. Στις
πλαστικές πασχαλίτσες στα μαλλιά.

Να ξανασυναντήσω το γλυκύ μου έαρ. Και να με συναντήσει κι αυτό…