Ζωή χαρισάμενη

«Αχ, τι ωραία το βράδυ της Ανάστασης» αναπόλησε αραχτή στον καναπέ μια
παίκτρια σε interactive. «Οι λαμπάδες, τα βαρελότα…Και μετά ο παπάς που
ψάλλει “Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον Πατήσια!”».

«Όχι, Πατήσια» τη διόρθωσε ο άλλος λόγιος. «Άκου “Πατήσια”».

«Και πώς είναι το σωστό;».

«”Πατήσα”. Θανάτω θάνατον πατήσα».

Θανάτω θάνατον Πατήσια. Θανάτω θάνατον Πατήσια – Αμπελόκηποι. Ανέβηκε ο Υιός
του Θεού τον Γολγοθά, σταυρώθηκε και αναστήθηκε Πατησίων και Στουρνάρη γωνία.
Και τη συνάντησε και άδεια κοτζάμ λεωφόρο. Έρημη και σκοτεινή. Αλλού τον ήξερε
τον Κρανίου Τόπο, αλλού τον βρήκε. Ένα ποτήρι νερό, που λέει ο λόγος, άνθρωπος
δεν βρέθηκε να του το δώσει. Είχαν φύγει όλοι. Όλοι με άδεια. Αυτή την άδεια
που την παίρνει ο εργαζόμενος και την κάνει θερινή. Την ξεχειλώνει από ‘δώ,
την ξεχειλώνει από ‘κεί, για να του φτουρήσει λίγο παραπάνω. Μια άδεια στρετς.
Σαν τα κολλητά μπλου τζιν.

Κι εγώ – μη βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Από Μεγάλη Πέμπτη έστειλα στην
εφημερίδα κείμενο. Να ρημαδοφύγουμε κι εμείς, μια στάλα. Κάπου να ρημαδοπάμε,
κάπως να ρημαδοπεράσουμε. Κι ώσπου να πεις «Χριστός Ανέστη» να
ρημαδογυρίσουμε. Στα Πατήσια. Στις Τρεις Γέφυρες. Στο Μαρούσι.

Έβλεπα και την έξοδο στην τηλεόραση. Αυτή την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου την
παρακολουθούσα και μ’ έπιανε η ψυχή μου. Τσουβαλιασμένα τα οχήματα στα διόδια.
Πάνω οι σχάρες ξέχειλες στο βαλιτσικό και το παιδικό το ποδήλατο. Μέσα οι
οδηγοί με όλο τους το σόι κάθιδρο, να περιμένουν στις ουρές. Χαμός στα πλοία.
Το αδιαχώρητο στο αεροδρόμιο. Ένα κοκτέιλ ανάμεικτο από χαβανέζικο πουκάμισο
και ασορτί σιχτίρ στο βλέμμα. Μη χάσω το σακ βουαγιάζ. Μη χάσω το παιδί. Μη
χάσω την πτήση.

Κυρίως την πτήση. Παιδί – νέοι είμαστε, όλη η ζωή μπροστά μας. Την πτήση. Την
πτήση, την πτήση, την εννιακόσια τόσο για Ρόδο να προλάβω. Κι όποιος πρόλαβε,
μπήκε. Αν μείνει και καμιά πεθερά απ’ έξω – τυχερά είναι αυτά. Παίρνει την
επόμενη. Την επόμενη πτήση, τον επόμενο χρόνο. Ξέρεις τι ωραία που είναι στο
«Ελευθέριος Βενιζέλος»; Και εστιατόρια και καφετέριες και τα DUTY FREE τζάμπα
τα διαφημίζει η Άννα Παναγιωτοπούλου κι ο άλλος που έχει και σύζυγο και
γκόμενα, στο σποτάκι; Του Αβραάμ και του Ισαάκ τα αγαθά θα βρεις εκεί. Θα
περάσει η ώρα σου. «Πώς πέρασεν η ώρα, πώς πέρασαν τα χρόνια!» Αδίκως,
νομίζεις, μπήκε ο Καβάφης σε τόσο προβληματισμό;

Ζωή χαρισάμενη. Για να μπορέσεις να κλείσεις το φερμουάρ στη βαλίτσα να πεις
«φεύγω», πρέπει να σου ανεβεί η ψυχή στο στόμα. Να σου ανεβεί; Να σου κατεβεί;
Δεν ξέρω και πού είναι η ψυχή για να γνωρίζω και την ακριβή διαδρομή της. Ξέρω
όμως πως μέχρι την τελευταία στιγμή, την ύστατη, βρίσκεσαι μες στο στρες. Μες
στην εκκρεμότητα. Έκανα αυτό, δεν έκανα εκείνο, να τηλεφωνήσω εκεί, να πάρω
τον άλλον, να ρυθμίσω το τάδε, να τακτοποιήσω το δείνα.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το άθροισμα πολλών ασήμαντων πραγμάτων
μαζί. Κουράστηκες; Κουράστηκα. Τα ‘παιξες; Τα ‘παιξα; Τα ‘φτυσες; Τα ‘φτυσα.
Άντε τώρα, πάρ’ τα πόδια σου και βάλε τον συναγερμό να φύγουμε. Και κατέβασε
και την αποσκευή την ασήκωτη, τη γουρούνα, τη μνημειώδη. Κουβάλα την τέσσερις
ορόφους κάτω γιατί δεν τα ‘φτυσες μόνον εσύ, αγόρι μου. Τα ‘φτυσε και το
ασανσέρ.

Στο μεταξύ, περιττό να σου πω. Ουδείς θυμάται τι γιορτάζουμε αυτές τις άγιες
ημέρες. Είναι τέτοια η μούρλα να φύγουν που τους λες «Εβδομάδα των Παθών» και
το παίρνουν προσωπικά. Των δικών τους παθών. Των ιδιωτικών. Των πριβέ. Ποιο
τροπάριο της Κασσιανής και τι σήμερον κρεμάται και ποιο Όρος των Ελαιών. Τρέχα
γύρευε. Ένα πράγμα φλου μες στο κεφάλι τους. Εντάξει, τα έπλυνε ο Πόντιος
Πιλάτος τα χέρια του. Με τον ιό Κοκσάκι και ποιος δεν τα ‘πλυνε. Βαραββάς όταν
λέτε; Θυμίστε μου; Μια ταινία με τον Άντονι Κουίν, σε δευτεροκλασάτη
υπερπαραγωγή ένα πράγμα; Και ο Ιησούς; Του Τζεφιρέλι τι του ήτανε; Από μικρό
κορίτσι τον βλέπω να πλανάται από κανάλι σε κανάλι και να διδάσκει τον Λόγο
του Θεού, με την Ολίβια Χάσεϊ, ως Παναγία, στο κατόπι. Δάκρυσα μια, βούρκωσα
δυο – νισάφι. Να φύγω. Να φύγω, να φύγω, να φύγω.

Ερώτηση: Εγώ είμαι τρελή – ή παλιά δεν έφευγε κανείς; Απάντηση: ΚΑΙ εγώ είμαι
τρελή, ΚΑΙ παλιά δεν έφευγε κανείς. Μέναμε σπίτια μας. Στολίζαμε τον Επιτάφιο
της ενορίας μας. Κάναμε Ανάσταση εκεί, στη γειτονιά μας. Δεν μας έπιανε αυτή η
παράκρουση, αυτό το ντελίριουμ τρέμενς, αυτή η πληθυσμιακή μετατόπιση. Από τις
ορδές και τα στίφη των εκδρομέων αδειάζουν τα αστικά και μπατάρουν οι
Κυκλάδες. Ήταν αλλιώς το Πάσχα; Ήταν αλλιώς οι άνθρωποι; Ήταν αλλιώς η ζωή;

Ζωή χαρισάμενη. Τράβα την άδειά μας εσύ από τη μια μεριά, να την τραβήξω εγώ
από την άλλη. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, κάθε ανάσα μακριά από την
πόλη, να τη γευτούμε. Να τη χαρούμε. Να τη ζήσουμε. Να τη ζήσουμε αυτή τη ζωή.
Τη ζωή χαρισάμενη. Που λίγα μας χάρισε. Που πολλά μας πήρε.

Χριστός Ανέστη, συνάδελφε!