Ο Ιός του Ανέμου

Άντε να δούμε, Σάββατο, η Ανάσταση του Λαζάρου. Άντε να δούμε ποιος θα
αναστηθεί, ποιος θα συρθεί από το κρεβάτι, ποιος θα τη σκαπουλάρει από τον Ιό.
Τον Ιό του Ανέμου. Τον Ιό Κοκσάκι. Δεν ξέρω, αυτό το «Κοκσάκι» απατηλό μού
ακούγεται. Συμπαθητικό. Γλυκούτσικο. Σχεδόν αξιαγάπητο. Φταίει μάλλον το
υποκοριστικό. Αυτό το «άκι» στο «Κοκσάκι»: «Κοκσάκι, έλα να πιεις το γάλα
σου.» «Κοκσάκι, αν δεν βάλεις μπουφανάκι θα κρυώσεις, μανάρι μου».

Αύριο, Κυριακή μες στον Βάιο κι όλοι είμαστε με το στομάχι κόμπος. Είναι κι
αυτό το σχιζοειδές των δελτίων ειδήσεων. Αυτό το καρφί και το πέταλο. Από τη
μια ένας βομβαρδισμός πανικού. Από την άλλη, να διατηρήσουμε, λέει, την
ψυχραιμία μας. Λέει. Λέει αυτός τώρα. Λέει και ο γιατρός από δίπλα. Λέει και ο
καθηγητής στο πάνω δεξιά παράθυρο. Λέει και ο παιδίατρος στον φεγγίτη του
ισογείου. Λέει και το ΚΕΕΛ. Λέει και ο διευθυντής της κλινικής. Λέει και ο
ρεπόρτερ στημένος στην είσοδο του νοσοκομείου που καταγράφει τα χιλιάδες
περιστατικά. Γονείς με παιδιά υπό μάλης σωρηδόν στα επείγοντα. Κι όλοι μαζί
μάς βρίζουν, εμάς τους άσχετους. Μην τρέχετε στα εξωτερικά ιατρεία με το πρώτο
βηχαλάκι. Όχι. Μην τρέχετε στα εσωτερικά ιατρεία με το πρώτο βηχαλάκι. Τρέξτε
στο σούπερ μάρκετ με το πρώτο βηχαλάκι. Μόλις δείτε τον πυρετό στο παιδί,
πάρτε το και πηγαίνετέ το στον διάδρομο με τα απορρυπαντικά. Εκεί θα βρείτε
την υγεία σας.

Προσωπικά μια ψιλοηρεμία την ψιλοδιέθετα. Μέχρι Τρίτη απόγευμα, έναν
ψιλοέλεγχο τον ψιλοείχα. Μέχρι που είδα σε απευθείας σύνδεση τον υπουργό
Υγείας να βάζει λουκέτο στα σχολεία. Εκεί τα ‘παιξα. Εκεί μου κοπήκανε τα
ήπατα. Ενώ ο γιος μου κοίταζε με άφατη λατρεία τον κ. Παπαδόπουλο, εμένα με
ζώνανε τα φίδια. Μ’ έπιασε αυτό το «τι μας λένε τώρα» και κυρίως «τι μας
κρύβουνε τώρα».

Πολύ θέλει η μανούλα να την πάθει τη νεύρωση; Μας ομολογούν την αλήθεια; Μας
τα ξέρασαν όλα; Μήπως υπάρχουν περιστατικά που τα κρύβουν; Πήραν φωτιά κινητά
και ψηφιακά. Τηλεφωνιόμασταν μεταξύ μας, ρωτούσαμε η μια την άλλη, λες κι η
μαμά τού συμμαθητή ήταν ο κ. Τριχόπουλος αυτοπροσώπως. Τι άκουσες; Τι έμαθες;
Τι κατάλαβες; Τι λένε; Τι υπονοούν; Τι μαγειρεύουνε; Τι συμπτώματα έχει ο Ιός;
Πώς εκδηλώνεται; Εσένα τι σου είπε μια φίλη σου που της το είπε η κουμπάρα
της, που της το είπε ο ξάδελφός της που είναι καφετζής στο υπουργείο Υγείας
και αυτοπροσώπως πάει τον καφέ στον κ. Παπαδόπουλο;

Α, τόσο πολύ; Α, τόσο σοβαρά; Α, τόσο να την κόψω τη φλέβα; Α, τόσο να την
παραγγείλω μια υστερία ντιλίβερι να μου τη φέρουν στο σπίτι; Να κλειδωθούμε
μέσα; Κλειδώνω κι αμπαρώνω κι ο Κοκσάκι μέσα βρίσκεται. Συγγνώμη, αν εκτός από
την αμπάρα βάλω και τον συναγερμό, μήπως έχω περισσότερες ελπίδες;

Εκείνο το παιδί μου, παραλίγο να το αφήσω κουλό από το πολύ πλύσιμο των
χεριών. Πλύνε βάλε το έχω. Πρώτα έλειωσε το πάλμολιβ, στο τσακ να του
λειώσουνε και τα πάνω άκρα. Αγκαλιές, φιλιά, τέρμα. Όση στοργή εισέπραξε στη
ζωή του – και πολύ του είναι. Πέφτει το βράδυ για ύπνο και του κουνάω το
μαντίλι από μακριά. Από μακριά τού μετανάστη του εννιάχρονου. Του ανθρακωρύχου
στο Βέλγιο. Στο Σταθμό του Μονάχου, η καρδούλα μου άχου – άχου. Ωραία
πράγματα. Κι ύστερα, στα τριάντα του, θα ψάχνεται στην ψυχανάλυση: «Αυτό το
τραύμα το παιδικό πού διάολο το κόλλησα;».

Και καλά. Εμείς τα ‘χουμε τα παιδιά και μες στα πόδια μας. Η φίλη μου η
Ευγενία; Μες στον πανικό. Δεκαεπτά χρόνων ο γιος της. Να μην πάει και μια
εκδρομή με το σχολείο; Να μη χτυπήσουν και μια λεβεντογέννα Κρήτη, μέρες που
είναι; Γίνεται να το απαγορέψεις; Γίνεται να το πεις το ηρωικό «ΟΧΙ»; Το
μεγάλωσε, το ανάστησε, έφτυσε το αίμα που της αναλογεί για να τη μισήσει ο
έφηβος στην τούρλα του Σαββάτου; Και πρέπει να το παίζει και κουλ. Χαλαρή. Ότι
και καλά το αντιμετωπίζει ροκ το ζήτημα. Η ψυχούλα της το ξέρει. Πρώτη φορά
άκουσα για πενταήμερη με Μπεταντίν και Παναντόλ. Δεν ξέρω αν του το έδωσε
τελικώς το Ντετόλ για την τουαλέτα ή φοβήθηκε μην την πάρει ο γιος της με τις
λεμονόκουπες. Βλέπεις, είναι κι αυτό το παλούκι. Δεν σου επιτρέπεται να πάθεις
μια υστερία βαρβάτη, μια κουκλάρα να την ευχαριστηθεί η ψυχούλα σου. Να τη
χαρείς, βρε αδελφέ, να στανιάρει το νευρικό σου σύστημα. Όχι. Ούτε αυτό.
Πρέπει να τη μασκάρεις για να μη σε πει το παιδί υπερπροστατευτική. Ενώ το CNN
– που δεν είναι μάνα – μας βρίζει ανέτως. Ωρύεται για τον «μυστηριώδη ιό» από
το πρωί μέχρι το βράδυ κι όσο να πεις, το εκτονώνει το συναίσθημά του.

Να πάω για φινάλε. Να πάω άρον άρον σταύρωσον αυτόν για φινάλε: Έρχεται η ώρα
που θα ανακοινωθούν τα καινούργια κρούσματα. Χαρτί και μολύβι. Τόσα στην
Αττική, τόσα στο Αιγαίο, τόσα στα Ιόνια, άσε τη Στερεά, πιάσε την Πελοπόννησο
από το δεξί συρτάρι. Ώπα! Βήχω; Ώπα! Είμαι κομμάτι ζεστή; Κι αυτή η δυσφορία;
Είναι δύσπνοια του Κοκσάκι; Είναι η ρημάδα – ή, απλώς, δεν περνάω καθόλου καλά
– άγιες μέρες;

Κλείσε γιατί φυσάει. Μου ‘ρχεται κάτι σε άνεμο. Σε Ιό του Ανέμου, ένα ρεύμα.
Και Κοκσάκι; Πλύνε, πουλάκι μου, τα χέρια σου!