Ο σεβασμός…

Είμαστε ακριβώς στην περίοδο – δυο φορές τον χρόνο, κάθε Απρίλιο και κάθε
Σεπτέμβριο, όταν λήγουν η χειμερινή και η θερινή θεατρική σεζόν – που
αποκαλύπτεται ποιοι άνθρωποι του θεάτρου μας σέβονται το κοινό τους. Ποιοι
ενημερώνουν τον Τύπο ότι οι παραστάσεις τους λήγουν και ποιοι, ενώ μας
«πρήζουν» οι ίδιοι και οι «δημόσιες σχέσεις» τους όταν είναι να ξεκινήσουν –
«μην ξεχάσετε να μας βάλετε στη στήλη θεαμάτων», και «μην ξεχάσετε να μας
βάλετε στη στήλη θεαμάτων», και «βάλτε πρώτο το τάδε όνομα», και «βάλτε
δεύτερο το τάδε», και «βάλτε με γιρλάντα από φωτάκια το δείνα»… -, όταν
φτάσει η ώρα να κατεβάσουν αυλαία, μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Και,
επιπλέον, μπορεί να έχουν και το θράσος, αν κάποιοι ταλαίπωροι ξεκινήσουν
καθυστερημένα, από δεν ξέρω πού, να πάνε στο κλειστό, πια, θέατρό τους χωρίς
να προνοήσουν να τηλεφωνήσουν και αν κάποιος βρίσκεται στο θέατρο και
διαμαρτυρηθούν, να τους πουν «μα, εμείς τις ενημερώσαμε τις εφημερίδες, αλλά
εκείνες δεν έβγαλαν το θέατρο απ’ τη στήλη θεαμάτων».

… και η «καμπούρα»

Αφορμή για να γράψω το σχόλιο, αναγνώστης που τηλεφώνησε για να διαμαρτυρηθεί
ότι πήγε στο θέατρο «Καλουτά» για να δει το «Ημερολόγιο ενός τρελού» του
Θύμιου Καρακατσάνη και το μόνο που είδε ήταν τα ρολά κατεβασμένα. Και, συν
τοις άλλοις, έμαθε ότι το θέατρο είχε κλείσει από τριών εβδομάδων. «Γιατί,
λοιπόν, το είχαμε ακόμη στη στήλη θεαμάτων;». Έλα, ντε… Διότι εκατόν πενήντα
θέατρα δεν μπορείς να τα παρακολουθείς, αν δεν σε ενημερώνουν. Αν όμως δεις τα
αφεντικά τους σε πρωινάδικα και σε απογευματινάδικα, εκεί να ακούσεις
σχόλια… Επί παντός επιστητού. Την καμπούρα τους, όμως…