ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ «Η ανεξέλεγκτη δύναμη του καλλιτέχνη»

«Ο καλλιτέχνης διαθέτει τεράστια δύναμη, σχεδόν ανεξέλεγκτη. Γι’ αυτό και οι κυβερνώντες, πολύ συχνά στην Ιστορία, θέλησαν να τη χειραγωγήσουν ή αντίθετα να την ακυρώσουν», λέει στο «Opera international» ο Μίκης

«Πρέπει να παλέψουμε κόντρα στον θεό του χρήματος, κόντρα στο εύκολο χρήμα…
Και ιδίως πρέπει να ενισχύσουμε τον πολιτισμό. Ο προσανατολισμός της σημερινής
Ευρώπης παραμένει οικονομικός. Ο άνθρωπος όμως έχει ανάγκη να εκπαιδευτεί και
να πειθαρχήσει το “κτήνος” που κρύβει μέσα του, ιδού ο ρόλος της τέχνης.
Πρέπει να δοξάζουμε τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους και όχι τους
κυβερνώντες!», λέει ο Μίκης Θεοδωράκης στο τελευταίο τεύχος του έγκυρου
γαλλικού μουσικού εντύπου «Opera international». Ο διακεκριμένος συνθέτης
μίλησε στο περιοδικό με αφορμή την παγκόσμια «πρώτη» της «Λυσιστράτης» στο
Μέγαρο Μουσικής. Το «Opera» αφιέρωσε δύο σελίδες στον Μίκη με δύο φωτογραφίες
και τίτλο «Ο κατά Θεοδωράκη Αριστοφάνης».

Ο Έλληνας συνθέτης εξιστόρησε την πορεία του στο τραγούδι, αλλά και στη
λόγια μουσική, μιλώντας για συνδυασμό εκ μέρους του των δύο ειδών και
δημιουργία ενός είδους «λόγιας λαϊκής μουσικής». Για τη «Λυσιστράτη» ο Μίκης
διευκρίνισε ότι το κείμενο του Αριστοφάνη έμεινε αναλλοίωτο, απλώς
μεταφράστηκε, με εξαίρεση το τέλος του έργου, όπου προστέθηκαν κάποια σύγχρονα
στοιχεία. «Η παρτιτούρα, φορτωμένη με ρυθμούς και χρώματα, έχει κάτι το
σατιρικό, αλλά χωρίς ποτέ να γέρνει στην καρικατούρα», λέει ο συνθέτης. Και
προσθέτει: «Η μελωδική γραμμή αναπτύσσεται περισσότερο από προηγούμενα έργα
μου, διά μέσου της αξιοποίησης των δυνατοτήτων μιας μεγάλης συμφωνικής
ορχήστρας. Η όπερα επιβάλλει να μπεις στο πετσί ενός ρόλου, να φθάσεις στα
βάθη της ψυχής του, να διεισδύσεις στην καρδιά μιας προσωπικότητας σε κρίση. Η
διαχείριση της μελωδίας, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να είναι διαφορετική σε σχέση
με τη χρήση της στο τραγούδι».

Ο Μίκης Θεοδωράκης μιλάει και για την πολιτική του στάση: «Το να μην
ενδιαφέρεται ο καλλιτέχνης για την πολιτική το βρίσκω αφύσικο. Ο καλλιτέχνης
διαθέτει τεράστια δύναμη, σχεδόν ανεξέλεγκτη. Γι’ αυτό και οι κυβερνώντες,
πολύ συχνά στην Ιστορία, θέλησαν να τη χειραγωγήσουν ή αντίθετα να την
ακυρώσουν. Η τέχνη δεν μπορεί να μείνει στο περιθώριο της κοινωνικής εξέλιξης
διότι είναι, αυτή καθαυτή, επικοινωνία. Είναι δυνατόν, ιδίως σήμερα, να
επικοινωνείς μόνο με μια μικρή ελίτ, αγνοώντας τις μάζες και τα κοινωνικά
προβλήματα; Πρέπει να μοιράζεσαι τα πάντα με τον λαό. Ο καλλιτέχνης δεν μπορεί
να μένει απομονωμένος. Είναι δικός του ρόλος να μιλήσει για την πείνα, για την
πορνεία…».

Ο διεθνούς φήμης Έλληνας συνθέτης μιλάει για τον ιδεαλισμό: «Στη ζωή
πρέπει πάντα να είσαι ιδεαλιστής, πρέπει να πιστεύεις σε κάτι. Αγαπώ τον
Χριστό, πιστεύω στο μήνυμα αγάπης, συνέθεσα όλη τη μουσική μου στις ορθόδοξες
εκκλησίες. Τραγουδούσα εκεί συχνά και υπήρξαν μία από τις πηγές της έμπνευσής
μου. Στα νιάτα μου ήμουν ουτοπιστής. Αξίζει όμως να ζήσεις χωρίς ουτοπίες;», αναρωτήθηκε.