ΑΛΕΞΗΣ ΚΥΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Αποκλίσεις σε ροζ και μπλε «πνευματικό»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Μία ακόμη απόκλιση από τα καθιερωμένα», χαρακτηρίζει ο Αλέξης Κυριτσόπουλος |
Μπορεί ένας δημιουργός να ζωγραφίζει εικόνες που μοιάζουν να έχουν δραπετεύσει
από τα παιδικά παραμύθια και ταυτόχρονα να «ζωντανεύει»… πικάντικες σκηνές,
εμπνευσμένες από τον Αριστοφάνη; Όταν το χρώμα παίζει με τη φαντασία όλα
μπορούν να συμβούν. Απόδειξη; Οι δύο εκθέσεις ζωγραφικής του Αλέξη
Κυριτσόπουλου στην «Αίθουσα Σκουφά» και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Ζωγραφιές απλές και άμεσες που επιχειρούν να αποδώσουν με το χρώμα την
πραγματικότητα και το όνειρο. Οι σαράντα και πλέον πίνακες που φιλοτέχνησε τα
δύο τελευταία χρόνια – ανάμεσά τους και τα μικρότερων διαστάσεων έργα που
δημιούργησε παλιότερα – και παρουσιάζονται στην έκθεση, υπό τον τίτλο
«Χρωματική απόκλιση», μπορεί να μοιάζουν με όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα από
τον χρωστήρα του.
Έχουν όμως και κάτι διαφορετικό. «Πρόκειται για έργα μεγαλύτερα, με
επεξεργασία στη λεπτομέρεια. Ψάχνω να συνθέσω σκόρπια πράγματα, όπως εκείνες
τις εικόνες που αόριστα αναζητούμε στα σχέδια ενός χαλιού ή στις σκιές που
σχηματίζονται στο ταβάνι», διευκρινίζει. Όσο για τον τίτλο της έκθεσης;
«Ταιριάζει με το περιεχόμενο, αφού πρόκειται για ακόμη μία απόκλιση από τα
συμβατικά», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Κυριτσόπουλος.
Την ίδια στιγμή στο φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ορισμένες από
τις σχεδόν σαράντα πρωτότυπες ακουαρέλες που κοσμούν το πρόγραμμα-λεύκωμα της
λυρικής κωμωδίας του Μίκη Θεοδωράκη, «Λυσιστράτη», θα μπορούσαν να συνυπάρχουν
με τα υπόλοιπα έργα του. Κάποιες άλλες ίσως όχι, αφού απεικονίζουν ερωτικές
σκηνές, που ο ίδιος δεν θεωρεί «πορνό», καθώς πιστεύει πως «στους αρχαίους
Έλληνες υπήρχε ελευθεριότητα που πήγαζε από αφέλεια, σχεδόν παιδική». Τούτος
είναι και ο λόγος που τον κάνει να νιώθει πως δεν προδίδει με τις
συγκεκριμένες ζωγραφιές, όπως λέει, μία από τις μεγάλες του αγάπες, το παιδικό
βιβλίο.
Ποιος είναι όμως τελικά ο Αλέξης Κυριτσόπουλος; Ο «επικίνδυνος κακοποιός που
κλέβει τα χρώματα από τα πυροτεχνήματα και τα ουράνια τόξα και τα χρησιμοποιεί
παρανόμως στους πίνακές του», όπως τον χαρακτήρισε ο φίλος του Ευγένιος
Τριβιζάς στο βιβλίο εντυπώσεων της έκθεσης στη «Σκουφά»; «Όχι», απαντά
κατηγορηματικά. «Δεν κλέβω τα χρώματα του ουράνιου τόξου, διότι δεν
χρησιμοποιώ μόνον φυσικά χρώματα, αλλά και “πνευματικά”- όπως το μπλε και το
ροζ των έργων μου, που δεν βρίσκονται στο ουράνιο τόξο».
Μήπως τότε ο ζωγράφος της παιδικής αθωότητας; Μάλλον ούτε τούτο του ταιριάζει,
αφού, όπως υποστηρίζει, στα έργα του «δεν υπάρχει παιδικότητα, αλλά
επεξεργασία του αυθορμητισμού και του παιδικού. Εξάλλου όσο δουλεύω και
ξεκαθαρίζουν τα πράγματα που θέλω να πω, τόσο διαπιστώνω ότι έχω λιγότερη
ανάγκη τον παιδικό χώρο».
Τελικά είναι ένας καλλιτέχνης που εμπνέεται από το χρώμα, όπως λέει.
«Αρχίζω να βάζω χρώματα στον καμβά και στη συνέχεια προκύπτει το θέμα». Και
πιστεύει ότι «η ζωγραφική είναι μια ποιητικότητα των χρωμάτων, τα οποία εδώ
και πολλά χρόνια τα σκεφτόμαστε μόνα τους, ανεξάρτητα από τα αντικείμενα και
τα ουράνια τόξα με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε μια σχιζοφρένεια χρωμάτων και
σχημάτων, ανεξάρτητη από τα αντικείμενα. Όταν αναπτύσσεται η ζωγραφική σαν
μουσική, εκείνο που ψάχνω είναι να συναντηθεί ξανά με τον κόσμο. Και περιμένω,
ελπίζω και προσπαθώ να πάρει ο κόσμος ένα καινούργιο νόημα».
One man show
Εικονογραφεί βιβλία, εξώφυλλα δίσκων (αναγνωρίσιμη η «γραφή» του στα εξώφυλλα
των περισσότερων έργων του Διονύση Σαββόπουλου) και ζωγραφίζει πίνακες. Αν
έπρεπε να επιλέξει; «Πίνακες», είναι η απάντηση και δεν μοιάζει να χωρά
δεύτερη κουβέντα. «Είναι ο πιο καθαρός, ο πιο προσωπικός και ο πιο άμεσος
τρόπος να εκφραστείς», υποστηρίζει. «Όταν εικονογραφώ παίζω σαν ηθοποιός. Έχω
την προσωπικότητά μου, αλλά ακολουθώ ένα κείμενο. Στον πίνακα κάνω one man
show. Γράφω, σκηνοθετώ και παίζω μόνος μου. Γι’ αυτό και πολλές φορές σε
εξώφυλλα βιβλίων προτιμώ να χρησιμοποιώ πίνακες που έχω ήδη ζωγραφίσει και των
οποίων το θέμα ταιριάζει στο κάθε βιβλίο».
Όσο για την εμπορική επιτυχία; «Είναι σχετική», υποστηρίζει. «Η ζωγραφική έχει
την τύχη να έχει τιμή. Τα ποιήματα δεν έχουν. Αν είναι ποιητική μπορεί και να
μην είναι και τόσο εμπορική».
«Έχει πλάκα η Λυσιστράτη»
«Ήταν μια πρόκληση η πρόταση να εικονογραφήσω τη Λυσιστράτη», εξηγεί. «Έπρεπε
να καταφέρω να κρατήσω την ισορροπία ανάμεσα στην παιδικότητα που κρύβει η
κωμωδία και το ερωτικό στοιχείο, που δεν είναι πλατωνικό». Επιπλέον εδώ και
καιρό ήθελε να εικονογραφήσει αριστοφανικά έργα, αφού «πολυτριγύριζε» εδώ και
χρόνια τους Αχαρνής, σχέδιο που ακόμη εκκρεμεί. «Η Λυσιστράτη, όμως, είναι
διαφορετική για δύο λόγους. Πρώτον γράφτηκε την περίοδο του Πελοποννησιακού
Πολέμου. Και δεύτερον σε τούτο το έργο παρακολουθούμε τους αρχαίους με την
έντονη σεξουαλική ζωή – εταίρες, ομοφυλοφιλικές σχέσεις και ό,τι άλλο μπορεί
να φανταστεί κανείς γύρω από το σεξ – να είναι ερωτευμένοι με τη γυναικούλα
τους. Έχει πλάκα και είναι ταυτόχρονα συγκινητικό».
INFO
Η έκθεσή του «Χρωματική απόκλιση» στην «Αίθουσα Σκουφά» (Σκουφά 4, τηλ.
010-3603.541) έως 11 Μαΐου, η έκθεση με υδατογραφίες για τη «Λυσιστράτη» στο
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έως την Κυριακή. Το λεύκωμα-πρόγραμμα διατίθεται από τη
Λέσχη του Δίσκου έναντι 20 ευρώ.
Google news
