ΜΑΓΙΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ «Κάθε ρόλος μου είναι πια ένα αντίο»

«Έχει κυριαρχήσει η τραγική αντίληψη πως υπάρχει μόνον ό,τι βλέπουμε στην τηλεόραση. Εστίες, όμως, για το θέατρο, υπάρχουν», λέει η Μάγια Λυμπεροπούλου (Μεφίστο στον «Φάουστ»)

Παρουσίαση στην Αθήνα της περσινής δουλειάς της με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, πάνω στον
«Εχθρό του ποιητή» του Γιώργου Χειμωνά, όπου είχε σκηνοθετήσει και έπαιζε.
Ανέβασμα στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» του έργου του Τόμας Μπέρνχαρτ «Στον
προορισμό», στο οποίο κράτησε και τον ρόλο της Μητέρας – η καλύτερη, κατά τη
γνώμη μου και κατά τη γνώμη πολλών, ερμηνεία της χρονιάς, μια ερμηνεία
συγκλονιστική. Και τώρα, Μεφίστο στον «Φάουστ», μια σύνθεση κειμένων του Θέμη
Μουμουλίδη, και πάλι με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, του οποίου είχε διατελέσει πρώτη
καλλιτεχνική διευθύντρια από το 1988 ώς το 1992. Μια «σεζόν» πλήρης για την
Μάγια Λυμπεροπούλου.

«Το Θέατρο της Πάτρας και το “Θέατρο Τέχνης” είναι οι δυο “τόποι” με τους
οποίους είμαι άμεσα συνδεδεμένη, δυο κομμάτια της ζωής μου. Με χαρά μου είμαι
εδώ. Και χαρά μου θα είναι αν, κάποια μέρα, γίνει και μια συμπαραγωγή μεταξύ
τους».

Καθόμαστε στο μεγάλο εστιατόριο του ξενοδοχείου «Αστήρ», όπου μένει. Η φωνή
της έχει «βαθύνει» με τα χρόνια. Ηχεί σαν τσέλο.

Το ’92, όμως, δεν είχατε φύγει από την Πάτρα, πικραμένη;

« Όχι από το πατρινό κοινό. Πικραμένη απ’ αυτό που δέρνει την Ελλάδα: τη
νοοτροπία και τη γραφειοκρατία. Μην ξεχνάμε ότι ήταν και η αρχή… Σήμερα, το
ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας έχει δεκαπλάσιους προϋπολογισμούς».

Εξέλιξη βλέπετε να υπήρξε;

«Εκείνο που βλέπω είναι ότι, σε μια χρονιά που το θέατρο στην Αθήνα, και λόγω
του πληθωρισμού του, περνάει, εκτός εξαιρέσεων, δύσκολες στιγμές, στην Πάτρα,
στα χέρια του Θέμη Μουμουλίδη, ανθεί. Και αν λογαριάσει, κανείς, αυτή τη
στιγμή που μιλάμε, ποιοι έχουν έρθει και δουλεύουν εδώ, είμαστε σαν προάστιο
Αθηνών: Χατζησάββας, Μπέζος, Ευθυμιάδης, Ναζλίδου, Μουμούρη… Διανομές που
βρίσκεις στην Αθήνα. Και αν τις βρεις…».

Τι σας «ερέθισε» για να δεχτείτε τον ρόλο του Μεφίστο;

«Πρώτα απ’ όλα η πρόκληση ότι θα ήταν ένα μοντάζ κειμένων. Δεύτερον, ο Μηνάς ο
Χατζησάββας, που θα έπαιζε τον Φάουστ. Είμαστε φίλοι τόσα χρόνια, τον εκτιμώ
πολύ σαν ηθοποιό, έχουμε βρεθεί μαζί σε δύο παραστάσεις, αλλά δεν είχαμε ποτέ
σκηνές μαζί. Και ήθελα πολύ να παίξω μαζί του.

Από την άλλη, πρόκληση ήταν αυτή καθαυτή η παράσταση. Πιστεύω ότι τα μεγάλα
κείμενα και μια παράσταση που αγγίζει θέματα πνευματικά είναι χρειαζούμενα.
Δεν λέω ότι πρέπει να είναι μόνο αυτό το θέατρο. Δεν είναι το “χούι” μου αυτό.
Αλλά το τεχνητό έχει εισβάλει τόσο στη ζωή μας, που πρέπει να υπάρχει ένα
ισοζύγισμα».

Μαθαίνω ότι θα επανέλθετε στην Πάτρα, τον χειμώνα.

«Ναι. Η παλάντζα μου, αυτό τον καιρό, γέρνει προς την ηθοποιία και θα ‘θελα,
για δυο – τρεις σεζόν, να παίξω συστηματικά και όχι τόσο να σκηνοθετήσω. Η
Πάτρα έσπευσε και μου το πρόσφερε και με πολύ καλούς όρους, πρωτίστως
καλλιτεχνικούς, αλλά και πρακτικούς. Από την άλλη, αισθάνομαι τον τόπο οικείο,
ότι δεν ξενιτεύομαι».

Και το «Θέατρο Τέχνης»;

«Περιμένω να διευκρινίσει τις προθέσεις του. Η συνεργασία μας ευοδώθηκε. Εγώ
ήθελα να παίξω, αλλά έγινε η μετάθεση του “Μπόρκμαν”, όπου θα έπαιζα, για την
επόμενη χρονιά, αντιπρόταση δεν είχα… ».

Έχετε μετανιώσει για όσα αφήσατε να περάσουν από τη ζωή σας χωρίς να τα
κρατήσετε; Είστε μόνη, δεν έχετε ένα παιδί…

«Μοναξιά αισθάνομαι πολλές φορές. Κάποια στιγμή, στην πρόβα, τους έλεγα, χωρίς
ίχνος μελοδραματισμού, ότι κάθε ρόλος που παίζω είναι και ένα αντίο. Όχι ότι
δεν θα ξαναπαίξω, αλλά δεν θα παίζω συστηματικά. Από κούραση. Πλησιάζει σιγά
σιγά. Έχω πλήρη επίγνωση. Αλλά, όπως ήρθαν τα πράγματα, μπορεί να μην είμαι
πάνω στη σκηνή, αλλά δεν θα είμαι έξω από το θέατρο. Μπορεί να μεταφράζω, να
έχω επαφή με τους νέους, να σκηνοθετώ. Να σκηνοθετώ, μπορώ και ξαπλωτή!». Γελάει.

«Ναι, στη δουλειά, είμαι απόλυτη»

Τι ζητάτε από τους ανθρώπους που σας καλούν να συνεργαστείτε μαζί τους ή
τους καλείτε εσείς να συνεργαστούν μαζί σας;

«Όσο καιρό διαρκεί η δουλειά, ακόμα κι αν δεν την αγαπούν πραγματικά, να
κάνουν πως την αγαπούν. Όχι με δηλώσεις, αλλά με πράξεις. Η γνησιότητα των
προθέσεων, εκείνο το διάστημα, δεν με αφορά».

Ο χαρακτηρισμός που σας ακολουθεί είναι της «απόλυτης». Συνεχίζετε να είστε
απόλυτη;

«Ναι, συνεχίζω. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα αυτή η δουλειά. Δεν είμαι ποτέ
απόλυτη στις κρίσεις μου για τους ανθρώπους, αλλά πάνω στη δουλειά, ως προς το
ζητούμενο είμαι».

Σε μια ηλικία ωριμότητας πια, αισιοδοξείτε ή απαισιοδοξείτε για τα πράγματα
γύρω σας;

«Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αισθάνομαι, απλώς, ότι πρέπει να είμαστε σε συνεχή
επαγρύπνηση. Και καμιά φορά αισθάνομαι μια απέραντη έγνοια και, στις δύσκολες
στιγμές, έως λύπη για τα παιδιά. Δεν ξέρω πόσα εφόδια έχουν για να παλέψουν
εναντίον τόσων πραγμάτων. Την γνώρισα, σαν νέα, αυτή την πάλη, μέσω του Κουν.
Αλλά, εκείνη η πάλη μοιάζει, σήμερα, ειδυλλιακή.

Σήμερα, οι νεώτεροι περιβάλλονται από ένα τεχνητό περιβάλλον. Για μένα, ο
τελευταίος χώρος που ο άνθρωπος – θεατής και καλλιτέχνης – έρχεται αντιμέτωπος
με μια τρομερή αλήθεια, είναι ο χώρος της τέχνης και, ιδιαίτερα, του θεάτρου.
Και δεν μιλώ για την τεχνητή εικόνα του ηθοποιού που έχει δημιουργηθεί: ότι
είναι αυτός που περνάει πάντα πολύ καλά, ότι είναι ο φασίστας της διασκέδασης,
του χαβαλέ, του “να τη βρίσκουμε”, του “μη μου βάζεις δύσκολα”, του “life
style”…».

INFO

Ο «Φάουστ» παίζεται στην Πάτρα, στο θέατρο «Απόλλων» (πλατεία Γεωργίου Α’,
τηλ. 0610-273.613) έως και την Κυριακή.