ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες

Ξημέρωμα Δευτέρας πήρανε τους δρόμους οι Γάλλοι στις μεγάλες πόλεις, με την
πρώτη σελίδα της πρώτης έκδοσης της «Λιμπερασιόν» στο χέρι, που ήταν μαύρη κι
έγραφε ΝΟΝ, όχι στον Λεπέν. Να διαδηλώσουν κατά των αποτελεσμάτων των ίδιων
τους των εκλογών. Φαίνεται πως η αντίσταση τούς πάει περισσότερο. Τώρα με
επιλογή στον δεύτερο γύρο ανάμεσα σε ακροδεξιό και απλό δεξιό, τους έρχεται
μεγάλη όρεξη για διαδηλώσεις και φωνές. Τι βγαίνει όμως με τους χαρακτηρισμούς
και τις διαδηλώσεις; Ίσως μερικοί να έμειναν απλώς στο σπίτι τους, όπως είχαν
κάνει και το πρωί που δεν πήγαν να ψηφίσουν κι ίσως εκείνη την ώρα να
χτυπούσαν απλώς το κεφάλι τους στον τοίχο. Ξέρω τόσους τέλειους Γάλλους,
ανώτερους των εκλογών, που δεν συμβιβάζονταν με το σύστημα και δεν ψήφιζαν
κανέναν απολύτως, διότι ουδείς τους εξέφραζε. Τι θα κάνουν τώρα άραγε; Μήπως
ξυπνήσουν στη σκληρή πραγματικότητα και την κοιτάξουν, αυτή και τον καθρέφτη
τους. Αλλά πάλι, μπορεί και να είχαν πάει στις εκλογές μερικοί. Υπήρχαν τόσα
κόμματα, κομμουνιστικό, τροτσκιστικό, πράσινο, κίτρινο, ριγέ και κλαρωτό. Η
πληθυντική Αριστερά. Από τον πολύ πληθυντικό εξαφανίστηκε. Δεν χωράει
πληθυντικός όταν πάνε μόνο δύο στον δεύτερο γύρο. Απλή αριθμητική, που
ξεχάστηκε μπροστά στην πολυτέλεια των αποχρώσεων. Αχ, τι ωραίες που ήταν οι
αποχρώσεις. Τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν οι δύστυχοι χρωματιστοί, να μαζέψουν
ψήφους για να νικήσει το γκρίζο στον αγώνα εναντίον του μαύρου. Άντε να το
πούμε μπλε, για να μη στενοχωριόμαστε. Μπλε βαθύ δηλαδή, αλλά ας είναι. Να
κυριαρχήσει, για να ξεχαστεί η τρομερή αυτή Κυριακή, που μάλλον να τη
θυμόμαστε χρειάζεται.