ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νυχτερινές… διαδρομές

Γιατί την ώρα που προσπαθείς να κοιμηθείς προκύπτουν οι πιο ανυπόφορες
σκέψεις; Απολογισμοί σημαντικών και ασήμαντων βιωμάτων; Απίθανα μπερδέματα
συνειδητού και ασυνειδήτου;

Ήμουν ανάμεσα φθοράς και αφθαρσίας, όταν αναρωτήθηκα για τους δρόμους που δεν
πήρα…

Σκέφτηκα…

Δεν θα γνωρίσω ποτέ τις ανηφόρες τους. Τις κοιλάδες τους. Τις χαράδρες τους.
Δεν θα περπατήσω ποτέ στις λεωφόρους και τα καλντερίμια τους.

Μια στιγμή ήτανε. Ένα σταυροδρόμι. Η μικρή αίσθηση της αμαρτίας. Το καλό και
το κακό.

Μπήκαν σε ζύγι τα υπέρ και τα κατά – μπαλαντζάρισε η ζυγαριά, είναι αλήθεια.

Τελικά… μια ζαριά. Μια βαθιά ανάσα. Στροφή, και η «ανάγκη έγινε ιστορία».

Μια στιγμή μονάχα διήρκεσε τούτο το παιχνίδι των πιθανοτήτων. Και έτσι…

… ακολούθησα τα σίγουρα, πήρα τα λιγότερα ρίσκα.

… Βολεύτηκα με όσα άλλοι θέλησαν να μου δώσουν.

… Αρχειοθέτησα εφηβικές ανατροπές στις πιο κρυφές γωνιές του εγκεφάλου,
ψευδαίσθηση ότι δεν τις ξεπούλησα εντελώς.

… Εκείνο το «σ’ αγαπώ» ήταν απαγορευμένο. Δεν το είπα ποτέ.

… Έβρεχε δεν έβρεχε, εγώ πάντα έπαιρνα μαζί και την ομπρέλα.

Ούτε μια ανυπακοή, απλώς μερικές παρεκκλίσεις. Όλα καθώς πρέπει. Politically
correct.

Ο δρόμος που δεν πήρα…

Θα είναι πάντα μια απορία, ένα ανομολόγητο «τσίμπημα». Πώς θα ήταν αν είχα
τολμήσει;

Εικόνες που δεν θα «γευτούν» τα μάτια. Άγνωστες μυρωδιές. Λιμάνια ακατοίκητα.

Η ανεκπλήρωτη και αινιγματική έκβαση των πραγμάτων-που-δεν-θα-γίνουν-ποτέ.

Η ζωή που δεν έζησα…

Κι αποκοιμήθηκα…