ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτό που μένει είναι οι… τύψεις

Νομίζεις πως είναι εύκολο. Αρκεί, λες, να έχεις πρόγραμμα και να φροντίζεις να
το τηρείς. Επτά με επτά και μισή το πρωί, μαμά. Στη συνέχεια, μέχρι το βράδυ
επαγγελματίας. Που συναγωνίζεσαι στα ίσα τους άλλους: τους μπαμπάδες και
εκείνες που ακόμη δεν είναι μαμάδες. Εννιά με δέκα βράδυ – ξανά άργησες να τα
βάλεις να κοιμηθούν – πάλι μάνα.

Τύψεις στη δουλειά για τα παιδιά, γιατί ξέρεις ότι τους λείπεις. Τύψεις γιατί
την ώρα που τα σκέφτεσαι έπρεπε να δουλεύεις, να είσαι παραγωγική. Τύψεις
γιατί το σπίτι σου, κομψά ο σύζυγός σου το λέει «μεταμοντέρνο»,
«σουρεαλιστικό», αντί να το περιγράφει απλά ως «χάος».

Σπρώχνεις μέρα τη μέρα και υπόσχεσαι πως αυτή την εβδομάδα η Παρασκευή θα
έρθει νωρίτερα και θα προλάβετε να κάνετε μαζί όσα δεν έχετε προλάβει όλα τα
προηγούμενα Σαββατοκύριακα. Και αεροπλάνα θα χαζέψετε χωρίς να κοιτάζεις το
ρολόι και ό,τι δεν διαβάσατε θα το διαβάσετε και ό,τι δεν είδατε θα το δείτε.
Το Σαββατοκύριακο. Σπρώχνεις τις μέρες και σκέφτεσαι πως αύριο θα έχεις
καλύτερες ιδέες.

Προσπαθείς σχεδόν κάθε βράδυ να σκεφτείς πώς θα τα βάλεις σε λογαριασμό.
Ζυγίζεις και ψάχνεις να βρεις τι είναι πιο ελαφρύ, τι μπορείς πιο εύκολα να
αφήσεις. Οι εκπτώσεις, τελικά, γίνονται σε αυτά που αρέσουν σ’ εσένα, στα
πράγματα που σε ξεκουράζουν, σε ηρεμούν. Και πάλι όμως, ένα παιδί κάθεται σαν
σταυρωμένος μπροστά στην πόρτα για να μη φύγεις, πάλι η επικαιρότητα σε κρατά
στο γραφείο πιο πολύ. Κι εσύ απολογείσαι: και εδώ και εκεί. Τι μένει για σένα;
Μόνο τύψεις.