ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ούτε ο φόβος ενώνει

Κάτι παράξενο κι αδιέξοδο έζησα αυτές τις μέρες, που μόνο το εξωτερικό του
μπορώ να περιγράψω, αφήνοντας την εσωτερική του φωνή να φιλοσοφήσει μέσα από
τον στίχο του Σαίξπηρ.

Ένα βράδυ, σ’ ένα φιλικό σπίτι, γνώρισα έναν Παλαιστίνιο που ζει από χρόνια
στην Αθήνα. Έπειτα από πολύωρη κουβέντα για τα γεγονότα στις πολιορκημένες
πόλεις, η συζήτηση καταστάλαξε σ’ έναν δικό του μονόλογο, για τον φόβο του
κινδύνου του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Λίγες μέρες μετά, μου τηλεφώνησε ένας φίλος Εβραίος, που γεννήθηκε στο Ισραήλ,
αλλά ζει και εργάζεται στην Αυστρία. Μιλήσαμε για όσα συμβαίνουν στη Μέση
Ανατολή. Κι αυτή η συζήτηση κατέληξε σ’ έναν δικό του μονόλογο, για τον φόβο
του κινδύνου του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Ίδιος κι ο δικός μου φόβος, για τον άνθρωπο που απειλείται και αμύνεται και
επιτίθεται και επιβάλλει ένα μέλλον σκοτεινό, ενώ η ζωή, ζωντανή, λαχταριστή
ξερογλείφεται – κοιτάει αριστερά, κοιτάει δεξιά και ψάχνει για τον επόμενο
στόχο.

Τι κι αν έχουμε όλοι τον ίδιο φόβο; Αν όμως είχαμε τα ίδια χρήματα, το ίδιο
χρώμα, τους ίδιους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τα ίδια δικαιώματα, κι αν όλα
ήταν ίδια κι όλοι ήσαν ίσοι; Θα τελείωναν ποτέ οι παλινωδίες μας;

Φοβάμαι πως ζούμε αμετανόητοι, σ’ έναν αβέβαιο κι άνισο κόσμο, έστω κι αν
«είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό, όπως τα όνειρα, και η μικρή ζωή μας με
τον ύπνο τελειώνει».