Το κατακόκκινο φουστάνι…

Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου

Μ’ ένα φουστάνι κατακόκκινο, της φωτιάς. Στη σκηνή. Λυγερή. Όμορφη. Ερωτική
και ερωτεύσιμη. Με το τάλαντό της να έχει γεμίσει και να έχει ωριμάσει.
Ξαναγύρισε. Η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. Από τις νέες ηθοποιούς που πρόβαλαν
ελπιδοφόρα στη δεκαετία του ’80, παιδί του «Θεάτρου Τέχνης», της τάξης του
’83, δεν άργησε να ξεχωρίσει και να καθιερωθεί, με το σπαθί της, ως
πρωταγωνίστρια, μέσα από την «Εποχή» του Βασίλη Παπαβασιλείου. Έκανε ρόλους,
με τους οποίους απέδειξε ότι δεν είναι «μια ακόμη καλή νέα ηθοποιός», αλλά ότι
διαθέτει βεληνεκές ρολίστας: παράστημα, φωνή, εκφραστικότητα, δύναμη. Κι αυτή
την εσωτερική «μεμβράνη», που πάλλεται και δονείται και συγκινεί. Μετά τα
«κλώτσησε» όλα. Διάλεξε την προσωπική ζωή και έφυγε με τον σύντροφό της στη
Γαλλία, όπου εκείνος σταδιοδρομούσε. Χωρίς να παρατήσει το θέατρο. Έπαιζε
εκεί. Στα γαλλικά.

…και μια επιστροφή

Η ζωή, όμως, έχει τις ανατροπές της. Κάποια στιγμή ο κύκλος που είχε ανοίξει
στη Γαλλία έκλεισε. Και η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου επέστρεψε. Αναλλοίωτη. Με
μια όμορφη, σαν την ίδια, κορούλα και με λίγα, αδιόρατα ρυτιδάκια γύρω απ’ τα
μάτια, που «καταγράφουν» τα χρόνια της απουσίας. Χωρίς ρόλο, κορυφαία, μόνο,
στο Χορό της «Ορέστειας» του Γιάννη Κόκκου, το καλοκαίρι, παίζει, τώρα, τον
ένα από τους δυο βασικούς γυναικείους ρόλους, που άριστα έπραξαν το Εθνικό και
ο σκηνοθέτης Κώστας Μπάκας και της εμπιστεύτηκαν, στο έργο «Οι ξένοι» του
Παναγιώτη Μέντη. Στην Νέα Σκηνή του Εθνικού. Με την ωριμότητά της σε πλήρη
άνθιση – μια υπέροχη ηθοποιός. Και με το Ήθος που πάντα κομίζει. Και που
κανείς μας δεν το έχει λησμονήσει.