Η πικρή γεύση της αλήθειας

«Τίποτα δεν κρίθηκε ακόμα. Μπορεί να ήταν χρήσιμη η συζήτηση του Γιάσερ
Αραφάτ με τον Κόλιν Πάουελ, αλλά χρειάζεται κι άλλη. Τα περισσότερα θέματα
παραμένουν ανοιχτά. Οι συζητήσεις θα συνεχισθούν. Ας μας προβληματίσει ότι
μετά την αποχώρηση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών από το βομβαρδισμένο
αρχηγείο μας, ξαναστένεψε ο κλοιός των τανκς και του ισραηλινού στρατού γύρω
από τον ηγέτη μας».

Αυτή είναι μία πρώτη εκτίμηση που έκανε στα «ΝΕΑ» ο εκπρόσωπος των
Παλαιστινίων Σάεμπ Ερακάτ, ο οποίος υποδέχθηκε τον Κόλιν Πάουελ, τον
κατευόδωσε τρεις ώρες μετά τη συνάντησή του με τον Αραφάτ και ήταν παρών στη
συζήτηση.

Ο κ. Ερακάτ μιλώντας χθες το μεσημέρι – μέσω κινητού τηλεφώνου – στα «ΝΕΑ»
τόνισε: «Λένε οι Αμερικανοί ότι αναζητούν την ειρήνη, εμείς την θέλουμε
περισσότερο. Αλλά δεν μπορεί να συνεχίζει ο κ. Σαρόν να μιλάει για κατάπαυση
του πυρός. Ποια κατάπαυση του πυρός; Ποιοι εισέβαλαν με τανκς στις
παλαιστινιακές πόλεις; Και γιατί δεν ανοίγουν στα ΜΜΕ τη Βηθλεέμ ή τον
προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν; Μήπως, μέχρι να το κάνουν, θα έχουν σβήσει
όποια ενοχοποιητικά στοιχεία υπάρχουν; Θα ‘λεγα στον ελληνικό λαό – μέσα από
την εφημερίδα σας – ότι χρειαζόμαστε όσο ποτέ τη στήριξή του».

Φυσικά, σχεδιάζονται πολλά – αν και η εικόνα είναι θολή – για χαλάρωση των
στρατιωτικών μέτρων και συνέχιση της σφιχτής στρατιωτικής «παρακολούθησης»
μόνο στο αρχηγείο του Αραφάτ στη Ραμάλα, στον Ναό της Γέννησης και στον
παλαιστινιακό καταυλισμό στη μαρτυρική Τζενίν… Ωστόσο, υπήρξε και μια
ανθρώπινη σκηνή: Η εικόνα του βομβαρδισμένου αρχηγείου του Παλαιστίνιου ηγέτη
και ο διάδρομος που μύριζε έντονα, αφού ο ισραηλινός στρατός είχε κόψει το
νερό για μέρες (χθες το ξανάνοιξε). ΄Ηταν οι πρώτες εντυπώσεις του Αμερικανού
υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, πριν δει τον Αραφάτ.

Η καταστροφή

Τι προκύπτει από τις χθεσινές διαβουλεύσεις; Η αλήθεια είναι πικρή για τους
Παλαιστίνιους. Ένας Θεός ξέρει πότε θα αποχωρήσουν – δεν μιλάμε για μια απλή
μετακίνηση – τελικώς τα στρατεύματα από τις κατεχόμενες πόλεις της Δυτικής
Οχθης, κυρίως από τον μαρτυρικό καταυλισμό της Τζενίν.

Γιατί μπορεί ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, μιλώντας χθες και
στον Γιάσερ Αραφάτ και στους Ισραηλινούς, να είπε ότι «είμαστε ανοιχτοί σε
ιδέες για να φέρουμε ειρήνη στην περιοχή», ωστόσο: Πρώτον, η καταστροφή –
πέραν των νεκρών και των ανθρωπίνων δραμάτων – της Παλαιστινιακής Αρχής είναι
σχεδόν ολοσχερής. Δεύτερον, οι ζημιές σε σπίτια, δρόμους, δημόσια κτίρια, κλπ.
είναι ανυπολόγιστη. Και, τρίτον, συνεχίζονται ο μάχες στον Βορρά με την
οργάνωση Χεζμπολάχ, στα σύνορα με τον Λίβανο.

Στο μεταξύ, το δράμα στη Βηθλεέμ πέρασε σε νέα φάση χθες. Όχι μόνο γιατί οι
αποκλεισμένοι Παλαιστίνιοι δεν αποδέχονται την πρόταση Σαρόν (δίκη ή εξορία),
αλλά και γιατί σκοτώθηκε από Ισραηλινό στρατιώτη κι άλλος ένας Παλαιστίνιος.
Ήταν κι αυτός αποκλεισμένος στον ιστορικό ναό της Γέννησης, όταν πρόβαλε το
κεφάλι του από ένα παράθυρο, για να δει τον στρατό και τα τανκς που ήταν απ’
έξω, και τον πυροβόλησαν.

«Δεν έχουμε φαγητό, πολλοί είναι τραυματίες. Και δεν έχουμε πού να θάψουμε
τους νεκρούς μας», μου είπε στο τηλέφωνο ο απεγνωσμένος έγκλειστος Ασίμ
Αμντάλα.

Την ίδια ώρα, ο Παλαιστίνιος βουλευτής – στην Κνεσέτ – Αχμάτ Τίμπι, όταν τον
ρώτησα τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα, μου απάντησε χωρίς περιστροφές:
«Χάθηκε η υποδομή μας. Ξεκινάμε από το μηδέν. Με τη διαφορά, ότι η ανθρωπότητα
βλέπει πλέον το έγκλημα., που θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις».

Στη Ραμάλα

Για την κατεστραμμένη υποδομή, η μαρτυρία της αποκλεισμένης στη Ραμάλα
εκπροσώπου καναδικής μη κυβερνητικής οργάνωσης Μαρίας Οικονομίδου είναι
καταλυτική: «Δεν υπάρχει τίποτα όρθιο. Το υπουργείο Παιδείας είναι χάλια. Όλα
τα χαρτιά είναι πεταμένα στο πάτωμα και έχουν αρπάξει τους σκληρούς δίσκους
από όλους τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές!».

Όσο για τις απαγορεύσεις στα ΜΜΕ να επιτελέσουν το έργο τους, οι ισραηλινές
αρχές υποστηρίζουν ότι το κάνουν για την ασφάλεια των δημοσιογράφων, και
προβάλλουν το επιχείρημα πως «σε στρατιωτική ζώνη δεν επιτρέπεται το
ρεπορτάζ», όπως μου είπαν το Σάββατο το μεσημέρι στο τσεκ πόιντ της Τζενίν.

Τα προβλήματα, πάντως, συνεχίσθηκαν και χθες στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, όπως
επισημάνθηκε σε συνέντευξη Τύπου εκπροσώπων μη κυβερνητικών οργανώσεων στο
ξενοδοχείο «Αμπάσαντορ»: «Άλλους, που έφτασαν εκεί, τους έστειλαν πίσω στη
χώρα τους, άλλους τους κράτησαν υπό περιορισμό για ένα χρονικό διάστημα, σε
άλλους πρόταξαν ακόμα και όπλα και άλλους τους ανέκριναν μέχρι να φύγει το
αεροπλάνο τους», όπως συνέβη στον Έλληνα δημοσιογράφο Χρήστο Καπούτση.

«Δεν μας αφήνουν να τους σώσουμε!»

«Είμαι γιατρός και δεν με αφήνουν να κάνω το καθήκον μου. Είμαι διευθυντής του
νοσοκομείου, που μπορεί να βοηθήσει τους τραυματίες στον καταυλισμό προσφύγων
και μου απαγορεύουν να το επισκεφθώ ή να στείλω ασθενοφόρα. Έχουν σκοτωθεί
τόσοι και τόσοι, και δεν μπορώ να βοηθήσω τις οικογένειές τους. Καταπατώνται
στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και αισθάνομαι αδύναμος. Δεν μπορώ να σπάσω το
φράγμα σιωπής που έχει επιβάλει ο ισραηλινός στρατός. Σας ερωτώ: Πόσο
διαφορετική θα ήταν η πορεία των διαπραγματεύσεων, εάν γινόταν γνωστή στην
ανθρωπότητα, σε όλο το μέγεθός της, η γενοκτονία στην Τζενίν;».

Ο γιατρός και διευθυντής του νοσοκομείου Αμπού Γκαλί βρίσκεται σε απόγνωση.
«Οι νεκροί δεν γυρνάνε πίσω, δεν μας αφήνουν ούτε να τους θάψουμε. Υπάρχουν
όμως παντού τραυματίες, που δεν μας αφήνουν ούτε να τους μεταφέρουμε. Πιστεύω
ότι έμειναν πολλοί αβοήθητοι. Όσο σκέφτομαι ότι θα είχαμε σώσει κόσμο, έστω αν
τους μεταφέραμε στο νοσοκομείο με τα υποτυπώδη μέσα που έχουμε, τρελαίνομαι.
Μη με ρωτάτε γιατί… Είναι σαν να μην καταλαβαίνετε το δράμα μας», μου λέει
από την αποκλεισμένη Τζενίν.

Ο Αμπού Γκαλί παρέλαβε το Σάββατο το πρωί σ’ ένα σχολείο – εκεί επέτρεψε ο
ισραηλινός στρατός – ανθρωπιστική βοήθεια, τμήμα της οποίας ήταν φαρμακευτικό
και νοσοκομειακό υλικό, που έστειλε και η Ελλάδα. Ο επικεφαλής της ελληνικής
αντιπροσωπείας, απεσταλμένος του ελληνικού υπουργείου Υγείας, Οδυσσέας
Βουδούρης, και ο συνεργάτης του Αντώνης Ρήγας έφτασαν μέχρι το σχολείο.

«Είδαμε μία έρημη πόλη, όσο μας άφησαν, μέχρι το σχολείο. Γιατί δεν μας
επέτρεψαν να φτάσουμε ούτε στο νοσοκομείο! Δεν κυκλοφορούσε ψυχή στους
δρόμους, Κλειστά παράθυρα… Και, φυσικά, δεν μας άφησαν να πλησιάσουμε στον
προσφυγικό καταυλισμό, όπου έχει γίνει σφαγή. Παντού στον δρόμο, όπου μας
άφησαν, είδαμε σφαίρες και ρουκέτες», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Βουδούρης, ο οποίος
έχει διατελέσει και πρόεδρος του ελληνικού τμήματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.