Δρόμοι

Ούτε ο Σαντάμ…

… δεν έχει κάνει τόσα όσα ο Σαρόν για να σαμποτάρει τα σχέδια του προέδρου
Μπους να βομβαρδίσει το Ιράκ. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο Ισραηλινός
πρωθυπουργός έκανε όσα δεν κατάφερε ο ΟΗΕ μέσα σε δώδεκα χρόνια. Σύμφωνα με
τους «Τάιμς της Ασίας», το Ιράκ άφησε ελεύθερους Ιρανούς αιχμαλώτους που
κρατούσε από τον πόλεμο του 1980-1988, έλειωσε τους πάγους που ψύχραιναν τις
σχέσεις του με τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο και οι εκπρόσωποί του αγκαλιάστηκαν
και φιλήθηκαν με τους εκπροσώπους του Κουβέιτ και της Σαουδικής Αραβίας. Στο
εξής, το Ιράκ αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης και τα σύνορα του Κουβέιτ, το
οποίο εξέφρασε την αντίθεσή του σε ενδεχόμενη αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Ήταν γνωστό…

… βέβαια από την αρχή πως από τη στιγμή που ο Σαρόν άρχισε να βομβαρδίζει
τις παλαιστινιακές πόλεις με αμερικανικά τανκς και αεροπλάνα, θα υπονόμευε τη
διεθνή υποστήριξη για ενδεχόμενη αμερικανική επίθεση κατά του Ιράκ. Αν λοιπόν,
όπως λένε οι εχθροί της, ο πόλεμος είναι ο τρόπος με τον οποίο η αμερικανική
κυβέρνηση μαθαίνει γεωγραφία και διεθνή πολιτική, τότε ο πρόεδρος Μπους θα
πρέπει ίσως να καταστρώσει νέα σχέδια, για έναν άλλο πόλεμο, κάπου αλλού.
Γιατί η επίθεση κατά του Ιράκ δεν του «βγαίνει» – είναι τουλάχιστον κατά δέκα
χρόνια καθυστερημένη.

Ο πόλεμος…

… του Σαρόν κατά του Αραφάτ δεν ένωσε απλώς τους Άραβες, αλλά υπονόμευσε και
το νομικό υπόβαθρο των κυρώσεων και των βομβαρδισμών ιρακινών στόχων. Γιατί ο
ΟΗΕ δεν έδωσε το πράσινο φως για την επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου και για
την επιβολή κυρώσεων κατά του Ιράκ λόγω ανησυχίας για τα οπλικά του συστήματα,
αλλά εξαιτίας της έντασης μεταξύ Ιράκ και Κουβέιτ. Τώρα που το Κουβέιτ λέει
περασμένα ξεχασμένα, το οποιοδήποτε νομικό υπόβαθρο για διεθνή δράση κατά του
Ιράκ βουλιάζει μέσα στην άμμο της ερήμου – έτσι τουλάχιστον λέει ο Ίαν
Ουίλιαμς, πολιτικός αναλυτής στο «Φόρεϊν Πόλισι ιν Φόκους».

Ένας αιμοσταγής…

… εγκληματίας πολέμου, που σήμερα επαναλαμβάνει στη Δυτική Όχθη όσα
εγκλήματα είχε διαπράξει στη Σάμπρα και τη Σατίλα, έχει ήδη τινάξει στον αέρα
όλο το διπλωματικό κεφάλαιο που είχε προσφερθεί απλόχερα στην Αμερική μετά τις
επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Από εδώ και πέρα θα είναι πολύ δύσκολο οι
Άραβες, οι Ευρωπαίοι ή οποιοιδήποτε άλλοι να βοηθήσουν τους Αμερικανούς σε μια
επίθεση κατά του Ιράκ. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο πρόεδρος Μπους δεν θα
εξακολουθήσει να φωνάζει στον Σαρόν να σταματήσει τις σφαγές. Είναι
υποχρεωμένος να το κάνει – και όχι μονάχα γιατί του το ζητούν οι σύμμαχοί του.
Γιατί αν δεν το κάνει, θα πρέπει να πει στους συμπατριώτες του να γεμίσουν από
τώρα τα αυτοκίνητά τους με βενζίνη και να αρχίσουν να ψάχνουν τους ουρανούς
του Μανχάταν.